Οι ΗΙΜ επιστρέφουν με το όγδοο κατά σειρά τους άλμπουμ με τίτλο “Tears On Tape”. Τρία χρόνια μετά το “Screamworks: Love In Theory and Practice”, οι Φινλανδοί alternative metallers παρουσιάζουν ένα ενδιαφέρον άλμπουμ. Η επιμέλεια των τραγουδιών ανήκει στον “mastermind” και “φίρμα” της μπάντας Ville Valo.
Προχωρώντας στο “Tears On Tape” ,το άλμπουμ αποτελείται από 13 κομμάτια με την σφραγίδα των ΗΙΜ θα έλεγε κανείς. Συνολικά το άλμπουμ θα το χαρακτήριζα ως alternative rock (αν και με τους ΗΙΜ δεν βγάζει κανείς νόημα με το είδος τους, όσο για το “Love” metal ούτε για πλάκα!). Ιδιαίτερος και στοχαστικός ο στίχος του Valo, ενώ υπάρχουν και 4 instrumental τραγούδια (“Unleash The Red”, “Trapped In Autumn”,” Lucifer’s Chorale” ,“Kiss The Void”). Το δεύτερο τραγούδι κατά σειρά είναι το “All Lips Go Blue”, το οποίο είναι άκρως ρυθμικό, με γρήγορη μελωδία. Το επόμενο “Love Without Tears” κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με το προηγούμενο τραγούδι, με μόνη διαφορά το ρυθμικό ρεφραίν και την φωνή του Valo. Συνεχίζοντας με το “I Will Be The End Of You” ακούει κανείς ένα μελωδικό ρυθμό με βαριά riffs. Και στα 3 προαναφερθέντα τραγούδια η δυνατή και “σκληρή” κιθάρα παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Το ομώνυμο “Tears On Tape” μια ροκ μπαλάντα που προσδίδει ποιότητα μέχρι στιγμής στο άλμπουμ. Τα “Into The Night” και “Hearts At War” ρυθμικά τραγούδια και τα δύο, με δυνατή κιθάρα και heavy riffs να εναλλάσσονται ενώ σιγά-σιγά μπαίνουν στην σκηνή και τα πλήκτρα. Με το “No Love” οι ΗΙΜ συνεχίζουν το ίδιο μοτίβο με τα προηγούμενα. Το “Drawn & Quartered” είναι μια υπέροχη μπαλάντα με τον Valo να είναι άψογος πραγματικά. Τέλος το “W.L.S.T.D” είναι ένα γρήγορο κομμάτι με εναλλαγές στην μελωδία του και στον ρυθμό τους. Γενικά το “Tears On Tape” έχει αρκετές εναλλαγές στον ρυθμό.
Αυτό που παρατήρησα ακούγοντας το άλμπουμ είναι ότι τα τραγούδια με άφησαν αδιάφορο. Τα τραγούδια προσωπικά τα θεωρώ συνέχεια του προηγούμενου κοκ. Για την αξία των ΗΙΜ δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα της αξίας τους ( βλ “Join Me”, “Funeral Of Hearts” κ.ά.) Αυτός που σώζει το άλμπουμ από την πλήρη αδιαφορία είναι o κινητήριος μοχλός της μπάντας , o Ville Valo. Ιδιαίτερη φωνή αλήθεια. Ή θα τον μισήσεις ή θα τον λατρέψεις. Η αλήθεια να λέγεται. Χροιά σαν του Valo δύσκολα θα ξαναβρεθεί.
Κείμενο: Κώστας Πάσχος
Τρία χρόνια μετά τον δίσκο «Screamworks: Love In Theory and Practice», που ομολογουμένως δεν στέφθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία, οι HIM κυκλοφορούν το όγδοο full length τους με τίτλο «Tears On Tape».
Ο εν λόγω δίσκος δείχνει μεν την προσπάθεια για ένα αποτέλεσμα που να ταιριάζει με τις καλές εποχές τις μπάντας, αλλά όχι με την απαιτούμενη φαντασία και προσοχή που προϋπόθετε αυτή η προσπάθεια. Έχουμε λοιπόν μια δουλειά που πατάει στη παλιά βασική συνταγή των HIM, χωρίς όμως να δίνει κάτι νέο και ξεχωριστό.
 Το πρώτο κομμάτι είναι μια ορχηστρική εισαγωγή, όπου ακούγεται ο ήχος μιας κασέτας. Ταιριάζει με τον τίτλο, ωραία. Ακολουθεί το κομμάτι «All Lips Go Blue», το οποίο είναι ίσως από τα πιο χαρακτηριστικά του δίσκου. Ο ήχος του ξαναπαιγμένος, όσο το ακούς θα σου θυμίζει παλιότερα κομμάτια όπως το «Right Here In My arms» πχ, αλλά σε μια πιο light και pop εκδοχή τους.
Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα με αυτό το άλμπουμ. Δεν υπάρχει πλέον εκείνο το σκοτεινό, πιο goth στοιχείο που ερχόταν να ισορροπήσει τα love metal lyrics. Δεν υπάρχουν καν τα βαρύτονα φωνητικά του Ville Valo. Κατά κύριο λόγω έχουμε έναν αδύναμο ίσως ήχο με πολλά ψηλά φωνητικά χωρίς ένταση και εναλλαγές. Θα’λεγε κανείς ότι σα να βαριούνται λίγο. Κι αν λάβουμε υπόψιν ότι στίχοι και μουσική είναι του Ville Valo μάλλον δεν βρίσκεται στην πιο δημιουργική του περίοδο.
Σε παρόμοια μοτίβα κινούνται και τα επόμενα κομμάτια «Love Without Tears», «Tears On Tape», «Hearts at War», «I Will Be The End Of You» και «Into The Night». Τα δύο τελευταία είναι από τα πιο ελαφριά, pop rock –αν μου επιτρέπεται- του δίσκου με απλό ρυθμό και πιασάρικα riffs.
Ακολουθεί το instrumental κομμάτι «Trapped In Autumn», το οποίο από μόνο του δεν λέει πολλά, είναι ένα (αχρείαστο ίσως) διάλειμμα στη μέση του δίσκου. Παρεπιπτόντως το άλμπουμ έχει συνολικά τέσσερα 2λεπτα instrumentαl κομμάτια. Τέσσερα από τα δεκατρία…
Επόμενο κομμάτι είναι το «No Love» με περισσότερη ένταση, αν και βασίζεται σε παρόμοιες τεχνικές και μελωδίες. Ακολουθεί το «Drawn & Quartered», το πιο «καψούρικο» του δίσκου με πολλά ψηλά φωνητικά. Και πριν το τέλος έχουμε ένα σύμπλεγμα δύο ακόμα instrumental tracks και ανάμεσα τους το κομμάτι «W.L.S.T.D.» ή αλλιώς «When Love Starts To Die». Επιτέλους ένα κομμάτι που θυμίζει τις παλιές καλές εποχές των HIM. Πιο σκοτεινός ήχος και στίχοι, βαριά φωνητικά και ένα αποτέλεσμα που το καθιστά πολύ άνετα ως το καλύτερο κομμάτι του δίσκου.
Το «Tears On Tape» είναι σίγουρα καλύτερο σε σύγκριση με το «Screamworks», αλλά μόνο μ’αυτό. Όπως είπα και νωρίτερα ο παλιός βασικός τους ήχος παραμένει ίδιος, χωρίς όμως κάποια εξέλιξη που μπορεί να τον κάνει να ξεχωρίσει. Οι στίχοι γενικότερα είναι πιο φτωχοί και απουσιάζει σχεδόν εξ ολοκλήρου η ένταση και το σκοτεινό, πιο σκληρό στοιχείο που χαρακτήριζε την μπαντα μέχρι ίσως το 2007. Κρίνοντας τον νέο δίσκο ως ξεχωριστή δουλειά, αλλά και σε σύγκριση με τις παλιότερες πρόκειται για μια πολύ μέτρια κυκλοφορία, που δεν κατάφερε να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των οπαδών.
Κείμενο: Άννα-Μαρία Κέκια
