…if the story is over?…
Και αισίως φτάσαμε στο 14ο άλμπουμ των αγαπημένων του ελληνικού κοινού και στο 3ο της μετά Tolkki περιόδου. Ομολογώ πως όταν το 2008 ανακοινώθηκε η αποχώρηση του ιδρυτή και υπεύθυνου για το 90% των συνθέσεων των Stratovarius, κάτι “έσπασε” στη σχέση μου με την μπάντα. Πως να χωνέψεις άλλωστε την απώλεια κάποιου, που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη διαμόρφωση των εφηβικών σου ετών, όταν οι μαγικές του μελωδίες, τα μελαγχολικά και άλλοτε χαρούμενα επεισοδιακά οράματά του, σε ταξίδευαν σε μία τέταρτη διάσταση στο διάστημα των ονείρων σου. Δεν είναι εύκολο…
Ακολουθεί και δεύτερη σφαλιάρα, σαφώς λιγότερο ηχηρή, με την αποχώρηση του ανεπανάληπτου ντράμερ τους Jorg Michael το 2012, μετά τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε και μη αντέχοντας το εξαντλητικό πρόγραμμα και τις υποχρεώσεις, ύστερα από τις χημειοθεραπείες που υποβλήθηκε. Η μπάντα πολύ σωστά, τον τίμησε με την Jorg Michael Farewell Tour και το DVD που ακολούθησε με την αποπεράτωσή της. Αντικαταστάτης του κάποιος Rolf Pilve και από τις πρώτες φωτογραφίες που βλέπουμε με την φυσιογνωμία του, ξενερώνουμε. Αυτό το παιδάκι θα παίξει το Speed of Light;
Την αρνητική προδιάθεση και την όποια προκατάληψη με διακατείχε, έρχεται να μετριάσει το Nemesis, για το οποίο και ο ίδιος ο Tolkki ακούγοντας κάποια δείγματά του, εκφράστηκε πολύ θετικά. Ο Matias Kupiainen αναλαμβάνει για δεύτερη σερί φορά την παραγωγή κι επιπρόσθετα είναι ο κύριος συνθέτης του album, με τα επτά από τα έντεκα συνολικά κομμάτια να του πιστώνονται. Ο ταλαντούχος αυτός κιθαρίστας προσπαθεί με το μοντέρνο κιθαριστικό του στυλ να εμπλουτίσει τον ήχο των Stratovarius και να του προσδώσει μία νέα πνοή που θα θυμίζει ελάχιστα το κλασσικό europower που είχαμε συνηθίσει. Σε αυτό συμβάλλει και ο εκμοντερνισμός στο παίξιμο του Johansson με τα πλήκτρα σε κάποια σημεία να ξεφεύγουν κάπως από το νεοκλασικό μοτίβο που ο ίδιος καθιέρωσε στον χώρο. Οι αλλαγές αυτές γίνονται ιδιαίτερα εμφανείς σε κομμάτια όπως τα Out in the Fog και Halcyon Days που όμως τα ηλεκτρονικά στοιχεία του δεύτερου ίσως ξενίσουν πολύ κόσμο.
Μου κάνει εντύπωση ο παραγκωνισμός του Porra , όπως και στο Elysium, τον οποίον συνθετικά συναντάμε μόνο στο Fantasy όταν στο Polaris είχε γράψει πέντε κομμάτια.
O δε Kotipelto, πλέον καταφεύγει σε πιο συγκρατημένες ερμηνείες τις οποίες εκτελεί άριστα, αλλά ελίσσεται διακριτικά από τις ψηλές οκτάβες που μας είχε συνηθίσει στις ένδοξες μέρες της μπάντας. Δεν λες ότι τον πήραν και τα χρόνια για να δικαιολογείται αυτή η έλλειψη πάντως. Η συνεργασία του με τον Jani Liimatainen(Sonata Arctica) στο ακουστικό Blackoustic album καθώς και στους Cain’s Offering(αρκετά καλό το Gather the Faithful) παλιότερα, βρίσκει καταφύγιο και σε δύο τραγούδια στο Nemesis.
Σίγουρα έχουμε να κάνουμε με τον λιγότερο standard δίσκο των Φιλανδών, ακόμα περισσότερο και από τον ομώνυμο του 2005. Κάθε φορά που τον ακούς ανακαλύπτεις νέα στοιχεία που σε ωθούν να ξαναπατήσεις το play. Τα Stand My Ground, Unbreakable, Halcyon Days, One Must Fall, και Dragons ξεχωρίζουν με το ρεφρέν του τελευταίου να μοιάζει έντονα στο riff του We Are Magic των Revolution Renaissance(πάνε κι αυτοί..) κάποιου Timo… Τυχαίο;
Οι σκληροπυρηνικοί οπαδοί του Power Metal μάλλον δεν θα ενθουσιαστούν ιδιαίτερα με αυτή την κυκλοφορία. Το αντίθετο πιστεύω για όσους απλά αρέσκονται στο μελωδικό μέταλ, ξέχωρα από ταμπέλες, που σίγουρα θα βρουν πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία για να προβούν στην αγορά της.
Τρίτη στη σειρά περιοδεία που η χώρα μας δεν περιλαμβάνεται στα σχέδια του γκρουπ για headline show, όταν κάποτε τα διαδοχικά sold out ήταν κάτι το σύνηθες και η αφοσίωση των Ελλήνων οπαδών είχε οδηγήσει στην ηχογράφηση του Vision Of Europe Live, το οποίο αρχικά ήταν να ονομαστεί Live in the Land of the Gods. Περασμένα μεγαλεία..Μια ματιά να ρίξετε στο billing μεγάλων ευρωπαϊκών φεστιβάλ θα διαπιστώσετε πως οι Strato δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα σε κάποιο από αυτά. Αν τα παραπάνω δεν συνηγορούν στο ότι έχουν μικρύνει ως μέγεθος δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.
Τουλάχιστον, οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε ότι δεν κινούνται πάνω στις γνωστές πατέντες που τους έκαναν γνωστούς, αλλά προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι φρέσκο που θα οδηγήσει την μπάντα σε διαφορετικά μονοπάτια και που θα αποποιηθεί από το παρελθόν που την στοιχειώνει. Σωστά μέχρι εδώ.. αλλά το όνομα Stratovarius γιατί το χρησιμοποιείτε; If the story is over που λέει και η μπαλάντα του δίσκου;
Αντιλαμβάνομαι πως… «είναι πολλά τα λεφτά Άρη» και από τη στιγμή που τους παραχωρήθηκαν απλόχερα τα δικαιώματα της ονομασίας ήταν μεγάλο το δέλεαρ για να μην το εκμεταλλευτούν. Υπάρχει όμως ένα motto που έχει παγιωθεί και δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ:
ΔΕΝ ΝΟΟΥΝΤΑΙ STRATOVARIUS ΔΙΧΩΣ TIMO TOLKKI
Κείμενο: Κώστας Λύρος
