Η σχέση μου με τους Iron & Wine, δεν ήταν ποτέ μια σχέση φανατικού. Ανέκαθεν ήμουν επιφυλακτικός με σχήματα τα οποία χαρακτηρίζονται σαν indie folk ή ακόμα χειρότερα americana. Βέβαια αυτό ίσως οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο περιοδικό Uncut και την προπαγάνδα που άσκησε γύρω από το συγκεκριμένο μουσικό ρεύμα στα 00s.
Τέτοιου είδους αγκυλώσεις όμως, δεν βοηθάνε ποτέ και οι Iron & Wine δεν αξίζουν μάλλον να μπουν στο σωρό. Βασικά οι Iron & Wine είναι ο Sam Beam. Ο singer/songwriter (άλλο άθλιο tag) από το Sacramento, καταφέρνει σε κάθε του βήμα να με κερδίζει όλο και περισσότερο. Από το προηγούμενο πάρα πολύ καλό “Kiss Each Other Clean” (2011) (που ενδεχομένως να φαίνεται καλύτερο χάρη σε 2 τραγούδια. Το εξαιρετικό Rabbit Will Run και το Your Fake Name Is Good Enough For Me), φτάνουμε στο καινούργιο “Ghost On Ghost” το οποίο για την ώρα πιστεύω ότι είναι ακόμα καλύτερο από τον προκάτοχο του.
Στο νέο του πόνημα ο Sam Beam παίρνει την τραγουδοποιία του και την βουτάει σε jazz και soul νερά και ο διάολος το καταφέρνει με εκπληκτική μαεστρία. Ακούς το βγαλμένο λες από το “What’s Goin On” του Marvin Gaye, The Desert Babbler και μετά το υπέροχο jazz groove του Lover’s Revolution και λες . Ακούς το -μα τι γράφει πια ο τύπος- New Mexico’s No Breeze και μετά ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς, το Low Light Buddy of Mine.
Οι παλιότεροι fans του πιθανόν να ξενίσουν με τη νέα κατεύθυνση. Όχι ότι οι βασικές επιρροές του Beam, δηλαδή ο Nick Drake, o Neil Young ή ο Elliot Smith δεν υπάρχουν στο “Ghost On Ghost” αλλά οι νέοι Iron & Wine έχουν ξεκάθαρα διαφορετικό προσανατολισμό. Ήδη σκέφτομαι ότι στο επόμενο δισκάκι του ο μουσάτος τροβαδούρος θα κερδίσει και άλλο έδαφος στη σχέση μας, αλλά για την ώρα φτάνει στο…
-7.5-
Κείμενο: Βασίλης Μπέκας
