Gojira : L’ Enfant Sauvage (Roadrunner Records 2012)

Α… Γαλλία! Η χώρα του κρουασάν, του γαλλικού καφέ, του Φουά γκρα, των ακριβών αρωμάτων, της γκουρμέ κουζίνας, του savoir vivre και της «εξορίας» του γέρου Καραμανλή. Πώς από εκεί θα μπορούσε ποτέ να βγει ένα συγκρότημα που θα ηχούσε σαν αλυσοπρίονο στα λεπτεπίλεπτα αυτιά των Γάλλων; Κι αν υπήρχε πώς θα μπορούσε να κατακτά τον κόσμο; Η τέχνη του Debussy, του Delacroix και του Louis De Funes είναι μόνο μια μικρή απόδειξη της ποιότητας για την οποία είναι ικανοί. Αν δε, την συνδυάσουμε με την έμφυτη τάση για επαναστάσεις, όπως στην Γαλλική Επανάσταση και τον Μάη του ’67 καταλαβαίνετε πως τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Οι Gojira είναι μια μπάντα που σταθερά καθιερώνεται στο παγκόσμιο metal στερέωμα έχοντας στις πλάτες της την αύρα του επαναστάτη πρωτοπόρου.

Για τις εκφάνσεις τους μην απορήσετε που είναι τόσο άγριες. Ακόμη και ο Delacroix απεικόνιζε την αγριότητα της ανθρώπινης φύσης, όπως πολύ έντονα έκανε στο έργο του “Η Σφαγή Της Χίου”. Είναι στο αίμα τους η πρόκληση.

Προερχόμενη από την πόλη της Bayonne και αρχικά ονομασμένοι ως Godzilla έφτασαν 15 (!) χρόνια μετά την ίδρυσή τους ώστε να τους ανακαλύψουν οι Metallica, να τους προσφέρουν την θέση του support για την περιοδεία τους και εν τέλει να τους ανοίξουν τις πόρτες προς το ευρύτερο κοινό, κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει πολύ νωρίτερα. Η εμφάνισή τους στο Rockwave προ διετίας ήταν μια πρώτη γεύση της αποδοχή τους, με τον κόσμο να παραληρεί προς ευχάριστη έκπληξή μου. Αρκετός καιρός όμως είχε περάσει από το “The Way Of All Flesh” και προφανώς η στιγμή έφτασε κάπου εκεί στις αρχές του καλοκαιριού για τον πέμπτο δίσκο τους, “L’Enfant Sauvage”.

Η μουσική προσέγγιση της τετράδας έχει παραμείνει ίδια κι απαράλλακτη από την αρχή της καριέρας τους (“Terra Incognita”) αλλά διατηρώντας μια ανοδική πορεία στην ποιότητα καταφέρνοντας να συνθέσουν κομμάτια που αμφιταλαντεύονται μεταξύ progressive, death και πειραματισμού που πολλοί θα ζήλευαν την αμεσότητα, την απλότητα και την ατμόσφαιρά τους. Έτσι και στο «άγριο παιδί» με ακόμη περισσότερη ωριμότητα δίνουν ίσως τον καλύτερο μέχρι τώρα εαυτό τους μέσα από 11 τραγούδια (συν 2 μπόνους).

Ένα ακόμα album που το groove μαζί με τον σκληρό και βαρύ ήχο αποτελούν την ραχοκοκαλιά της φιλοσοφίας που αναδεικνύει την χαρισματική φρεσκάδα τους.

Εάν το “L’Enfant Sauvage” είναι η πρώτη σας επαφή με τους Γάλλους τότε το πιο πιθανό είναι να σας φανεί αρκετά «ξερό» καθώς τα riff ακολουθούν κατά κάποιο τρόπο τα drums και ειδικότερα την διπλή μπότα του Mario Duplantier. Και προς Θεού αν δεν το ακούσετε αρκετά, μην το κάνετε στο αυτοκίνητο. Μια πιο προσεκτική επαφή όμως θα αναδείξει τις πτυχές που τους έφεραν στο προσκήνιο.

Η εκ γενετής groovy αίσθηση αναμειγνύεται με την τραχύτητα των μελωδιών και το αποτέλεσμα αποζημιώνει όλα τα μέταλλα που θα στήσουν τα αυτιά τους.

Μπορεί κάποιο κομμάτι να ξεκινά με ένα τρομακτικά βαρύ θέμα, σε σημεία που να θυμίζει την προσέγγιση των Meshuggah όμως στην πορεία να δώσει μια μελωδική ώθηση που να μην χάνει των παραπάνω χαρακτηριστικών αλλά να αλλάζει άρδην την εικόνα που έχετε σχηματίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Το αξιοπρόσεχτο είναι πως όλα γίνονται μέσα σε μίνιμαλ πλαίσια, χωρίς δηλαδή να γίνεται ο χαμός ο ίδιος στα όργανα, ή να προσπαθούν να εντυπωσιάζουν με υπερτονικές επιδείξεις. Εκπληκτικός βέβαια ο Mario Duplantier στα τύμπανα ο οποίος μέσα στα ίδια όρια της απλότητάς, εντυπωσιάζει με τους ρυθμούς και τους τονισμούς του.

Η ατμόσφαιρα και ο συναισθηματισμός που εκπέμπουν είναι το δεύτερο στοιχείο που προσωπικά πάντα με εντυπωσίαζε στους Gojira. Έγχορδα και φωνή έχουν αποκτήσει μια ικανότητα να αλλάζουν την ψυχοσύνθεση του κάθε κομματιού σε σημεία που προκαλούν τέτοια φόρτιση που να θέλει να βγει από μέσα σας με μια κραυγή όμοια με του Jo Duplantier. Ακούστε το “Gift Of Guilt” που αρχίζει με μια από τις καλύτερες φετινές μελωδίες, συνεχίζει με έναν ορυμαγδό και φανερώνει το ρεφρέν όπου στα live θα πρέπει να το τραγουδούν οι οπαδοί έχοντας στο νου τους τις ενοχές για ότι έχουν κάνει σε αυτή τη ζωή και μετανιώνουν γι’ αυτό – το νόημα του τραγουδιού.

Ένα ακόμα στοιχείο που τους ξεχωρίζει από την μάζα είναι και η στιχουργική θεματολογία, γραμμένη εξολοκλήρου από τον Jo Duplantier.

Η οικολογική και κοινωνική ευαισθησία που έχουν αναπτύξει και που προβάλουν χωρίς αναστολές είναι κάτι που όλοι οι καλλιτέχνες θα έπρεπε να διαθέτουν έστω και λίγο. Όταν έχεις την ευκαιρία να μιλήσεις σε τόσο κόσμο, καλό θα είναι πού και πού να ερεθίζεις σημεία που ωθούν την πρόοδο και την κοινωνική ισορροπία, πράγμα που προσωπικά με συγκινεί στους Gojira.

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα με το “L’Enfant Sauvage” και αναμένοντας άλλο ένα εκπληκτικό music video από τους Γάλλους, πέραν του ομώνυμου, όπως κάνουν κάθε φορά, έχω να πω πολύ λίγα πράγματα ακόμα. Άλλος ένας δύσκολος, μίνιμαλ, προοδευτικός δίσκος από το γαλλικό τέρας με το θρυλικό ιαπωνικό όνομα. Ελπίζω να μας επισκεφτούν σύντομα και το live να μας αφήσει με το στόμα ανοιχτό. Να μας ρωτούν, όπως ο Ζαν Ρενό στην ταινία Godzilla και να απαντούμε αποχαυνωμένοι όπως ο γέρος Ιάπωνας ψαράς:

“What did you see old man?”

“Gojira!!! Gojira… Gojira…”

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης