
Ήταν 20 Μαΐου του 1996 όταν οι Manic Street Preachers κυκλοφόρησαν το τέταρτο album τους με τίτλο “Everyting Must Go”. Περίπου ενάμιση χρόνο πριν την κυκλοφορία του, είχε εξαφανιστεί ο κιθαρίστας Richey James Edwards, μετατρέποντας το τετραμελές group σε τριμελές. Στα πλαίσια αυτής της κατάστασης, λογικό ήταν να πλανάται για καιρό η αμφιβολία σχετικά με τη συνέχιση ύπαρξης του συγκροτήματος.
Τελικά, οι Manic Street Preachers πήραν την απόφαση τους: “Everything Must Go”. Το album λειτουργεί λυτρωτικά. Τουλάχιστον, αυτό προσπαθεί. Σε μερικά από τα τραγούδια ακούγονται στίχοι του James, ενώ στα υπόλοιπα ακούγονται στίχοι των υπόλοιπων μελών. Και όμως, οι Manics δεν πέφτουν στην παγίδα της δραματοποίησης του δυσάρεστου γεγονότος, δημιουργώντας ένα album πιο φωτεινό από τα τρία προηγούμενά τους. Ταυτόχρονα είναι και πιο εύπεπτο, καθιστώντας το ιδιαίτερα δημοφιλές κατά τα μέσα της δεκαετίας του ’90. Πρόκειται για μια δουλειά που εκτόξευσε στα ύψη τη διασημότητα του βρετανικού συγκροτήματος, εγκαινιάζοντας μια πιο μαλακή προσέγγιση στη μουσική τους. Ο Richey James Edwards δεν εμφανίστηκε ποτέ από τότε.
Πλέον, παρά το γεγονός ότι το σώμα του δεν έχει βρεθεί, θεωρείται επίσημα νεκρός. Αυτό στιγμάτισε το “Everything Must Go” ως το πρώτο μιας σειράς album των Manic Street Preachers, από τα οποία είναι απών. Μάλλον, θα είναι μόνιμα απών…
Κείμενο: Φαίδωνας Κυτρίδης


