Gorillaz: The Mountain (Kong 2026)

Το ένατο album των αγαπημένων μας Gorillaz, συγκεντρώνει συνεργάτες ζωντανούς και νεκρούς. Αποτελεί ένα χαρακτηριστικά τολμηρό μνημείο θλίψης και αρχειακής μνήμης.

Το “The Mountain” είναι αναμφισβήτητα το πιο πλούσιο και πλήρες album μετά το “Plastic Beach“.

Αρχικά, τα ινδικά ηχητικά τοπία του ομότιτλου κομματιού παρέχουν ένα κατάλληλα εναρκτήριο κομμάτι ευρείας αποδοχής. Αμέσως μετά, το διαδέχεται το “The Moon Cave” που μας απογειώνει με τα funk του στοιχεία και το “The Happy Dictator”, με τη βοήθεια των Sparks κάνει ένα παιχνιδιάρικο χώσιμο στους τυράννους και τους δεσπότες που παρουσιάζονται ως αιώνιοι. Έπειτα, ο Joe Talbot των Idles με το θορυβώδες hip–hop του “The God Of Lying” που θυμίζει “Clint Eastwood“, μας αποδεικνύει αναμφίβολα την αξία του.

Από τη σταθερή soul–rap ταλάντευση του “The Empty Dream Machine” μέχρι το ονειρικό bop του “The Plastic Guru“. Το Bollywood rap rager “Damascus” και το βαλς προς τον ουρανό του “The Sad God“. Το “The Mountain” είναι ένα πολύχρωμο album που συνδυάζει με επιτυχία ήχους και ύφη.

Εκτός από τις πέντε γλώσσες στις οποίες ακούγονται τα κομμάτια του album – Αραβικά, Αγγλικά, Χίντι, Ισπανικά και Γιορούμπα – η αίσθηση της παγκόσμιας περιοδείας ενισχύεται από το τυπικά πανίσχυρο rollcall των συνεργασιών των Gorillaz με ηχηρά ονόματα όπως οι Johnny Marr, Omar Souleyman, Asha Puthli, Gruff Rhys, Yasiin Bey, Trueno, ο Paul Simonon των The Clash και πολλοί άλλοι.

Όπως αρμόζει, στο album υπάρχουν guest εμφανίσεις από άτομα που δεν υπάρχουν πλέον ανάμεσα μας.

Ο μαέστρος του ρυθμού Tony Allen επαναλαμβάνει το μάντρα του “Oya E dide erori” στο “The Hardest Thing“. Αναφέρεται στα πνεύματα των βασιλείων των ουρανών, ενώ το είδωλο του The Fall, Mark E. Smith, αντλεί τον σουρεαλισμό του στο “Delirium“. Ο αείμνηστος rapper των D12 Proof, με τα φωνητικά του στο “The Manifesto“, που ηχογραφήθηκαν πριν από 25 χρόνια, φαίνεται να στέλνει μια προειδοποίηση για τα προβλήματα που τον βρήκαν.

Την αποθανούσα χορωδία του “Voices From Elsewhere” συμπληρώνουν οι Dennis Hopper, Bobby Womack και ο Dave Jolicoeur των De La Soul.

Η συμπερίληψή τους απηχεί πραγματικά ότι η απουσία μπορεί να είναι τελικά μια παρουσία. Mια συγκινητική απόδειξη για το πώς η τέχνη ζει περισσότερο από όλους μας και πώς ο θάνατος δεν είναι το τέλος.

Το “The Mountain” είναι ένα album που γιορτάζει την αγάπη που αφήνουμε πίσω μας, στους ανθρώπους που αγγίζουμε. Εξυμνεί το πνεύμα του να δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις και πώς είμαστε όλοι ίδιοι στο τέλος της διαδρομής. Ένα album που ακούς με τα αυτιά αλλά κυρίως με την καρδιά σου.

Βαθμολογία: 7.5/10

Κείμενο: Ματιλένα Μαντζιώρου