Όταν η πρώτη σου δισκογραφική δουλεία αφήνει τόσο καλές εντυπώσεις , όπως το “Happiness” και δίνει μερικά κλασσικά –πλέον- κομμάτια ,όπως το “Wonderful Life”, ο πήχης έχει ανέβει κατά πολύ και οι προσδοκίες του κοινού σου είναι μάλλον αυξημένες. Οι Hurts, το synth-pop ντουέτο από τη Μεγάλη Βρετανία, δυόμισι χρόνια μετά το ντεμπούτο τους, επιχειρούν να μας προκαλέσουν ξανά την ίδια συγκίνηση. Στο “Exile”, συνεργάζονται και πάλι με τον παραγωγό Jonas Quant και ακολουθούν τους γνώριμους δρόμους του Happiness. Ο ήχος βέβαια είναι σαφώς πιο ηλεκτρονικός , με έντονο beat και οπερετικά anthems, με σαφείς δόσεις εντυπωσιασμού. Οι επιρροές των Depeche Mode και των Muse είναι εμφανείς και στα δεκατέσσερα κομμάτια του album, τα οποία διατηρούν τον synth-pop ήχο που μας σύστησαν στο ντεμπούτο τους. Το θέμα είναι πως ενώ η αρχή ήταν ελπιδοφόρα και προκάλεσε το θαυμασμό πολλών, και ιδιαίτερα των Ελλήνων, η συνέχεια δε σε αφήνει απόλυτα ικανοποιημένο. Μετά την τρίτη ακρόαση θα εντοπίσεις κάποια κομμάτια που ξεχωρίζουν, όπως το μελωδικό “Only You”, το δυναμικό “Cupid” και το ατμοσφαιρικό “Τhe Crow”. Το ντουέτο με το απαράμιλλο στυλ και το σκοτεινό ύφος, στη δεύτερη δισκογραφική δουλεία τους, είναι λίγο λιγότερο δραματικό και λίγο περισσότερο πομπώδες από ό,τι θα θέλαμε. Το ομώνυμο τραγούδι του album δίνει το στίγμα και την ταυτότητα του “Exile”: συναυλιακά anthems, δυνατό beat και ένας κάπως ανέμπνευστος στίχος για τα δεδομένα του συγκροτήματος. Στα θετικά, το “Miracle”, που αποτελεί και το lead single του “Exile” και το οποίο μας υπενθυμίζει τους λόγους για τους οποίους αγαπήσαμε τους Hurts. Συνολικά, το “Exile”, χωρίς να είναι αυτό ακριβώς που περιμέναμε, δεν παύει να αποτελεί την αξιοπρεπή συνέχεια μιας εξαιρετικής αρχής. Ας ελπίσουμε, ότι την επόμενη φορά θα πλησιάσουν πιο πολύ σε αυτό που μπορούν να αποδώσουν!
Κείμενο: Ανθή Χρήστου
