Epica: Aspiral (Nuclear Blast 2025)

Οι Epica εξελίσσονται και μεταλλάσσονται σε κάθε νέο album που κυκλοφορούν. Αυτή τη φορά, στο τελευταίο τους album “Aspiral” εστιάζουν στα συναισθήματα και τις μελωδίες. Tο album ξεκινά με ένα πολλά υποσχόμενο κομμάτι – το “Cross The Divide”. Ένα ρυθμικό τραγούδι με διακυμάνσεις, με ένα πολύ πιασάρικο ρεφρέν και μια επιδέξια αλλαγή πλήκτρων. Εκεί στο τέλος του, κρύβεται πίσω από την pop διάθεση που έχει η μπάντα για να παράγει ένα κομμάτι που είναι προσιτό. Όλα αυτά, χωρίς ποτέ να συμβιβάζονται όσον αφορά την ταυτότητά τους. Ακολουθεί το “Arcana”, ένα τραγούδι που ταιριάζει περισσότερο με την κλασική μεγαλοπρέπεια και περίσταση της μπάντας. Τα πλήκτρα και τα συνθεσάιζερ του Coen Janssen άφησαν χώρο να λάμψει. Έτσι, έδωσε την κυρίαρχη αίσθηση ότι αυτό είναι από ένα soundtrack ταινίας, όχι μόνο ένα album.

Ακόμη και μέσα στα όρια ενός είδους που συχνά δίνει προτεραιότητα στη χάρη έναντι του σθένους, οι Epica δεν φοβούνται να δείξουν τα δόντια τους.

Το “Apparition” έχει ένα πραγματικό γρύλισμα στην κιθαριστική δουλειά από τον Mark Hansen και τον Isaac Delahaye. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα, στο σόλο του τελευταίου. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είναι σε θέση να αγκαλιάσουν το άλλο άκρο του φάσματος με πλήρη δέσμευση. Και αυτό φαίνεται στο συγκλονιστικό κομμάτι κλεισίματος που φέρει το όνομα του album, “Aspiral”. Η τραγουδίστρια Simone Simons έχει μια από τις πιο όμορφες φωνές στη μουσική, πόσο μάλλον στη metal σκηνή. Αιθέρια και απόκοσμη ερμηνεύει με την απίστευτη χροιά της και συναίσθημα. Ιδιαιτέρως στη στιγμή που το πιάνο και τα έγχορδα, χορεύουν γύρω της αβίαστα.

Υπάρχει επίσης μια επιστροφή, μετά από περίπου δεκαπέντε χρόνια, στο έπος των “A New Age Dawns” που ξεκίνησε στο δεύτερο album “Consign To Oblivion” το 2005, με τρία νέα μέρη κατανεμημένα σε όλο το δίσκο. Το “Darkness Dies In Light…Part VII” είναι βασιλικό, ηχηρό και βλέπει τον Jansen να επαινεί το αγγελικό κελάϊδισμα της Simons με τα χαμηλά γρυλίσματα του. Tο “Metanoia…Part VIII” συνδυάζει μεγαλειώδεις χορωδιακές φωνές με chugging riffs και το “The Grand Saga Of Existence… Part IX” ολοκληρώνει την ιστορία, προς το παρόν, με υπέροχο τρόπο με ένα καλοφτιαγμένο stomp και πραγματική αίσθηση ενός φινάλε.

Η μεγαλύτερη δύναμη του “Aspiral” είναι ότι κάθε τραγούδι λειτουργεί εξίσου καλά σαν μονάδα αλλά και σαν μέρος του album σαν σύνολο. Ως ολόκληρος δίσκος, ρέει καλά και έχει πολλά επίπεδα για να τα ανακαλύψεις σε πολλαπλές ακροάσεις, αλλά κάθε ένα από τα έντεκα κομμάτια είναι ξεχωριστό και ισχυρό, ένα σπάνιο επίτευγμα στην εποχή μας. Μετά από δύο δεκαετίες οι Epica δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν σε κανέναν. Από την άλλη όμως, αρνούνται να μείνουν στάσιμοι και αυτό είναι που διασφαλίζει την παραμονή τους στην κορυφή.

Βαθμολογία: 8/10

Κείμενο: Ματιλένα Μαντζιώρου