Οι Intronaut είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση μουσικών. Ξεκίνησαν περίπου στα χνάρια των Isis αλλά με τον χρόνο μεταλλάχθηκαν σε ένα αμιγώς progressive σχήμα με ρίζες στο ιδίωμα των συμπατριωτών τους. Συγκρίνετε το “Void” με το “Valley of Smoke”. Υπάρχουν ομοιότητες αλλά η προσέγγιση έχει πλέον αλλάξει άρδην. Όλα έχουν γίνει πιο πολύπλοκα, δύσκολα, «ιντελεκτουάλ» αλλά μεστά και όμορφα.
Σταθμός ο πέμπτος δίσκος για τους «εσωναύτες». Οι διαφοροποιήσεις είναι πλέον εμφανέστατες ακόμη και από το προηγούμενο “Valley of Smoke”. Οι οπαδοί τέτοιων συγκροτημάτων ευτυχώς είναι αρκετά ανοιχτοί σε αλλαγές και πειραματισμούς. Ακόμα όμως κι εδώ με το “Habitual Levitations” δεν μπορείς να είσαι σίγουρος. Παλιότερα όταν είχε κυκλοφορήσει το “Void” είχαν δεχθεί εξαιρετική αλλά και αρκετά σκληρή κριτική από κάποιους που ισχυρίζονταν αντιγραφές, επιτηδευμένη και εξαναγκασμένη progressive προοπτική σε ένα είδος που τότε είχε την δικιά του, διαφορετική progressive άποψη. Εισήγαγαν αρκετά κλασικά prog ή και fusion στοιχεία κάπου που, όπως έλεγαν ορισμένοι, δεν χωρούσαν. Ωστόσο δεν ήταν τόσο απόλυτα τα πράγματα και το κοινό τους δέχτηκε θερμά. Μέχρι και την τέταρτη δουλειά η μουσική τους έφτασε στο μίγμα της εκρηκτικής progressive – fusion – post και λοιπά χαζά που μπορώ να προσθέσω. Πιο κοντινό άκουσμα ίσως οι Rosetta. Πού να δείτε τώρα στο “Habitual Levitations” τι γίνεται…
Ο Sacha Dunable (κιθάρα, φωνή) αποφάσισε πως δεν ήθελε πλέον να σκούζει και να ουρλιάζει σαν τρελός death-ας. «Δεν μου έρχεται ρε παιδιά» δήλωσε σε μια συνέντευξη και έκανε πολλούς κάφρους να στραβώσουν τα μούτρα τους. Μαζί του και ο David Timnick μοίρασαν τα φωνητικά με αποτέλεσμα τον πρώτο «καθαρό» δίσκο των Intronaut. Οι αλλαγές δεν σταματούν εκεί. Ίσως εκεί απλώς να αρχίζουν. Ας τα πάρουμε με την σειρά.
Ο Danny Walker μαζί με τον Joe Lester ήταν πάντα ένα rhythm section από άλλο πλανήτη και έτσι παραμένουν και φέτος. Το μόνο σταθερό χαρακτηριστικό από την γέννηση της μπάντας. Αν παίζετε drums ή μπάσο κάντε την χάρη στον εαυτό σας και ακούστε κάτι από την δισκογραφία τους. Το άταστο του Lester σε συνδυασμό με τους παπάδες που μάλλον έχουν αντικαταστήσει τα πιατίνια και τα τύμπανα του Walker δίνουν το fusion στίγμα και την progressive ματιά που πλησιάζει τα όρια της jazz.
Η μεγαλύτερη αλλαγή όμως έρχεται με τα riffs και ειδικά στον ήχο που ανέπτυξαν αυτή τη φορά στις κιθάρες. Οι Meshuggah έχουν κάνει μεγάλη ζημιά τα τελευταία δέκα χρόνια. Ολόκληρη η djent σκηνή που ακολούθησε δικαιώνει την προώθηση της εφτάχορδης, οχτάχορδης και όσο πάει δεν θα χωράνε πλέον οι χορδές. Όντως ένας καταπληκτικός ήχος που εισήγαγαν κατά ένα ποσοστό (θα έλεγα 30% αλλά θα μοιάσω με εταιρία στατιστικών) και οι Intronaut τώρα με πολύ βαριές και groove-αριστές κιθάρες. Ακούστε το “Steps” όπου αν δεν κουνήσετε κεφάλι ή έστω δεν ανατριχιάσετε από τα απίστευτα φωνητικά που συνοδεύουν το βασικό riff να πάτε να κοιταχτείτε. Δεν το έχουν κάνει κανόνα και το “A Sore Sight for Eyes” το αποδεικνύει παραπέμποντας στα δύο προηγούμενα άλμπουμ. Με το “Milk Leg” που είχαν δώσει στην δημοσιότητα πριν την κυκλοφορία είχαν προϊδεάσει για το τι εννοούσαν «πιο βαρύ» ενώ όλοι αναρωτιόντουσαν πώς γίνεται αυτό την στιγμή που έκοψαν τις καφρίλες στα φωνητικά. Η progressive-ια πάει κι έρχεται, η groove-ια δίνει και παίρνει, ο ήχος τόσο ποικιλόμορφος που εκπλήσσει και φωνητικά που πλέον δίνουν πόντους στην ομορφιά της σύνθεσης και όχι στην αγριότητα, χωρίς να χάνουν όμως σε ένταση.
Λοιπόν, συνοψίζοντας ο μπαξές έχει για όλους όσους αρέσκονται σε προοδευτικές τάσεις της μουσικής αυτής. Σίγουρα είναι δύσκολος γιατί είναι πολύπλοκος αλλά κρύβει τόσα πολλά μέσα του που θα σας προκαλεί για καιρό.
Αν παλιότερα έβαζα πολύ χαμηλά Metallica στο δωμάτιό μου για να μην μου πουν οι γονείς «τι είναι αυτά που ακούς;» τώρα θα βάζω το “Habitual Levitations” στο τέρμα, να ακούν και οι άμουσοι ένοικοι της πολυκατοικίας. Ελπίζω να πετύχω κάποιον στα σκαλιά να μου κάνει παράπονα και να αρχίσω να αναλύω jazz, μπάσα, κιθάρες, fusion κτλ μπας και τον συνετίσω. Θα με περάσει για ψυχάκια, το ξέρω, αλλά δε βαριέσαι…
Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης
