Τον τελευταίο καιρό, παρατηρείται σε μεγάλη συχνότητα το φαινόμενο κυκλοφοριών, από πολλά πρωτοεμφανιζόμενα, εγχώρια συγκροτήματα, κυρίως στο rock και το metal. Αυτές, ως επί το πλείστον αφορούν προσπάθειες , οι οποίες δεν γίνονται κάτω από τη στέγη κάποιας δισκογραφικής εταιρείας, αλλά είναι αυτοχρηματοδοτούμενες. Ο κύριος λόγος για τον οποίο παρατηρούμε να συμβαίνει αυτό, έχει να κάνει, είτε με την απουσία των εταιρειών, είτε με την έλλειψη τόλμης που έχουν στο να επενδύσουν σε αυτά τα είδη μουσικής όσες υπάρχουν ακόμη. Αυτό ωστόσο, είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο το οποίο δεν θα το αναπτύξουμε αυτή τη στιγμή. Ένα συγκρότημα που έπραξε έτσι ώστε να κυκλοφορήσει την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά άμεσα, είναι και οι Skysent LU, με τους οποίους θα ασχοληθούμε εδώ.
Το ‘2 Seconds Late’ αποτελεί το δισκογραφικό ντεμπούτο των Αθηναίων. O ήχος τους αποτελεί το απόσταγμα ενός συνόλου επιρροών, από hard rock και heavy metal της παλαιάς σχολής, κυρίως της δεκαετίας του ’70. Συγκροτήματα όπως για παράδειγμα, οι Scorpions (με Uli Jon Roth) , οι Deep Purple, οι Judas Priest και οι Iron Maiden της πρώτης περιόδου, είναι μερικά χαρακτηριστικά για το που κατευθύνεται ο ήχος τους. Στιχουργικά, οι Skysent LU, κινούνται σε μια ποικιλία θεμάτων όπως είναι, το κυνήγι χαμένων ονείρων, τον έρωτα, η περιπέτεια στην διάσταση του φανταστικού, η αίσθηση της καλοπέρασης με μια σπουδαία παρέα, η θέληση για προσωπική ελευθερία. Στα εννέα κομμάτια που συναντάμε στο δίσκο αυτό, παρατηρούμε πως το καθένα από αυτά έχουν μια δομή και συνοχή που τα κάνουν να διαφέρουν μεταξύ τους, πράγμα καλό καθώς αυτό δεν θα κουράσει τον ακροατή.
Τα κομμάτια που τουλάχιστον, εγώ θεωρώ πως αντιπροσωπεύουν το άλμπουμ αυτό, είναι τα ‘Bob’s Adventures’, ‘Few Moments’, ‘Follow Me’, ‘Last Man’s Cry’ , ‘Punishment’ και ‘Into The Night’. Όλα αυτά βέβαια, μαζί με τα υπόλοιπα, θα μπορούσαν ίσως να τύχαιναν ακόμα καλύτερης υποδοχής από το κοινό, κάτω από μια δισκογραφική στέγη, εφόσον οι συνθήκες όπως προαναφέραμε και στην αρχή ήταν ιδανικότερες.
Σε γενικές γραμμές, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια καλή και προσεγμένη προσπάθεια μέσα από μια σειρά τραγουδιών, τα οποία αξίζουν την προσοχή των οπαδών της νοσταλγικής εκείνης εποχής. Σίγουρα αυτός ο δίσκος, δεν θα είναι από αυτούς που θα αφήσουν το στίγμα τους στη μουσική βιομηχανία, αλλά είναι ικανός να κάνει τον επόμενο να αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πάντα σε ότι αφορά την μουσική του κατεύθυνση και φιλοσοφία.
Κείμενο : Πέτρος Μελίδης
