«Σαν κι αυτά τα συγκροτήματα δεν θα βγουν άλλα». Πόσες φορές το έχετε ακούσει; Ή το «τέτοια τραγούδια δεν ξαναβγαίνουν»; Αυτό το τελευταίο προσωπικά με χτυπάει, όπως έκανε ένας δάσκαλός μου στο δημοτικό, του οποίου οι παιδαγωγικές μέθοδοι σωφρονισμού είχαν να κάνουν με άρση των φαβορίτων, με αποτέλεσμα όλοι οι πιτσιρικάδες να μοιάζουμε με μικρές καρικατούρες του Κόκκοτα, συνοδευόμενη με μια διπλή, αστραπιαία σφαλιάρα. Δεν μπορώ να πιστέψω πως η δεκαετία του ’70 ήταν η υπέρτατη περίοδος του ροκ και από εκεί και πέρα όλα τα άλλα είναι απλές ρεπλίκες των πρωτοπόρων. Σαφώς και αυτοί ήταν που έδωσαν το στίγμα και όρισαν το είδος. Από εκεί και πέρα όμως ο καθένας αφήνει το πετραδάκι του στον σορό των βράχων ακόμη κι ας πρόκειται για μια μπάντα που δεν ξέρει ο μέσος σαραντάρης ροκάς. Και για του λόγου το αληθές…
Οι Riverside είναι μια περίπτωση μουσικών που αψηφούν τις επιταγές της μόδας και βαδίζουν μακριά από το βαρύ progressive της εποχής, που φαίνεται πως πλησιάζει ολοένα και πιο κοντά στον κορεσμό. Αυτή η πρακτική τους, έφερε πολλά χαμόγελα σε κάποιους οπαδούς της progressive rock σκηνής, που έβλεπαν ένα τέλμα να επέρχεται στο είδος. Το “Rapid Eye Movement” μπορεί να ήταν ένας καλός δίσκος όμως το “Second Life Syndrome” έφερε καθολικό θαυμασμό προς τους Πολωνούς, ενώ παράλληλα όλα τα έντυπα τους ανέφεραν ως την μεγάλη ελπίδα του progressive γενικότερα. Το κορυφαίο “Anno Domini High Definition” ήρθε ως φυσική συνέχεια, προσφέροντας ένα progressive που ακροβατούσε μεταξύ rock και metal, κάνοντας τους οπαδούς να σκάνε χαμόγελα όπως ο αείμνηστος Βέγγος στην περίφημη «μανούλα» γραμματέα.
Φέτος αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν κι αυτοί ένα μεγάλο ΕΡ, με τίτλο “Memories in my Head”, θυμίζοντας κατά πολύ το παλαιότερο “Voices in my Head”, το οποίο μάλλον είχε περάσει – δικαίως – απαρατήρητο. Αν όμως κάποιος αδιαφορήσει στα ακούσματα και τις συνθέσεις του νέου τους ΕΡ, καλό θα είναι να κοιτάξει την ακοή του.
Τρία τραγούδια, διάρκειας δέκα λεπτών περίπου το καθένα, κλείνουν το μικρό δισκάκι αυτού του μεγάλου επιτεύγματος. Οι Riverside έριξαν αρκετά τους τόνους κρατώντας τη μουσική τους νοοτροπία που έχουμε αγαπήσει, ενώ το ύφος λοξοκοιτά προς τις προσωπικές δουλειές του τραγουδιστή τους Mariusz Duda, δηλαδή σε πιο ήπιες μορφές της ροκ. Η γαλήνια ψυχεδέλεια συνδυάζεται με μελωδίες απίστευτης ομορφιάς, ενώ όλα τα μέλη φαίνονται ισάξια για δύο λόγους. Ο πρώτος δεν είναι άλλος από την υπέρ(σύγχρονη)παραγωγή που αναδεικνύει τον κάθε ήχο εκεί μέσα, κάτι που βοηθά βέβαια και το ύφος των συνθέσεων, καθώς δεν είναι ιδιαίτερα πολύπλοκο. Ο δεύτερος λόγος είναι η διαχείριση των οργάνων από τους μουσικούς, η οποία θα μπορούσε να αποτελεί σεμινάριο μουσικής έκφρασης. Η κιθάρα του Piotr Grudjinski απλή και μεστή δημιουργεί περισσότερο το κλίμα της γαλήνης, παρά της μελωδίας, με έναν τρόπο που θυμίζει αρκετά Pink Floyd, μια τάση για εκπληκτικά και ατμοσφαιρικά σόλο και ρυθμικά μέρη που ενισχύουν την ‘70s εικόνα. Διαφοροποίηση στα φωνητικά βέβαια δεν θα δείτε, καθώς ο Duda τραγουδά με την γνώριμη μελαγχολική φωνή του χωρίς να φωνάζει ανά σημεία όπως είχε κάνει στο ADHD. Με το μπάσο του από την άλλη αναπαράγει φράσεις σε πρώτο πλάνο, επιτυγχάνοντας το feeling της ηρεμίας, παράλληλα με riff που πολλοί απλά θα αναρωτηθούν γιατί δεν τα είχαν σκεφτεί μέχρι τώρα. Τα πλήκτρα του Michal Lapaj ως αναπόσπαστο τμήμα των Πολωνών, συμβαδίζουν με τους υπόλοιπους, αν και αυτή τη φορά μου θύμισαν έντονα τα αντίστοιχα του Per Wiberg, στις δουλειές του με τους Opeth, σε ό,τι αφορά τον ελαφρύ ήχο των τελευταίων. Γεμίζει τις «άδειες γωνιές» που ηθελημένα αφήνουν τα έγχορδα με έναν τρόπο που αν τον περιγράψω θα γίνω κουραστικά επαναλαμβανόμενος. Οφείλω να ομολογήσω πάντως πως ανατρίχιασα με το Hammond στα progressive περάσματα. Ακόμη κι ο Piotr Kojieradjki στα τύμπανα καταφέρνει να δώσει – ειδικά με τα πιατίνια – έναν αιθέριο ήχο, ενώ όλοι μαζί δίνουν ένα σύνολο που θα παρομοιάσω μόνο με μεγάλου βεληνεκούς συγκροτήματα.
Τύπου Rush δείγματα εν μέσω Pink Floyd γαλήνιων ροζ ποταμών γεννημένα μέσα από μια παραγωγή που δεν αφήνει πούπουλο να μην ακουστεί, είναι πιστεύω μια μόνο περιγραφή που θα έδινε κάποιος. Ελπίζω μόνο να το ακούσουν οι κολλημένοι στα παλιά και να μου πουν μετά αν «τέτοια τραγούδια δεν θα ξαναβγούν». Γιατί η μουσική είναι σαν τα μαθηματικά. Δεν τελειώνουν ποτέ.
Κείμενο : Βασίλης Μπακογιάννης
