Adept: Blood Covenant (Napalm Records 2025)

Με 3 EPs και 4 albums σε 12 χρόνια, το σουηδικό συγκρότημα Adept έχει πλέον καθιερωθεί στη metalcore/post–hardcore σκηνή. Μετά από σχεδόν μια δεκαετία «σιωπής» επιστρέφουν με το πέμπτο τους album, το “Blood Covenant”.

Το album ξεκινάει με το ομότιτλο κομμάτι, το οποίο μας εισάγει σε ατμοσφαιρικά riffs και αργά, ρυθμικά τύμπανα.

Τα βαριά φωνητικά του Robert έχουν έναν ωμό συναισθηματισμό σε όλη τη διάρκεια του κομματιού. Τα καθαρά του φωνητικά, παρότι δεν είμαι μεγάλος fan, οφείλω να πω ότι ταιριάζουν ωραία στο ρεφρέν. Το breakdown προς το τέλος είναι επίσης αρκετά βαρύ για τα δικά τους δεδομένα.

Ο συναισθηματικός χαρακτήρας του album συνεχίζεται με το “Heaven”. Βαριά riffs που θυμίζουν melodeath, ωραίο μελωδικό ρεφρέν με καθαρά φωνητικά και γρήγορα τύμπανα. Σύντομο, αλλά όμορφο solo κιθάρας και ταιριαστό, μελαγχολικό κλείσιμο.

To “Define Me” ξεφεύγει από τη μελαγχολία, υιοθετώντας ένα πιο groovy και βαρύ ύφος.

Κλασσικά, τα καθαρά φωνητικά στο ρεφρέν εναλλάσσονται με τα βαριά στο υπόλοιπο κομμάτι. Τα γυναικεία φωνητικά είναι επίσης μια ωραία προσθήκη στο γενικό τόνο του κομματιού μαζί με ένα ακόμα δυνατό solo κιθάρας.

Το “YOU” είναι ένα από τα πιο χαλαρά μελωδικά κομμάτια του album όπου τα καθαρά φωνητικά υπερισχύουν. Εδώ οι Adept πειραματίστηκαν λίγο παραπάνω, προσθέτοντας και συμφωνικά στοιχεία που δίνουν έναν παραπάνω συναισθηματισμό στο κομμάτι. Παρ’ολα αυτά, το heavy κομμάτι το διατηρούν με λίγα βαριά φωνητικά και ένα καλό breakdown.

Το “Parting Ways” έχει πιο ambient, σκοτεινό ήχο με ατμοσφαιρικά riffs και σχετικά αργά τύμπανα. Εδώ τα βαριά φωνητικά είναι πιο κυρίαρχα, πέρα από τα καθιερωμένα καθαρά στα ρεφρέν, αλλά το μελαγχολικό στοιχείο παραμένει.

Το πιο industrial “Filthy Tongue” είναι από τα brutal κομμάτια του album.

Επιθετικά screams, που επισκιάζουν τα πιο ήρεμα φωνητικά, πλαισιώνονται από groovy riffs και ταχύτατα τύμπανα. Όλα αυτά καταλήγουν στο πιο βαρύ breakdown σε όλο το album.

Η χαλαρή, ακουστική-ορχηστρική εισαγωγή του “Time Is A Destroyer” και η αργή κιθάρα καταλήγουν σε ένα συναισθηματικά έντονο «ξέσπασμα». Είναι ένα σύντομο, όμορφο, κομμάτι που «χτίζει» το ύφος του υπόλοιπου album.

Με το “Battered Skin” επιστρέφουν στο πιο brutal ύφος του album με έντονα guttural screams και βαριά, γρήγορα riffs.

Το “No Matter The Years” ξεκινάει αργά και ατμοσφαιρικά, αλλά καταλήγει σύντομα και αυτό σε γρήγορα riffs και screams. Παραμένει όμως ένα σχετικά χαλαρό κομμάτι με κυρίως μελωδική κιθάρα και καθαρά, ήπια φωνητικά.

Το “Ignore The Sun” είναι το κομμάτι που πετυχαίνει περισσότερο την ισορροπία μεταξύ μελωδίας και πιο επιθετικού ήχου.

Δίνει έντονα vibes melodeath με γρήγορες μελωδικές κιθάρες, δυναμικά τύμπανα και επιθετικά screams. Το κλείσιμο του είναι και αυτό συναισθηματικά έντονο και μελαγχολικό. Σίγουρα το highlight του album για μένα.

Το album κλείνει με το κινηματογραφικό “Rapture The Dust” το οποίο συνδυάζει τον ambient ήχο με κλασσική metalcore. Ωραίες δυναμικές κορυφώσεις σε βαριά φωνητικά με τα πλέον καθιερωμένα καθαρά φωνητικά στο ρεφρέν. Τα τύμπανα διατηρούν έναν ταχύ ρυθμό με μικρά διαλείμματα και τα riffs είναι ατμοσφαιρικά. Κλείνει πολύ ωραία με ένα solo κιθάρας και ένα vibe ευγνωμοσύνης.

Με το “Blood Covenant”, οι Adept ανέβηκαν σίγουρα ένα ή και περισσότερα σκαλοπάτια όσον αφορά την παραγωγή στα κομμάτια τους.

Όσον αφορά τη μουσική, κάποια κομμάτια πετυχαίνουν περισσότερο την ισορροπία μεταξύ επιθετικού ύφους και μελωδίας σε σχέση με άλλα. Η ροή τόσο της μουσικής όσο και των φωνητικών ακολουθεί ένα παρόμοιο μοτίβο. Ωστόσο, το ότι ακολουθείται μια formula είναι χαρακτηριστικό της metalcore και δεν αφαιρεί τόσο πολύ από την ποιότητα του album.

Το “Blood Covenant” προσφέρει κάτι τόσο για τους παλιούς όσο και για καινούργιους οπαδούς του συγκροτήματος.

Οι Adept σίγουρα δεν επαναπροσδιορίζουν τη metalcore σαν είδος. Ο ήχος τους, όμως, μετά από σχεδόν δέκα χρόνια είναι σίγουρα ανανεωμένος με καινούργια, ενδιαφέροντα στοιχεία. Οι στίχοι τους, επίσης, είναι πιο ώριμοι και συναισθηματικοί. Μένει να δούμε πόσο παραπάνω μπορούν να πειραματιστούν και να εξελίξουν περαιτέρω τον ήχο τους.

Βαθμολογία: 6.5/10

Κείμενο: Αλέξανδρος Ζωγραφάκης