Πέθανε ο Steve Albini και η ξενέρα δεν περιγράφεται…

Steve Albini

Ο Steve Albini, ο πλέον σπουδαίος παραγωγός (ή καλύτερα engineer) που πάτησε ποτέ το πόδι του στον πλανήτη, έφυγε πρόωρα. Η θλίψη, ο θυμός, η αγανάκτηση και το αίσθημα αδικίας πλημμυρίζουν τον εγκέφαλό μας.

Τα ιστορικά είναι γνωστά. Η θρυλική μπάντα που άκουγε στο όνομα Big Black ήταν σύλληψη του Steve Albini. Η επίδραση των Big Black στη μουσική είναι δύσκολο να περιγραφεί με λόγια. Η ανάμιξη noise, electro και industrial υπήρξε καταιγιστική στα τραγούδια του συγκροτήματος και στοίχειωσε με την επιθετικότητά της πολλά άρρωστα (με τη μουσική έννοια) μυαλά. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν οι Big Black τοποθετήθηκαν πια στο παρελθόν, οι πιο rock προσανατολισμένοι Rapeman ήρθαν στο προσκήνιο. Όχι για πολύ, αλλά με αυτούς ως όχημα, ο Albini κατάφερε και πάλι να δημιουργήσει αριστουργηματικά τραγούδια, γεμάτα με κοινωνική απέχθεια, σαρκασμό και μίσος για τους πάντες και τα πάντα. Στα 90s, σειρά είχαν οι Shellac.

Δυστυχώς, είκοσι χρόνια μετά το ακραία καλό δισκογραφικό τους ξεκίνημα, με τίτλο “At Action Park“, o Albini έφυγε από κοντά μας εξαιτίας καρδιακής ανακοπής, ελάχιστους μήνες πριν συμπληρώσει τα 62 χρόνια του. Απόλυτη ειρωνεία αποτελεί το γεγονός ότι η δισκογραφία των Shellac θα συμπληρώσει δυο δεκαετίες σε ένα δεκαπενθήμερο, με το album “To All Trains“, που ανακοινώθηκε πριν ελάχιστες μέρες.

Ακόμα κι αν κάποιος γράψει δεκασέλιδο άρθρο για τον Steve Albini, είναι σίγουρο πως αργά ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσει πως κάτι παρέλειψε να αναφέρει.

Θα το πάθω κι εγώ. Ο εμβληματικός μουσικός από το Chicago ευθύνεται για την παραγωγή μερικών από τα πιο σημαδιακά album της εναλλακτικής σκηνής. Δουλειές από τεράστια συγκροτήματα, όπως οι Pixies, οι Nirvana, οι Motorpsycho, οι Slint, οι Bush, οι Mclusky και οι Breeders δε θα είχαν την αίγλη που έχουν, αν έλειπε η κρυφή δύναμη του Steve Albini. Αλλά και ο Jon Spencer, η PJ Harvey και το τεράστιο δίδυμο των Jimmy Page και Robert Plant έχουν σίγουρα θερμότατα λόγια να πουν, σχετικά με την ποιότητα της εργασίας του Steve Albini.

Πλήγωσε πολλούς με τα λόγια του, αλλά πρόσφατα απολογήθηκε. Ήταν πάντα γνωστός, όχι για την ακρότητα των απόψεών του, αλλά για την ακρότητα έκφρασης των απόψεών του. Σκόπιμα προκλητικός, ενσάρκωνε την αυθεντική νοοτροπία του hater. Γι’ αυτό τον αγαπήσαμε.

Απορρίπτοντας κάθε ψύγμα πολιτικής ορθότητας, ο Steve Albini ύψωνε ακλόνητο ανάστημα μπροστά σε οτιδήποτε εξυπηρετούσε τον ελεεινό καθωσπρεπισμό. Με αληθινό punk attitude, δε δίσταζε να ξεμπροστιάζει οτιδήποτε, συνήθως με απολαυστικά αγενή τρόπο.

Σε κάποια στιγμή της ζωής του, φλέρταρε ακόμα και με τη χρεωκοπία.

Ωστόσο, ποτέ του δεν άλλαξε τις πεποιθήσεις του. Αρνιόταν πεισματικά να γδύνει οικονομικά τους δημιουργούς. Αμειβόταν μία και μοναδική φορά για τη δουλειά του. Δεν περίμενε να πλουτίσει από ποσοστά επί ποσοστών των πωλήσεων.

Και αγαπούσε πολύ τις γάτες! Μάλλον όχι τυχαίο…

Υπήρξε εξαίρετος κιθαρίστας, όχι λόγω τεχνικής αρτιότητας (διάολε, δεν ακούμε Dream Theater και είμαστε περήφανοι γι’ αυτό), αλλά λόγω του νεύρου του και της ιδιαιτερότητας του ήχου του (είπαμε, διάολε, δεν ακούμε Dream Theater!). Τυλίγοντάς τη στη μέση του, όχι κρεμώντας τη στον ώμο του, εκσφενδόνιζε riff οργής και μανίας. Ακόμα κι η “ρομποτική” κινητικότητά του επί σκηνής ήταν μοναδική. Πιο ιδιαίτερος, όμως, ήταν ο ήχος με το γνώριμο γλυκό γρέτζο, που ενσωμάτωνε στις παραγωγές του, ειδικά παλιότερα.

Άλλο τόσο ιδιαίτερος, μα και πνευματώδης, υπήρξε ο ίδιος σε κάθε λεκτική εκδήλωσή του. Καλλιεργημένος, με βαθιά γνώση της μουσικής και μεγαλωμένος σε πόλη με ισχυρή underground σκηνή, ο Albini αποτύπωσε στις συνθέσεις του κάθε αξιόλογο μουσικό κίνημα που βίωσε στο πετσί του.

Είναι τόσα που ξεχνάω…

Πρώτα ο Geordie, μετά ο Damo, τώρα ο Albini

R.I.P., Steve

Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση
X