Οι LANDMVRKS, παρά τη σχετικά σύντομη μέχρι τώρα σταδιοδρομία τους, έχουν ήδη θεμελιώσει καινούργια στοιχεία στη σύγχρονη metalcore. Με τέσσερα album στη δισκογραφία τους, έχουν ήδη αποκτήσει πολλούς fan σε όλο τον κόσμο. Σε αυτό έχουν συνεισφέρει και τα δημοφιλή «εκρηκτικά» live τους δίπλα σε άλλες μεγάλες μπάντες, όπως οι While She Sleeps.
Το ντεμπούτο τους “Hollow” είχε έντονη επιρροή από αμερικανική metalcore και hardcore ήχο. Ήταν ωμό, γεμάτο breakdowns και μελωδίες, αλλά χωρίς ιδιαίτερο πειραματισμό. Στο “Fantasy” είχανε πιο ώριμες συνθέσεις, με μελωδικά ρεφρέν και έντονα ρυθμικά μέρη. Το “Lost In The Waves” ήταν το πιο τεχνικά προσεγμένο album τους. Συνδύαζε metalcore με djent και hip-hop στοιχεία, αλλά οι καινοτομίες του αποξένωσαν ορισμένους fans.
Ο μουσικός πειραματισμός που χαρακτηρίζει την μπάντα μέχρι τώρα συνεχίζεται με το “The Darkest Place I’ve Ever Been”.
Το album μας εισάγει για τα καλά στη σκοτεινή του ατμόσφαιρα με το συναισθηματικά έντονο, ομώνυμο κομμάτι. Ο Florent ξεκινά από τα πρώτα κιόλας λεπτά με ορισμένα από τα πιο σκληρά φωνητικά που μας έχει χαρίσει.
Η γαλλική ραπ στην αρχή του “Creature” είναι λίγο απότομη αλλαγή στο μουσικό τόνο της εισαγωγής. Αλλά το υπόλοιπο κομμάτι είναι άλλη μία πετυχημένη συνταγή metalcore με γρήγορα φωνητικά και όμορφες εναλλαγές μεταξύ καθαρών και σκληρών.
Το “A Line In The Dust” ξεκινάει με μία εισαγωγή που θυμίζει αρκετά Linkin Park. Συνεχίζει όμως στο μονοπάτι των προηγούμενων δύο κομματιών, μαζί και με τα φωνητικά του Matt Welsh των While She Sleeps.
Στο “Blood Red” η ενσωμάτωση των ραπ φωνητικών είναι πιο οργανική σε σχέση με την εισαγωγή του “Creature”. Μαζί με τη ρυθμική κιθάρα και τα πιο σκληρά φωνητικά, δίνουν στο τραγούδι ένα θετικό πρόσημο.
Η δυνατή εισαγωγή του “Sulfur” συνεχίζεται με ένα πιασάρικο, αλλά παράλληλα όμορφο ρεφρέν. Το κλείσιμο του τραγουδιού παραπέμπει πιο πολύ σε deathcore με τα gutturals του Florent, δείχνοντας ξανά το φωνητικό του εύρος.
Το album χωρίζεται στα δύο με το σύντομο “Sombre 16”, ένα καθαρά hip-hop κομμάτι με λίγο nu metal.
Μας προετοιμάζει για το στυλ του “The Great Unknown”, το οποίο θα μπορούσε άνετα να είναι στο “Hybrid Theory”. Αν εξαιρέσεις τα ελάχιστα σκληρά φωνητικά στο κομμάτι, γενικά το κομμάτι ουρλιάζει παλιούς Linkin Park. Δεν είναι καθόλου άσχημο, απλά δεν έχει να προσφέρει και κάτι καινούργιο.
Με το “La Valse Du Temps” επιστρέφουν στο πιο metalcore ύφος, εναλλάσσοντας πάλι μεταξύ καθαρών και σκληρών φωνητικών. Εδώ το ύφος είναι λίγο πιο μελαγχολικό και ήπιο, ενσωματώνοντας και λίγες νότες από πιάνο στο τέλος.
Η μελαγχολία δίνει χώρο στην οργή του “Deep Inferno”. Εδώ ο Florent εκμεταλλεύεται στο έπακρο το φωνητικό εύρος του, τόσο στην ένταση όσο και στην ταχύτητα.
Το “Requiem” είναι κατ’εμέ, το πιο ολοκληρωμένο κομμάτι στο album.
Ενσωματώνει αρμονικά όλα τα παλιά και καινούργια στοιχεία της μπάντας, δημιουργώντας κάτι σύγχρονο αλλά ταυτόχρονα νοσταλγικό. Απαλές μελωδίες με καθαρή φωνή, αλλά και σκληρά riffs με deathcore φωνητικά.
Το κρεσέντο του “Requiem” ακολουθείται από το ήσυχο “Funeral”, κλείνοντας ταιριαστά το album με έναν λυπηρό και μελαγχολικό τόνο.
Οι LANDMVRKS αποφάσισαν να κλείσουν τη βαριά θεματική τους με μια απαλή μελωδία, πιάνο και γαλήνια φωνητικά. Η επιλογή αυτή είναι πολύ σωστή μουσικά και θεματικά, δίνοντας στο δίσκο αρχή, μέση και τέλος.
Σε ένα είδος metal μουσικής που πολλοί θα χαρακτηρίσουν βαρετό και επαναλαμβανόμενο, οι LANDMVRKS έβαλαν τη δική τους πινελιά.
Μαζί με άλλες μπάντες, όπως οι Spiritbox, κάνουν μια αξιόλογη προσπάθεια να εξελίξουν τη metalcore, δίνοντας της άλλες διαστάσεις. Μπορεί να μην πείσουν τόσους όσους θέλουν. Αλλά τουλάχιστον με το “The Darkest Place I’ve Ever Been”, κάνουν ακόμα ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Βαθμολογία: 7.5/10
Κείμενο: Αλέξανδρος Ζωγραφάκης
