Asking Alexandria: Like a House on Fire (Sumerian Records 2020)

Asking Alexandria - Like A House On Fire

Το Like A House on Fire των Asking Alexandria είναι άλλο ένα άλμπουμ που σηματοδοτεί την αλλαγή ενός 2010s metalcore συγκροτήματος που είδε την επιτυχία των Bring Me The Horizon και αποφάσισε να παρατήσει της metal ρίζες του για έναν πιο προσβάσιμο Pop Rock/Hard Rock ήχο. Το μόνο πρόβλημα είναι πως όπως τα περισσότερα συγκροτήματα που έχουν προσπαθήσει αυτήν την αλλαγή, δεν έχουν το ταλέντο και την δημιουργικότητα των BMTH, για να μας δώσουν κάτι ενδιαφέρον.

Το άλμπουμ ξεκινάει δυναμικά πάντως, με τα 2 πρώτα κομμάτια να μας προσφέρουν κλασικά πιασάρικα pop ρεφρέν και δυνατά hard rock riff.

Από εκεί και πέρα όμως, το άλμπουμ παρα-παραμένει στάσιμο, με όλη την έννοια της λέξης. Συνεχίζουν να μας δίνουν πιασάρικα ρεφρέν και κάποια OKAY riffs αλλά όσο κατεβαίνεις την λίστα, τόσο παραπάνω αναρωτιέσαι «hmm, δεν το άκουσα ήδη αυτό το τραγούδι;». Και η απάντηση είναι «Όχι, δεν το άκουσες ήδη αυτό το τραγούδι για άμα κάτσεις και τα συγκρίνεις αναλυτικά, θα παρατηρήσεις τις διαφορές και τις μικρές λεπτομέρειες». Πότε όμως δεν θα έπρεπε ένα άλμπουμ να σε κάνει να φτάσεις μέχρι αυτό το σημείο για να κρίνεις την αξία του. Ειδικά όταν είναι ένας σκόπιμα προσβάσιμος Pop Rock δίσκος, φτιαγμένος να παιχτεί στο ραδιόφωνο. Τα τραγούδια μπορεί να είναι καλά (κατά τα δεδομένα) αλλά είναι βαρετά και κοινότυπα.

Μέρα και νύχτα σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ των Asking Alexandria, τα οποία μπορεί να ήταν «θεωρητικά» κακά, αλλά ήταν υπερφορτωμένα με ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. To Like A House on Fire είναι σχεδόν σαν τα lofi hiphop beats (to chill and study to): Cool αλλά επαναλαμβανόμενα (με εξαιρέσεις) και δεν υπάρχει λόγος να κάτσω να ψάξω συγκεκριμένους καλλιτέχνες, όταν μπορώ απλά να μπω στο γνωστό youtube livestream, σαν φυσιολογικός άνθρωπος.

Το άλμπουμ έχει διάρκεια 50 λεπτά συνολικά και έχουν χωθεί μέσα 15 τραγούδια, το οποίο είναι λες και το κάναν επίτηδες για να βασανίσουν τους reviewers, αφού πάνω από τα μισά τραγούδια είναι fillers. Το target audience τους δεν ακούνε ολόκληρα άλμπουμ έτσι και αλλιώς, οπότε θα μας κάναν τεράστια χάρη άμα απλά έγραφαν τα 2-3 catchy radio hits τους, και χώνανε αλλά 6-7 fillers για να φτάσουν στα 35 λεπτά. Οι Green Day έκαναν ακριβώς αυτό και τους έκραξα αλλά τελικά ήξεραν τι έκαναν. (Συγνώμη Green Day, ήμουν μικρός και ανώριμος)

Τελευταίο bullet point που θέλω να αναφέρω είναι το production του άλμπουμ.

Η μίξη είναι “muddy”, κάνοντας το πολλές φορές δύσκολο να καταλάβεις τι λέει ο Danny Worsnop, το οποίο είναι κρίμα, επειδή έχει βελτιώσει πολύ τον λυρισμό του σε σύγκριση με τα προηγούμενα άλμπουμ τους. Και καμιά φορά το κάνει δύσκολο να γελάσεις σε κομμάτια όπως το Lorazepam όπου επιστρέφει πίσω ο παλιός καλός Danny, για να μας φέρει shades of Stand Up And Scream, με στίχους όπως “I don’t care anymore, I’ve got a sickness in my soul, I’m on my shit again” και “My parents sometimes try to reach me, but I’ll never respond. I don’t care, yeah, I don’t care, yeah”. Ok Danny, είσαι 30, χαλάρωσε.

Συνοψίζοντας, ίσως να το δίκασα πολύ παραπάνω από όσο έπρεπε. Το άλμπουμ δεν είναι κακό, είναι απλά unmemorable και δεν προσφέρει τίποτα καινούριο. Άμα είσαι fan της catchy Hard Rock μουσικής με subtle ηλεκτρονικά στοιχεία, δώστου μια ακρόαση, μπορεί να σου αρέσει.

Imagine Dragons/10.

 

Κείμενο: Δημήτρης Αναγνωστόπουλος

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση

COMMENTS

X