Green Day: Father of all… (Reprise Records 2020)

Green Day - Father of All

Το “Father of all…”, είναι το 13ο full length album των Green Day και κυκλοφόρησε στις 7 Φεβρουαρίου, τέσσερα χρόνια μετά από τον προηγούμενο δίσκο τους. Αν και το “Revolution Radio” δεν άφησε κανένα απολύτως σημάδι, ήταν κατά την γνώμη μου το καλύτερο album που κυκλοφόρησαν μετά από το American Idiot. Αυτό μάλλον είχε λοξεύσει τις προσδοκίες μου και έτσι περίμενα κάτι παραπάνω από το Father of all… (μεγάλο λάθος).

Οι Green Day δεν είναι πια το ίδιο συγκρότημα που κάποτε ήταν.

Αυτό είναι φυσικό βέβαια. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από ένα συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1986 να παραμείνει το ίδιο για 34 χρόνια. Θα ήταν παράλογο να περιμένουμε να καινοτομήσουν για άλλη μια φορά όταν το έχουν κάνει ήδη 2 φορές. Μία φορά με τον Pop Punk δίσκο τους “Dookie” και άλλη μια φορά με το πασίγνωστο “American Idiot”, οπού προσέγγισαν τον Pop Punk ήχο τους με έναν πιο Alternative Rock/Rock Opera τρόπο και τους έφερε στην κορυφή όσον αφορά την εμπορικότητα.

Πρώτα ας αφήσουμε τους Green Day να μας χαρακτηρίσουν την μουσική τους. Οι ίδιοι, με την διαφημιστική τους καμπάνια πλάσαραν το “Father of all…” ως (AND I QUOTE) “NO FEATURES, NO TRAP BEATS” και “100% PURE UNCUT ROCK», το οποίο είναι γελοιωδώς ειρωνικό όταν πρώτον: στην πραγματικότητα είναι το πιο εμπορικά pop album που έχουν ηχογραφήσει ποτέ τους, και δεύτερον: είναι τόσο unoriginal και κακόγουστο το album, που ένα trap beatάκι από πίσω δεν θα το χειροτέρευε, αντιθέτως ίσως πρόσθετε ένα ενδιαφέρον στοιχείο στην μουσική.

Βάζοντας ένα label, το “Father of all…” είναι ένα Garage Rock Revival album, το όποιο σαν είδος μουσικής δεν το έχω εξερευνήσει πολύ και έτσι είναι αρκετά πιθανό κάτι μέτριο να μου φανεί ενδιαφέρον, όντας κάτι σχετικά καινούριο στο αυτί μου. Μόνο που η Green Day εκδοχή της Garage Rock Revival, είναι τόσο εξασθενισμένη και generic, τόσο στερημένο από κάποια ουσία ή μουσική υπόσταση που άμα με έβαζες να το ακούσω χωρίς πρότερη γνώση του τι ακούω, ΣΧΕΔΟΝ θα πίστευα πως είναι ένα τοπικό συγκρότημα που μόλις έβγαλε το πρώτο του EP… σχεδόν όμως. Και αυτό λόγο της ακριβής υπεργυαλισμένης γλοιώδης παραγωγής που είναι τόσο “τέλεια” που σου δίνει μια αίσθηση πλαστικίλας και τεχνητότητας όσο το ακούς.

To album αποτελείται από 10 κομμάτια τα οποία είναι περιέργως μικρά και συνολικά είναι μόνο 27 λεπτά.

Στην αρχή με ξίνισε αυτό αλλά τελικά αποδείχτηκε ένα blessing in disguise γιατί μέσα σε αυτά τα αργά και κουραστικά 27 λεπτά, το μόνο highlight ήταν το κομμάτι “Sugar Youth”, το μόνο που ακούγεται σαν Green Day. Όλο το υπόλοιπο album ακούγεται λες και ανήκει σε διαφήμιση αυτοκινήτου ή διαφήμιση του Spotify, γεμάτο με (προσβλητικά για την νοημοσύνη) παλαμάκια και “oh yeahs” που υπάρχουν μόνο και μόνο για να “οδηγήσουν” τον ακροατή να χτυπήσει παλαμάκια και τα κάνει sing along.

Από την μία πλευρά πάντα προσπαθώ να μην είμαι “ελιτιστής” και να ακούω την μουσική αμερόληπτα για αυτό που είναι, χωρίς συγκρίσεις προηγουμένων άλμπουμ ή για το πόσο καλλιτεχνικά “άξιο” είναι , από την άλλη όμως από όποια μεριά και να το κοιτάξω, μου είναι δύσκολο να υποστηρίξω κάτι που μου φαίνεται σαν μία αποτυχημένη προσπάθεια να παραμείνουν επίκαιροι.

Κείμενο: Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση

COMMENTS

X