Hidden In The Basement: Ego (Grey Ham Records 2013)

Hidden_In_The_Basement_-_Ego

Έρχεται λοιπόν ένα μήνυμα στο inbox που μας προετοιμάζει για ένα δίσκο που θα χάσουμε τα σαγόνια μας. Αν και ειρωνικά σκέφτηκα «βαστάτε Τούρκοι τ’ άλογα, βρήκαμε το next big thing» εγώ το σαγόνι μου το ήθελα και έβαλα προληπτικά γύψο σε άνω και κάτω γνάθο, έστρωσα και ένα χοντρό στρώμα στο δάπεδο μην πέσει και γίνει δέκα κομμάτια και πάτησα το play στο ντεμπούτο των Λαρισαίων Hidden in the Basement. Η αγωνία είχε φτάσει στο κατακόρυφο, ο ιδρώτας στο σώβρακο και τα νύχια είχαν φαγωθεί από μόνα τους. (Αυτό με τον ιδρώτα στο σώβρακο πάντα ήθελα να το γράψω γιατί αναδεικνύει την τέχνη στα απλά πράγματα και ξέρω ότι με νοιώθει κόσμος)

Μετά από τριανταπέντε περίπου λεπτά το σαγόνι ήταν ακόμα στη θέση του και τα νύχια ξαναφύτρωσαν. Ναι, δεν πήδηξα κι από την χαρά μου, όπως οι ίδιοι μου υποσχέθηκαν. Βέβαια για να χαζέψω με συγκρότημα πλέον, πρέπει να γίνει κάτι απίστευτο. Θα πρέπει όμοιο του να μην υπάρχει ή να είναι τρομερά εμπνευσμένο και τέτοια βγαίνουν δύο με τρία κάθε χρόνο παγκοσμίως. Και καθώς παραδέχομαι την κακεντρεχή ειρωνεία μου προς κάτι που ποτέ δεν θα καταφέρω να φτιάξω (όσα δεν πιάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια), ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σοβαρότερη σειρά.

Το “Ego” είναι πολύ καλύτερος δίσκος από πολλούς του είδους του. Διάβασα πως κατατάσσονται κάπου μεταξύ stoner και southern, αλλά δεν μπορώ να πω πως βρήκα αναφορές πέρα από τα “Intro” και “Outro”. Ο ήχος είναι βαρύς κι αν υπάρχει κάποια ομοιότητα με τους Down, όπως επίσης άκουσα, ίσως είναι σε λίγα riff και μόνο. Μάλλον καλό γιατί έχουμε πήξει τελευταία στο συγκεκριμένο είδος. Για να πω την αλήθεια το “Feed the Ignorant” μου έφερε λίγο σε παλιούς In Flames χαμηλών ταχυτήτων αφαιρώντας τα πλήκτρα, βάζοντας μια δόση Pantera και κιθάρες που κόλλαγαν μέχρι και σε hardcore. Το τελευταίο του riff μάλιστα μοιάζει με το εναρκτήριο από το μοναδικό άλμπουμ των Flu.ID που έπαιζαν mathcore.

Η groovy αίσθηση είναι διάχυτη καθ’ όλη την διάρκεια με εναλλαγές μεταξύ μελωδιών, σκληρών συγχορδιών και κοφτών riff σε σημείο που μου θυμίζουν λίγο από Trivium χωρίς τα πολλά δίκασα. Ο τρόπος που σκέφτονται και εκτελούν παραπέμπει σε σοβαρότητα απαιτούμενη να δώσει το κατάλληλο αποτέλεσμα στην προσπάθεια. Μπορεί να μην είμαι ιδιαίτερος οπαδός της σκηνής αλλά οφείλω να ομολογήσω πως το “Ego” στο είδος του έχει πετύχει διάνα. Εξαιρετική παραγωγή και καταπληκτικός ήχος ανά διαστήματα στην κιθάρα, που κατά την άποψή μου ξεχωρίζει λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα όργανα. Τα riff που έχουν συντεθεί είναι το προσόν των HITB, φτιαγμένα είτε για ανελέητο κοπάνημα είτε για air guitaring και λοιπές χαζομάρες που κάνουμε όλοι μόνοι στο σπίτι ή στις συναυλίες με τους υπόλοιπους χαζούς του σιναφιού μας. Αρκετά άμεσο, χωρίς πολλές «δυσκολίες» στο άκουσμα, αν και η τεχνική φαίνεται πως δεν λείπει. Ώρες – ώρες κελαηδάει η κιθάρα. Θα μπορούσε να έχει την πρωτοτυπία που ήθελα, (το σημείο του μπάσου στο “Reckless” με έκανε να πιστέψω πως θα συνέχιζε σε funky μονοπάτια) αλλά είναι σαφές πως τα παιδιά από την Λάρισα ήθελαν να πετύχουν αμιγώς metal ήχο.

Τα φωνητικά κυμαίνονται μεταξύ καθαρών (με μπόλικο γρέζι) έως και «καφρίζοντα», τα οποία όπως σχεδόν όλα στην συγκεκριμένη μουσική σκηνή, στοχεύουν περισσότερο στην ένταση παρά στην μελωδία, ώστε να παίζουν συναυλιακό και ξεσηκωτικό ρόλο για τους τρελαμένους που θέλουν να επιδίδονται σε mosh pit. Σε λίγα σημεία που ήθελαν τον ξεσηκωμό έβγαζαν τον χαρακτηριστικό θυμό του Corey Taylor στους Slipknot. Επίσης συνειδητοποίησα πως το 2009 τους είχα δει στο No Budget Festival στο θέατρο του πάρκου Αλκαζάρ μαζί με τους θεούς Burst. Δυστυχώς δεν θυμάμαι και πολλά από τότε γιατί μάτια και αυτιά είχα μόνο για τους Σουηδούς που έπαιζαν για τελευταία φορά live (άντε να έπαιξαν κι άλλη μια στη Σουηδία).

Εν κατακλείδι έχουμε έναν πολύ καλό δίσκο που θα ανεβάσει την παραπαίουσα σκηνή της Λάρισας. Μεγάλη μεταλομάνα αλλά έχω καιρό να ακούσω κάτι καλό και καινούριο. Ίσως φταίει που παλιότερα ήταν τόσοι οι κάφροι που ανάγκασαν το Black Rose (μεταλλάδικο στο κέντρο της πόλης) να αλλάξει ρεπερτόριο και να το γυρίσει μέχρι hard rock το πολύ, γιατί με metal σεληνιάζονταν και κατέστρεφαν ανά δυο βράδια το μαγαζί. Ίσως να φλωρέψανε όλοι έκτοτε σιγά – σιγά. Ξέρω θα με λιντσάρουν γι’ αυτά που λέω αλλά λέμε και καμιά χαζομάρα να περνάει η ώρα.

Το “Ego” λοιπόν μπορεί να μην είναι η jaw – dropping εμπειρία αλλά ‘ντάξει, τους δικαιολογώ γιατί είναι νέοι και ενθουσιώδεις με αυτό που κάνουν και κυρίως γιατί έχουν τις δυνατότητες ίσως κάποια μέρα να το καταφέρουν.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Κατηγορία
Κοινοποίηση

COMMENTS

X