Η κατηγοριοποίησης ενός είδους μουσικής αν και άχαρη, αποδεικνύεται αρκετά χρήσιμη, όταν προκύπτει το θέμα της περιγραφής. Όλοι καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται όταν ακούμε τους όρους thrash, doom, black ή progressive. Το τελευταίο μιας και διαθέτει τις περισσότερες προσμίξεις θέλει μια παραπάνω προσπάθεια, οπότε τι θα σκεφτόσασταν αν κάποιος σας μίλαγε για τεχνικό progressive groovy metal; Μάλλον θα εμφανίζατε μια σχετική αδυναμία για λίγο, ίσως μια ιδέα να σας ερχόταν αλλά χωρίς ιδιαίτερη σαφήνεια ή θα προσπαθούσατε να ταυτίσετε κάποιο συγκρότημα με πράγματα που όμως τελικά δεν σας κάνουν και πολύ για “technical progressive groovy κτλ κτλ metal”.
Και εγένετο το πρώτο ψευδώνυμο metal ιδιώματος με το χαρακτηριστικότατο όνομα… djent! Αν και μου φέρνει σε εξωγήινο από το Star Trek, djent δεν είναι τίποτε άλλο από τον βαρύ και τραχύ ήχο της κιθάρας των Meshuggah, που πολλοί πιστεύουν πως ακούγεται σα να φωνάζει “djent”! Σκεφτείτε τον μοναδικό τρόπο που παίζουν τα κοφτά riff τους, μεγαλώστε τα, πάρτε μια δόση ποικιλίας και λίγο κλασικού progressive κι αυτό είναι όλο. Μπάντες όπως οι Periphery, οι TesseracT και οι Textures αποτελούν απτά παραδείγματα μιας γενιάς που στηρίχθηκε στην κληρονομιά των προαναφερθέντων Σουηδών και την προχώρησε σε νέα επίπεδα.
Οι Ολλανδοί Textures βέβαια δεν είναι νέοι στο κουρμπέτι και το γεγονός ότι υπάρχουν εδώ και περίπου δέκα χρόνια μόνο τυχαίο δεν είναι. Αρχής γενόμενης πίσω στο 2002 με το “Polars”, απευθύνθηκαν σε ένα κοινό που αμφιταλαντευόταν μεταξύ ειδών κι αν και δεν πήγε χαμένο, αφέθηκε σε μια αδιαφορία, ενώ με το “Drawing Circles” πήραν μια ώθηση με περισσότερο κατασταλαγμένες απόψεις. Λίγα χρόνια μετά ήρθε το “Silhouettes” κάνοντας νέα βήματα εμπρός, ωστόσο το μεγάλο «Μπαμπ» ακόμη δεν είχε έρθει. Γι’ αυτό είναι εδώ το “Dualism”, έτοιμο να αναρριχηθεί στις κορυφές του… djent (δεν μου αρέσει αλλά είναι αρκετά χρηστικό τελικά).
Ο τέταρτος δίσκος φέρει την κληρονομιά των προκατόχων του, μαζί με την ωριμότητα των χρόνων εμπειρίας που τους ακολουθούν. Η φυγή του τραγουδιστή και του keyboardίστα άλλαξε τα δεδομένα στις τάξεις τους και η προσθήκη των νέων μελών, Daniel de Jongh και Uri Dijk έδωσε νέα πνοή στην έμπνευσή τους. Η αγριάδα έχει περιοριστεί αρκετά, δίνοντας περισσότερο βήμα στα καθαρά φωνητικά να αναπτύξουν μελωδίες που οι κραυγές δεν μπορούν, δίνοντας ένα κλασικό χρώμα στο όλο εγχείρημα. Η τραχύτητα της κιθάρας όμως έχει παραμείνει ακλόνητη δημιουργώντας χειμαρρώδη riff που δεν πέφτουν στην λούμπα μιας απλοϊκά ξερής σύνθεσης, αλλά φαίνεται να είναι όλα διαλεγμένα ένα – ένα, γεμάτα groove και γύρω από μια άρτια τεχνική κατάρτιση που δεν κουράζει, παρόλη την βαρύτητα και την πολυπλοκότητα του συνολικού ήχου. Προσέξτε το “In The Arms Of The Sea” η εισαγωγή του οποίου κυμαίνεται σε progressive όρια και προετοιμάζει το έδαφος για το “djent” riff που σαρώνει στο πέρασμά του μαζί με τα φωνητικά που κρατάνε περισσότερο πλέον από hardcore παρά ποτέ. Η συνέχεια κλασικού progressive metal με τον de Jongh να τραγουδά καθαρά και μελωδικά ενώ οι εναλλαγές δίνουν και παίρνουν με υποδειγματική ροή. Καταπληκτικό κομμάτι το “Reaching Home” για το οποίο έχουν και video clip, αν και αποτελεί το λιγότερο σκληρό και “djent” (α, είναι πολύ χρήσιμο τελικά!). Αρκετά ενδιαφέρον και διαφορετικό το instrumental “Burning The Midnight Oil” που μαγνητίζει με την θολή ατμόσφαιρά του και αποτελεί ίσως ένα ιντερλούδιο ώστε να ξεκουράσει όσους αισθανθούν κάποια πονάκια στα αυτάκια. Ειλικρινά όμως πιστεύω πως κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο.
Θα ήταν άδικο αν ξεχώριζα μόνο τα παραπάνω κομμάτια μέσα από έναν δίσκο που δεν έχει μέτριες στιγμές, αλλά θα χρειαζόμουν ακόμη παραπάνω λέξεις για να περιγράψω το χαώδες και παρανοϊκό “Sanguine Draws The Oath”, το επικών διαστάσεων prog rock ρεφρέν που ακολουθείται από θέματα τύπου The Ocean του “Consonant Hemispheres” ή την ποικιλομορφία του “Singularity”. Επίσης αχρείαστο πιστεύω είναι να αναφερθώ στην άψογη τεχνική κατάρτιση και τον υψηλών προδιαγραφών τρόπο με τον οποίο αναπαράγουν το “Dualism” οι Ολλανδοί. Όσοι δηλώνουν οπαδοί του progressive πρέπει να δώσουν τις απαραίτητες ευκαιρίες σε ένα άλμπουμ που θα αποζημιώσει όποιον δείξει εμπιστοσύνη. Όσο περισσότερος χρόνος αφιερωθεί τόσο θα εμβαθύνει ο ακροατής και θα ανακαλύπτει νέα πράγματα.
Το “Dualism” είναι ο δίσκος που όφειλαν οι Textures στον εαυτό τους. Θα αποκτήσουν εκτίμηση από ένα ευρύτερο κοινό και θα ανέβουν αρκετά επίπεδα αναγνωρισιμότητας. Και για να μην ξεχνιόμαστε… stay djent!
Κείμενο : Βασίλης Μπακογιάννης
