Rotting Christ: Pro Xristou (Season Of Mist 2024)

Rotting Christ - Pro Xristou

Όταν έλαβα στα χέρια μου το νέο album των Rotting Christ και από τις πρώτες νότες ένιωσα την ανάγκη να γράψω για αυτό. Δεν χρειάζεται να παραθέσω πολλά στοιχεία για τους Rotting Christ. Με μια συνεχή δισκογραφική πορεία 37 χρόνων αποτελούν μια από τις μακροβιότερες μπάντες της εγχώρια metal σκηνής. Από πρωτοπόροι του black metal στην Ελλάδα μέχρι και σήμερα δεν έχουν πάψει να αναζητούν και να βελτιστοποιούν την ποιότητα του ήχου και των συνθέσεων τους. Είναι γεγονός ότι ιδιαίτερα στους τελευταίος τρεις δίσκους τους συντελείται άλλη μια στροφή στο ύφος της μουσικής τους. Αυτό επιβεβαιώνεται και στο νέο album που τιτλοφορείται “Pro Xristou”.

H θεματολογία του album πραγματεύεται τα πεπραγμένα, την ύπαρξη και πάλη των τελευταίων εναπομεινάντων παγανιστών αυτοκρατόρων έναντι της διάδοσης του Χριστιανισμού. Oι Rotting Christ επιλέγουν να εμπνευστούν από μια στροφή της ιστορίας πολύ σημαντική. Ιδιαιτέρως, αν λάβει το μέγεθος της αλλαγής που έλαβε χώρα στις κοινωνίες της Ευρώπης και όχι μόνο. Επίσης, είναι σημαντικό να σκεφτεί κανείς και το τι επακολούθησε, καθώς και τη σχέση Χριστιανισμού και κοινωνίας. Μια σχέση που πέρασε από πολλά βίαια στάδια, γνώρισε διασπάσεις, διωγμούς έως ότου φτάσουμε στο σήμερα. Μέσα σε αυτά τα επεισόδια οι Rotting Christ φωτίζουν με το δικό τους μεγαλοπρεπή ήχο στιγμές που όλα δοκιμάστηκαν. Και τιμούν όσους αντιστάθηκαν στη σάρωση και την καταστροφή των αρχαίων παραδόσεων.

Το album είναι δεμένο με τη θεματολογία του από την αρχή μέχρι το τέλος.

Η μουσική στο “Pro Xristou” είναι μεγαλοπρεπής και δομημένη σε ένα μοτίβο όπου κυριαρχούν αργόσυρτοι ρυθμοί που μπλέκονται με ακόρντα και μελωδίες. Τόσο τα riff όσο και τα σόλο του δίσκου είναι υποταγμένα περισσότερο από παλιότερους δίσκους στη μελωδία. Το ύφος ανάμεσα στα κομμάτια δε διαφοροποιείται όσο σε παλιότερες κυκλοφορίες. Αντίθετα, η αισθητική του ήχου των Rotting Christ είναι ενιαία σαν λιτανεία που όμως δεν έχει δοξαστικό αλλά ιστορικό κατ εμέ περιεχόμενο. Στο album κυριαρχούν τα βαρύτονα καθαρά φωνητικά. Αυτά αναμειγνύονται με βυζαντινούς και εκκλησιαστικούς ύμνους χορωδίας και βαρύσυρτες αρμονίες.

Ο δίσκος αποπνέει μια βαριά ατμόσφαιρα που αποπνέει την εποχή που ενέπνευσε τη μπάντα για τη δημιουργία του.

Η παραγωγή του ήχου και η μουσική είναι πλήρως υποταγμένη στην ατμόσφαιρα που σε σημεία είναι κρύα, βλοσυρή αλλά και γεμάτη αγωνία. Ο ρυθμός των κομματιών συχνά μπλέκεται με μεταγενέστερα μεσαιωνικά στοιχεία. Ωστόσο ο ρυθμός αυτός, αποτελεί πλήρως τη βάση όπου χτίζονται οι μελωδίες. Δεδομένου ότι δεν πρόκειται για power ή speed metal δίσκο, η αρτιότητα που χρειάζεται ώστε να παραμείνεις μελωδικός με αργό τέμπο δείχνει την αξία των Rotting Christ. Τολμώ να πω ότι σε κάποια σημεία οι κιθάρες μου θύμισαν λίγο και ύφος από Sleep of the Angels στο λίγο πιο αργό. Παρόλα αυτά νομίζω ότι το συνολικό ύφος δείχνει μια μπάντα που πειραματίζεται με κάποια goth στοιχεία. Επίσης, συνεχίζουν στην κατεύθυνση των προγενέστερων δίσκων “Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού” και “The Heretics”.

Το γεγονός αυτό μπορεί να μην αρέσει σε παλιότερους οπαδούς της μπάντας. Ωστόσο θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η μουσική όπως και οι δημιουργοί προσπαθούν πάντα να εξελίσσονται. Οι Rotting Christ συνεχίζουν να τολμούν και να δημιουργούν και δεν κάθονται στη δόξα τους. Αυτό είναι δεδομένο. Αν ξεχώριζα ένα κομμάτι του δίσκου αυτό θα ήταν το “The Apostate”. Το album όμως είναι concept και το ύφος στα κομμάτια αναλλοίωτο από την αρχή μέχρι το τέλος. Μπορεί αυτό σε κάποιους να μην αρέσει. Δεν είναι progressive metal όμως ρε διάολε, είναι ατμοσφαιρικό, είναι βαρύ, είναι πιο μελωδικό από κάθε τι προγενέστερο, είναι Rotting Christ!

Bαθμολογία: 7,5/10

Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος

Κατηγορία
TAGS
Κοινοποίηση
X