Ζωολόγοι, ωκεανογράφοι, βιολόγοι, ιχθυολόγοι, εξερευνητές της βαθιάς άγριας θάλασσας, λάτρεις των μυστηριωδών έως και μυθικών πλασμάτων. Όλοι τους έχουν ένα μεγάλο απωθημένο. Το γιγάντιο καλαμάρι. Αυτό που με είχε εξιτάρει περισσότερο από όλα τα σκηνικά του «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα», αυτό που οι ναυτικοί των περασμένων αιώνων ανέφεραν σαν το μεγαλύτερο τέρας της αβύσσου κι αυτό που ποτέ δεν έχει πιαστεί ζωντανό στα χέρια ανθρώπου. Όλα αυτά μάλλον περνούσαν από το μυαλό του επαγγελματία δύτη Aaron Gregory και ονόμασε έτσι το συγκρότημά του. Από το προοδευτικό post metal του πρώτου demo και του εξαιρετικού “Metridium Fields” στο πειραματικό και απίθανα περίεργο “Ichthyologist” η αγάπη της μπάντας – και κυρίως του Gregory – για το κάθε τι θαλάσσιο είναι κάτι παραπάνω από προφανής. Όπως ακριβώς και το ταλέντο τους να γράφουν καταπληκτική μουσική, διαφορετική ανά δίσκο.
Συνοδοιπόρος στους Giant Squid από την προηγούμενη κυκλοφορία η σύζυγός του και frontwoman των Grayceon, Jackie Perez Gratz, δημιουργώντας το “Cenotes”, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί το πνευματικό τους πάντρεμα. Το τσέλο έρχεται σε πρώτο πλάνο, όπως γίνεται και στους Grayceon, ενώ το τελικό αποτέλεσμα φαίνεται να ισορροπεί κάπου μεταξύ όλων των στοιχείων που έχουν παρουσιάσει μέχρι τώρα. Τα μεγαλειώδη riff του “Metridium Fields” που ξεσηκώνουν μέχρι και φάλαινες να κάνουν τούμπες έξω από το νερό, τα progressive ψυχεδελικά folk μέρη από το “Ichthyologist” που προτρέπουν μικρούς αστακούς να χορεύουν «αυτοσχέδια prog τσιφτετέλια» και η χάρη του “All We Destroy” των Grayceon έχουν μπλεχτεί σε έναν αριστουργηματικό ιστό.
Πέντε κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 περίπου λεπτών (το μόνο αρνητικό του δίσκου) ήταν αρκετά για να με ξαποστείλουν στις σκοτεινές υποθαλάσσιες σπηλιές (η επιστημονική ετυμηγορία της λέξης cenote) και να γίνω ένα με τα πλάσματα που φιλοξενούν. Το άνοιγμα του “Tongue Stones (Megaptera Megachasmacarcharias)” θύμισε αρκετά την προηγούμενη δουλειά τους με έναν αλλόκοτο συνδυασμό τσέλου, σιτάρ και κιθάρας, μέχρι που «σκάει» η βαρύτατη ηλεκτρική σαν κύμα που παρασέρνει ό,τι βρίσκει μπροστά του. Οι εναλλαγές δίνουν και παίρνουν μέχρι εκείνο το riff λίγο μετά τα μισά του τραγουδιού που μου ψιθύρισε εμπιστευτικά στο αυτί «ψιτ φίλε… δισκάρα». Εκεί που έλεγα πως αυτό που ακούω είναι τρομερό ήρθε ένα κρεσέντο στην απίστευτη φωνή του Gregory ακολουθούμενη από ένα riff, που όπως λέει και ο τίτλος του μάλλον θα έμοιαζε με υπερμεγέθη καρχαρία. Είχα καιρό να ακούσω κάτι που θα έφερνε στο μυαλό εικόνες δέους που μόνο μια μάχη των «κακών» ανθρώπων ενάντια στο ανίκητο θαλάσσιο τέρας θα έδινε.
Στο “Mating Scars (Isurus Metridium)” ρίχνουν σαφέστατα ταχύτητα σε μια σύνθεση προοδευτικών Neurosis, με την χαρακτηριστική βαριά ψυχεδέλεια να κυριαρχεί ενώ παραχωρεί την θέση του σε ένα δυναμικό τελείωμα πάντα με το τσέλο σε περίοπτη θέση. Στη συνέχεια το “Snakehead (Channidae Erectus)” έκανε κάτι απρόσμενο. Άφησε στην άκρη τα βρώμικα θέματα και πέρασε με μια κλασική κιθάρα σε ένα κομμάτι απλά συγκλονιστικό μέσα σε μια προοδευτική απλότητα. Groovy αίσθηση και γρήγορα drums που απόρησα για το φάσμα των ικανοτήτων της μπάντας στη σύνθεση. Μετά από πέντε λεπτά επανήλθαν με άλλο ένα γιγάντιο riff κλείνοντας έτσι άλλο ένα αριστούργημα. Στο Figura Serpentinata (Pycnopodia Sapien) ευχαριστήθηκα την Gratz αφού η σχεδόν αποκλειστική ερμηνεία της και η παραπάνω έμφαση στο τσέλο της έφεραν τους Grayceon ένα βήμα ακόμα πιο κοντά. Τόσο που ελπίζω να μην απορροφηθούν. Φυσικά επηρεάστηκα από το όνομα “Pycnopodia” αλλά πιστεύω πως ο drummer φρόντισε να παρομοιάσει το παίξιμό του με «πολλά πόδια» ρολλάροντας έντονα ανά σημεία πάνω στα βαθιά του τύμπανα. Κλείσιμο με το “Cenotes (Troglocambarus Maclanei)” κάνοντάς με πρώτη φορά να νοιώσω τέτοια συμπάθεια για μια γαριδούλα που ζει μόνη κι έρημη στα σκοτάδια της αβύσσου. Βοηθάει και η μουσική βέβαια, με το σημείο όπου ο Gregory βγάζει απίθανες μελωδίες με την φωνή του να ξεχωρίζει και να μου προκαλεί ρίγος στο άκουσμά του.
Αν η γοητεία που ασκεί το μυστηριώδες πλάσμα του ανεξερεύνητου βυθού σας έλκει, όπως και εμένα, που τη βρίσκω με τα ντοκιμαντέρ του BBC, τότε πού να δοκιμάσετε και την μουσική εκδοχή του. Θα θελήσετε να βουτήξετε στα πιο βαθιά νερά υπό τους ήχους του “Cenotes” να κάνετε παρέα σε οστρακόδερμα!
Κείμενο : Βασίλης Μπακογιάννης
