Έχει τατουάζ, μια τσιπούρα, το καλλιτεχνικό της όνομα είναι το ψευδώνυμο της από την εποχή που έπαιζε το role playing game “Lineage” και στα live της κυριαρχεί μια μυστικιστική διάθεση. Ο λόγος για τη Nalyssa Green (aka Βιολέτα Σαραφιανού), η οποία, τα τελευταία πέντε χρόνια, σκορπίζει τη “folk νεραϊδόσκονη “ της, γεμίζοντας μας αισιοδοξία και αγάπη. Η πολλά υποσχόμενη τραγουδοποιός είναι αυτοδίδακτη θερεμινίστρια και έχει προκαλέσει το θαυμασμό με τη συμμετοχή της σε αθηναϊκές μπάντες αρχικά και μέσω της προσωπικής της δουλειάς στην πορεία. Με τη Νalyssa συναντηθήκαμε στον κήπο του six d.o.g.d.s, λίγες ώρες πριν την έναρξη του Record Store Day, που διοργάνωσαν οι Zebra Tracks. Η συζήτηση μας εξελίχθηκε κάπως έτσι…
To site, τα video clip σου και το artwork των δύο album σου χαρακτηρίζονται από μία ιδιαίτερη αισθητική και επιμέλεια. Πως προέκυψε αυτό το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα;
Δίνω μεγάλη σημασία στην αισθητική της παραγωγής μου. Αν χαρακτηρίσουμε όλο αυτό που κάνω σαν ένα project, θα έλεγα ότι εκφράζει απόλυτα την προσωπική μου αισθητική ταυτότητα. Εξάλλου, ως άνθρωπος αναζητώ την ομορφιά παντού: όχι μόνο στον ήχο μου, αλλά και στην εικόνα, το στυλ και το artwork της παραγωγής. Σε όλη αυτήν την προσπάθεια να διαμορφώσω μια δική μου εικόνα, είχα την τύχη να συναντηθώ και να συνεργαστώ με ανθρώπους που ταυτίστηκαν με ό,τι είχα στο μυαλό μου και το εξέλιξαν, προσθέτοντας τα δικά τους στοιχεία. Ο λόγος για τον Δημήτρη Μπόρση, τον γραφίστα της Inner Ear Records, που επιμελήθηκε το νέο μου album, “The Seed”, την Δήμητρα Μάνθου (Lick my kazoo), που σχεδίασε το site μου (www.nalyssagreen.com) και την Κάκια Κωνσταντινάκη (Υπαρξιακά Εικαστικός), που είναι υπεύθυνη για το σχεδισασμό των αφισών μου και το εικαστικό του πρώτου μου δίσκου. Επίσης, ο Μανώλης Ζαβιτσάνος είναι ο σκηνοθέτης του video clip του “Snow”, το οποίο γυρίστηκε με Super8 camera.
Ποια είναι η ιστορία που διηγείται το video clip του “Snow”;
Στο “Snow”, το οποίο είναι ένα τραγούδι εμπνευσμένο από το παραμύθι της Χιονάτης, θέλαμε να δημιουργήσουμε μια όμορφη χώρα, που να ταιριάζει με το νόημα του τραγουδιού. Όποτε, το video clip δεν έχει μια ορισμένη υπόθεση αλλά κινείται γύρω από ένα πλαίσιο, το οποίο μας μεταφέρει σε αυτή τη μαγική χώρα. Εκεί, σε ένα παραμυθένιο δάσος, παρακολουθούμε τον έρωτα και τη μάχη που υπάρχει μέσα στον έρωτα του ζευγαριού, που πολεμάει με τόξα και φωτιές, αλλά στο τέλος συμφιλιώνεται.
Στο βιογραφικό σου κλείνεις με τη φράση “Love triumphs”. Είναι αυτό το μότο σου στη ζωή;
Είναι το σύνθημα μας πλέον με τα παιδιά της μπάντας. Μιλάμε στο τηλέφωνο και λέμε «Καλημέρα, η αγάπη θα θριαμβεύσει». Οι βασικές αξίες μου, πάνω στις οποίες έχω χτίσει τον εαυτό μου, είναι η αγάπη και η ομορφιά. Δύο έννοιες που για εμένα, αλληλοσυνδέονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Θεωρώ, πως αν τις έχουμε ως πυξίδα, τότε πορευόμαστε σε ένα δρόμο πιο φωτεινό, πιο σωστό και εκπληρώνουμε τους στόχους μας.
Όμως, ένα κομμάτι σου τιτλοφορείται “Love expires”. Δεν είναι αυτή η δήλωση αντιφατική;
Ο έρωτας διαφέρει από την αγάπη. Η αγάπη δε χάνεται, ενώ συνήθως ο έρωτας έρχεται μια στιγμή που σβήνει, είναι ένα πυροτέχνημα με ημερομηνία λήξης. Ο έρωτας που κρατάει για πάντα είναι η εξαίρεση του κανόνα, όχι η συνήθεια. Για αυτό, για μένα, η πιο γλυκιά και δυνατή εικόνα είναι ένα ζευγάρι ερωτευμένων ηλικιωμένων. Όπως αυτό περιγράφεται στην ταινία “Amour” του Haneke. Είναι, ίσως, το ιδεατό που όλοι κυνηγάμε – τον έρωτα/αγάπη που κρατάει για πάντα. Κάτι μη σύνηθες, που όλοι περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας το.
Τι σημαίνει για σένα η ομορφιά;
Όμορφο είναι κάτι που σου δημιουργεί, χωρίς λειτουργικούς λόγους μια απόλαυση. Μπορεί να είναι οτιδήποτε. Εικόνα, ήχος, μια οσμή ή ένα βιβλίο. Είναι κάτι που δεν το χρειάζεσαι απαραίτητα για να καλύψει μια βιολογική σου ανάγκη, αλλά το έχεις ανάγκη γιατί σου προκαλεί μια απόλαυση.
Η εξωτερική σου εμφάνιση και η σκηνική σου παρουσία παραπέμπει σε ξωτικό, νεραΐδα και γενικότερα ένα πλάσμα φερμένο από αλλού. Συνάδουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί με αυτό που νιώθεις εσύ;
Η θεωρία μου είναι ότι την εξωτερική μας εμφάνιση την διαμορφώνουμε εμείς. Το στυλ, ο τρόπος που κινούμαστε, τα ρούχα που φοράμε- όλα είναι η έκφραση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας. Είναι, δηλαδή, ένα δικό μας δημιούργημα, το οποίο για μένα αποτελεί και μια μορφή τέχνης. Είναι μια σύνθεση, μια έκφραση προσωπική . Η δική μου αισθητική αποκαλύπτεται και μέσα από την εξωτερική μου εμφάνιση που είναι η προβολή των πραγμάτων που μου αρέσουν. Οπότε καθώς πάντα, λόγου χάρη, μου άρεσαν τα παραμύθια, γιατί με ιντριγκάρουν, καταλαβαίνω ότι μπορεί να με χαρακτηρίσουν έτσι!
Ποιο είναι το πιο αγαπημένο κομμάτι στη ντουλάπα σου;
Θα έλεγα μια φούστα τουλένια που μου είχε χαρίσει η μαμά μου στο γυμνάσιο και από τότε δεν έχω πάψει ποτέ να τη φοράω. Στην καθημερινότητά μου, σε επίσημες περιστάσεις, σε live. Θα έλεγα ότι είναι τόσο πολυφορεμένη που σχεδόν έχει «λιώσει».
Οι δύο δίσκοι σου είναι diy παραγωγές, συμμετέχεις ενεργά στις εκδηλώσεις του «Ανθρώπου» στο Μεταξουργείο και πριν από μερικά χρόνια στην κολεκτίβα του Leon. Ακόμα και πολλά ρούχα σου είναι δώρα άλλων ανθρώπων. Πιστεύεις στην αλληλεγγύη και στην ομαδικότητα περισσότερο ή στη λεγόμενη μοναχικότητα του καλλιτέχνη;
Πιστεύω ότι οι δουλειές που είναι handmade και diy αποτυπώνουν ίσως την αλήθεια σε ένα ανώτερο επίπεδο και την εξωτερικεύουν με πιο απλούς τρόπους. Θα ήταν λίγο πιο δύσκολο να επικοινωνήσω το συναίσθημα αυτό αν το αντιμετώπιζα με πιο εμπορικές και ρεαλιστικές τεχνικές. Λειτουργώ πολύ καλύτερα όντας μέλος μιας ομάδας και αυτό που με προβληματίζει είναι ότι το συγκεκριμένο project αναφέρεται ως “Nalyssa Green” μόνο. Θέλω να πω ότι είναι πολλοί οι άνθρωποι που συμμετέχουν ή συνεισφέρουν σε αυτήν την προσπάθεια. Δεν είμαι μόνη μου. Συγκεκριμένα, το πρώτο album μου, “Barock”, είναι σε παραγωγή Σπύρου Λιβάνη (κιθάρες) και με τη συμμετοχή του Βαγγέλη Ασλανίδη (drummer). Στο “The Seed” , οι τρεις γίναμε πέντε με τον ερχομό των Βασίλη Νιτσάκη (μπάσο) και της Ευαγγελίας Ξυνοπούλου (πλήκτρα, φωνές). Επομένως, για μένα η συνεργασία και η αλληλεγγύη είναι σημαντικά στοιχεία στη ζωή και στη δουλειά μου.
Συνήθως ηχογραφείς σε σπίτια φίλων στο βουνό. Για ποιο λόγο κάνεις αυτή την επιλογή;
Σίγουρα με ηρεμεί και με εμπνέει το συγκεκριμένο περιβάλλον. Όταν βρισκόμαστε στο στάδιο της ηχογράφησης θέλουμε ένα χώρο που θα απομονωθούμε μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία και μας αρέσει να είναι κοντά στη φύση, καθώς ταιριάζει και στην φιλοσοφία της μουσικής μας. Βέβαια, ήμασταν πολύ τυχεροί γιατί και τα δύο σπίτια ήταν του Σπύρου Λιβάνη. Το “Barock” ηχογραφήθηκε στο φοιτητικό του σπίτι στην Πάτρα και το “The Seed” στο εξοχικό του. Σε αυτή τη φάση έχουμε μετατρέψει σε studio και το σπίτι του στην Αθήνα!
Πώς ένιωσες την πρώτη φορά που άκουσες τα τραγούδια σου ηχογραφημένα;
Αν και πάντα έβρισκα τρόπους να τα ηχογραφώ για να μην τα ξεχνώ (π.χ. κινητό), την πρώτη φορά που γράφαμε με το Σπύρο Λι βάνη το Barock ένιωσα έναν έντονο ενθουσιασμό. Το γεγονός ότι πλέον είχαμε τον τεχνικό εξοπλισμό για περάσουμε στο επόμενο στάδιο με τα εφέ και τα όργανα που δίνουν μια ολοκληρωμένη δουλειά ήταν μια αποκάλυψη για εμένα.
Οι δύο δισκογραφικές δουλειές σου αποπνέουν μυστικισμό, πνευματικότητα και σύνδεση με τη φύση. Ισχύουν όλα αυτά;
Η μουσική που γράφω και κυρίως ο δεύτερος δίσκος είναι γραμμένη πάνω σε αυτές τις ιδέες. Στο “The Seed” εκφράζονται οι σκέψεις και οι προβληματισμοί μου για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση σε ένα πνευματικό επίπεδο, λιγότερο υλιστικό. Είναι κάτι που λείπει πολύ από την καθημερινότητά μας και τον τρόπο της σύγχρονης ζωής. Πιστεύω ότι έχουμε μέσα μας ένα πάλλευκο φως και για μένα η μαγεία είναι και αυτή κομμάτι του σύμπαντος. Η μαγεία υπάρχει στις σχέσεις, στο φεγγάρι, στα αστέρια, μέσα μας. Αν θες, πλέον έχουμε ξεπεράσει την εποχή της υπερβολικής τεχνολογίας και για μένα γυρνάμε και πάλι στα απλά, στα γήινα, ανακαλύπτουμε ξανά τη μαγεία. Με απασχολεί πάρα πολύ η σχέση μας με τη γη, τη θεά-μητέρα, η γυναικεία ενέργεια. Η μουσική μου επηρεάζεται έντονα από στοιχεία όπως η γη, η μαγεία, η σχέση μας με τη φύση που για μένα είναι τα λεγόμενα «θηλυκά στοιχεία». Εν αντιθέσει με την τεχνολογία, την επιστήμη, τα χρήματα που αποτελούν κατεξοχήν αντρικά στοιχεία. Για αυτό χαίρομαι που πλέον και στο χώρο της μουσικής βλέπουμε γυναίκες να αποκτούν πιο έντονη φωνή, που ο ρόλος τους στην τέχνη γίνεται πιο πρωταγωνιστικός.
Ποιος είναι ο αγαπημένος στίχος σου;
Αυτήν την εποχή, από το “Push your lips” : ““All this worthy is hanging from a tree” . Ό,τι έχει αξία κρέμεται από ένα κλαδί και μπορούμε απλά να απλώσουμε το χέρι μας και να το πιάσουμε. Με άλλα λόγια πάντα μας παρέχονται, αυτά που αληθινά χρειαζόμαστε.
Την προηγούμενη εβδομάδα ολοκληρώθηκε η συνεργασία σου με το Μανώλη Φάμελλο και το παρ’ ολίγον κουαρτέτο στο Σταυρό του Νότου. Τι αποκόμισες από την όλη εμπειρία;
Ο Μανώλης και το παρ’ ολίγον κουαρτέτο είναι φοβεροί μουσικοί, πολύ ταλαντούχοι με εξαιρετική τεχνική κατάρτιση και αισθητική. Με το Μανώλη επικοινωνήσαμε εξ αρχής και μπορέσαμε να δουλέψουμε τα τραγούδια μας πολύ όμορφα μαζί. Θα ήθελα πολύ να συνεργαστούμε και πάλι στο μέλλον. Επίσης, αυτή η δουλειά αποκάλυψε και τη μεγάλη μου αγάπη για τα έγχορδα (βιολί, τσέλο, κοντραμπάσο), τα οποία θεωρώ μαγικά όργανα.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδια σου;
Θα συμμετάσχω και πάλι στο Up Festival, που διοργανώνεται στο Άνω Κουφονήσι για Τρίτη συνεχή χρονιά στις 25-26-27 Ιουλίου.
Ο δίσκος της Nalyssa Green “The Seed” κυκλοφορεί από την Inner Ear Records.
Επιμέλεια: Ανθή Χρήστου
