Το ότι η progressive σκηνή προσφέρει δεκαετίες τώρα μουσική που αγγίζει ψυχές και δίνει το έναυσμα σε μικρούς και μεγάλους να αρχίσουν να μαθαίνουν γι’ αυτήν την τέχνη, είναι γνωστό. Επίσης γνωστό είναι βέβαια το ότι δύσκολα πλέον θα ξαναβγούν δίσκοι – σταθμοί που θα κάνουν το κοινό να παραμιλάει. Ο αριθμός των συγκροτημάτων είναι τόσο μεγάλος που προσωπικά πιστεύω πως έχουν παιχτεί σχεδόν όλα, αν και ακούγεται απόλυτο και ελαφρώς βλάσφημο. Αφού όμως αυτό θα φανεί στην πορεία, καλό θα είναι, εκτός από το να περιμένουμε να βγει κάτι μνημειώδες, να απολαύσουμε τους υπόλοιπους καρπούς των δέντρων που λέγονται είτε rock, είτε metal.
Ένα συγκρότημα αφοσιωμένο στις απόψεις του και την διάθεση να φτιάξει κάτι διαφορετικό είναι οι Τεξανοί Fair to Midland που υπάρχουν πάνω από μια δεκαετία στο χώρο. Η συχνότητα γραφής τους δεν είναι και η πιο πυκνή με την προηγούμενη δουλειά τους να κυκλοφορεί το 2007 και την τέταρτη να μας έρχεται μετά από τέσσερα χρόνια.
Το “Arrows & Anchors” και γενικά η νοοτροπία των FtM χαρακτηρίζεται από μια απλότητα στην αντίληψη και τη σύνθεση που φαινομενικά μπορεί να μην μοιάζει με το κλασσικό progressive των δύσκολων ακουσμάτων και του τεχνικού παιξίματος, όμως στην ουσία η μουσική τους είναι βαθιά συναισθηματική, αν και βαριά και χρειάζεται λίγο (έως ελάχιστα) ανοιχτό μυαλό ώστε να γίνει απόλυτα αντιληπτή.
Δεκαέξι κομμάτια απαρτίζουν το άλμπουμ που θεωρώ πως είναι ένα από τα πιο εύκολα progressive metal που έχω ακούσει τελευταία. Απλές συνθέσεις που με μοιρασμένους σε ίσα μέρη ρόλους για όλα τα όργανα, οδηγούν κάθε φορά τον ακροατή να ακούει αυτό ακριβώς που γίνεται την κάθε στιγμή χωρίς να προβληματίζεται για το τι συμβαίνει από πίσω. Δίνει την εντύπωση μιας καθαρής σύνθεσης που ακροβατεί κάπου μεταξύ απλότητας και εκλεπτυσμένου προβληματισμού αλλά και απενεχοποιημένης απόλαυσης.
Διάχυτη groovy διάθεση με τις κιθάρες να παίζουν μόνο riff και ποτέ σόλο, κρατώντας τα σκήπτρα του βαρύτερου οργάνου, διατηρώντας αρκετό όγκο στον ήχο καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εναρκτήριο “whiskey & ritalin” το οποίο ξεκινά με ένα καταπληκτικό και βαρύ θέμα, σταματά στο κουπλέ, πετάγεται ξαφνικά μέχρι να μπει το ρεφρέν, ενώ όπως και στο “musical chairs” το μπάσο κρατά πρωταρχικό ρόλο στις στιγμές που η κιθάρα υπαναχωρεί ενώ παράλληλα τα πλήκτρα γεμίζουν όμορφα ή δημιουργούν μια ανατριχιαστικά επική στιγμή, όπως στο κλείσιμο του τραγουδιού. Στην ίδια νοοτροπία κινούνται και τα τύμπανα, με τυπικούς ρυθμούς που όμως συνδυάζονται όμορφα, ενώ παίζοντας με το hi-hat δίνουν disco, ακόμη και swing στοιχεία στο όλο κλίμα. Με λίγη παραπάνω προσοχή μπορεί κάποιος να παρατηρήσει αρκετά ενδιαφέροντα θέματα χωρίς όμως εντυπωσιασμούς που θα ξέφευγαν από την συνολική αντίληψη της μπάντας.
Το πολυτιμότερο συστατικό του ήχου των Αμερικανών βέβαια, πιστεύω πως είναι η εκπληκτική φωνή του Darroh Sudderth, της οποίας οι υψηλές νότες φτάνουν τα επίπεδα του Cedric Bixler Zavala των The Mars Volta, κάτι που ομολογουμένως δύσκολα περίμενα να ακούσω ποτέ. Ειδικά στο “Uh – Oh” η φωνή του Sudderth με έκανε να πατήσω το repeat την πρώτη φορά που έβαλα το CD να παίξει, θυμίζοντάς μου την ερμηνεία του Zavala στο Inertiatic ESP, από το “De-loused In The Comatorium” των Μεξικανών. Δεν λείπουν και στιγμές που θα αναρωτηθείτε για την απότομη αλλαγή στην διάθεσή τους, καθώς στο “Rikki Tikki Tavi” (φυσικά και ΔΕΝ ξέρω τι σημαίνει) ο Sudderth τραγουδά το μεγαλύτερο μέρος με brutal φωνητικά, κάτι που μπορεί να ξενίσει σε πολλούς, όμως ο όγκος και το riff της συγκεκριμένης στιγμής δημιουργούν τις προϋποθέσεις ώστε να μην ακούγεται άσχημο.
Οι Fair to Midland με το “Arrows & Anchors” μπορεί να μην δημιουργούν τον δίσκο – σταθμό που όλοι οι κακεντρεχείς περιμένουν για να πουν καμιά καλή κουβέντα, όμως καταφέρνουν κάτι που πολλοί μεγάλοι δεν έχουν κάνει μέχρι τώρα. Κάνουν το progressive metal να μοιάζει τόσο οικείο και εύκολο που μπορεί να το ακούσει ο καθένας.
Κείμενο : Βασίλης Μπακογιάννης
