Αναμφίβολα μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες μέσα στο 2025 ήταν αυτή των Ιρανών Peace Of Spirit. Ο άδικος πόλεμος, οι βομβαρδισμοί και όλα τα δείνα της ανθρωπότητας δεν ήταν ικανά να σταματήσουν τη δημιουργία. Η μπάντα αυτή κατάφερε να μας προσφέρει ένα καταπληκτικό post–rock άλμπουμ. Στο σύνολο του βρυχάται από μια αισθητική άκρως μελωδικότατη που θυμίζει τις καλύτερες εποχές των Explosions In The Sky ή των One Hour Before The Trip.
H post–rock σκηνή του Iran αν και σχετικά άγνωστη στη χώρα μας έχει να επιδείξει συνολικά ενδιαφέρουσες μπάντες και solo δημιουργούς.
Ξεχωρίζω τους Crows In The Rain που είναι η πιο γνωστή μπάντα της χώρας αλλά υπάρχουν ακόμα και άλλες. Μερικές είναι οι PerfectParadox, οι Rusted Doors, οι post metallers Garood, οι αφηγηματικοί Sunspots. Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και σε solo projects σαν αυτό του False Horizon.
Υπό τις παρούσες συνθήκες που επικρατούν στην ευρύτερη περιοχή, η κυκλοφορία του ντεμπούτο δίσκου των Peace Of Spirit είναι ένα ελπιδοφόρο γεγονός. Ο δίσκος κυκλοφόρησε εν μέσω του πολέμου. Η μπάντα δηλώνει ότι πιστεύουν ότι ο πραγματικός τρόπος της ειρήνης είναι ένας. Το εσωτερικό μονοπάτι προς την γαλήνη του πνεύματος στον καθένα μας. Αυτή η δήλωση είναι ακρογωνιαίος λίθος για τη μουσική των Peace Of Spirit. Τόσο το όνομα τους όσο και η μουσική τους αναφέρονται κυρίαρχα σε εσωτερικά συναισθήματα και αλληλεπιδράσεις.
Λόγω της μεγάλης εσωτερικότητας του ήχου τους, οι Peace Of Spirit έχουν ένα αρκετά καθάριο μελωδικό ύφος.
Θυμίζουν περισσότερο μπάντες του τρίτου μεγάλου κύματος του post–rock. Για κάποιους αυτό ίσως είναι βαρετό από μόνο του, αλλά με τέτοια μελωδική ατμόσφαιρα υπάρχει και ο αντίλογος. Ακούς ένα post–rock που κατευνάζει το πνεύμα και το αυτί σου. Μια τέτοια προσέγγιση σε τόσο έντονες και τραγικές μέρες που ζούμε έχει και αυτή να προσφέρει πολλά…
Ο δίσκος τιτλοφορείται ως “Start Of The Way” όπως και το πρώτο κομμάτι του δίσκου.
Το ομώνυμο κομμάτι περιγράφει το ενδιάμεσο στάδιο όπου ένας ταξιδιώτης βρίσκεται σε σχέση με τη διαδρομή του. Το κομμάτι σε καλεί να στοχαστείς και να συμμετάσχεις σε ένα εσωτερικό ταξίδι. Κάποιες φορές η διαδρομή είναι ήρεμη, λειτουργώντας εξισορροπητικά έναντι του κυκεώνα αρνητικών γεγονότων που συμβαίνουν γύρω μας. Αργόσυρτα εντεινόμενα τύμπανα, βαρύτονο μπάσο, κιθάρες με delay και πολύ reverb χτίζουν παντού ηχητική μέθεξη.
Ακολουθεί το “Ignoring The Past”. H τεχνοτροπία του κομματιού μου θύμισε έντονα τους πρώιμους δίσκους των This Will Destroy You.
Επαναλαμβανόμενες κιθάρες μπλεγμένες με απλές αλλά χαρακτηριστικές και πανέμορφες μελωδίες που υπνοβατικά σαν κύμα σε παρασέρνουν μέχρι το τελικό ξέσπασμα. Ειδικά οι κιθάρες σε αυτό το κομμάτι βγάζουν μια ελαφριά μελαγχολία και στοχασμό. Σε ένα σημείο το κομμάτι μου έφερε στο νου με αργόσυρτο τρόπο μελωδίες που συναντούσε κανείς στα ανατολίτικα περάσματα εγχώριων τραγουδιών. Αρκετά ενδιαφέρον αλλά πάντα μέσα από post–rock πρίσμα. Αργόσυρτο και βαρύ κομμάτι με μεγάλο όμως ηχητικό εύρος και λυρισμό.
To “Separation Of Soul From Body” περιγράφει τη στιγμή ανάμεσα στον ύπνο και το ξύπνημα.
Εκεί όπου συχνά ονειροπαρμένοι ελαφρώς μπορούμε να βιώσουμε την αντίθεση του σώματος που κοιμάται με τη ψυχή που αναδύεται. Η βασική μελωδία του κομματιού μου έφερε πάλι κάτι ψυχικά καθάριο που κρύβεται σε τραγούδια της μεγάλης Χαρούλας Αλεξίου όπως το “Το tango της Νεφέλης”.
Δεν αναφέρομαι μόνο στη μελωδία αλλά και στην συνολική ατμόσφαιρα μελαγχολικής νοσταλγίας και στοχασμού που αναδύεται. Η μουσική των Peace Of Spirit καλλιεργεί αυτό το κλίμα σε εξαιρετικό βαθμό. Τόσο όπου σχηματοποιούνται στο μυαλό του ακροατή με ταχύ ρυθμό εικόνες αναπόλησης και θα τόλμαγα να πω ονείρων. Μια πραγματική καταιγίδα, όπως μόνο αυτή η μουσική μπορεί να προσφέρει. Αρκεί να της δώσεις χρόνο να επιδράσει στο αυτί σου και να σε ταξιδέψει. Για μένα είναι το αγαπημένο μου από όλο το δίσκο.
To “Between Confusion And Peace” είναι ένα κομμάτι γέφυρα που απλώνει όλο το συναισθηματικό εύρος που αισθάνεται κανείς όταν κατακλύζεται από αμφιβολίες. Το κομμάτι κορυφώνεται σταδιακά με τη κιθάρα να σε κάνει να σιωπήσεις, έως ότου ξεπεραστούν οι σκέψεις που σε βασανίζουν.
Το μαγευτικό “The Sorrow Will Never Die” μου έφερες το νου τη μουσική των Anoice.
Για πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα η ποιότητα του αδιαμφισβήτητου ταλέντου τους στη σύνθεση ήταν πρωτοφανής! Με τέτοια ωραία μελωδία στο πιάνο παιγμένη μαζί με ένα υπέροχο τσέλο, τα πράγματα δε θα μπορούσαν να είναι αλλιώς…
Το “Dark Night Of The Soul” πραγματεύεται το σκοτάδι της οδύνης πριν ξημερώσει άσπρη μέρα και λυτρωθεί η ψυχή του ανθρώπου. Η κιθάρα σε ελάσσονες μελωδίες και ατέρμονες τρίλιες με συνεπήρε όπως θα παρασύρει και εσένα όταν πατήσεις το play. Δώσε χρόνο γιατί η μουσική των Peace Of Spirit είναι βαθιά εγκεφαλική. Θέλει το χρόνο της για να δράσει, έως ότου σε οδηγήσει στα γνώριμα post–rock ανυψωτικά ξεσπάσματα!
The “Secret To Life” και το πέπλο ανασηκώνεται φανερώνοντας τα μυστικά που κρύβονται από πίσω του.
Ένα διαρκές ελαφρύ noise δίνει τη θέση του σε κιθάρες γεμάτες delay και reverb. Μερικά από τα πιο γνώριμα στοιχεία του post–rock κάνουν ξανά την εμφάνιση τους. Στο σήμερα, άλλες μπάντες εξελίσσουν τον ήχο και το αποστρέφονται. Αντίθετα οι Peace Of Spirit δείχνουν δεμένοι στα καλύτερα που γιγάντωσαν το είδος.
Το “Die Before You Die” πραγματεύεται την κατάρρευση της πρωθύστερης προσωπικής εικόνας που έχει ο καθένας μας, πριν την αναγέννηση της ταυτότητας μας. Η μουσική μου έφερε στο νου τους MONO αλλά και τους εγχώριους I AM NO HERO. Στην αρχή ομίχλη στο τέλος φως και μια νότα που σε ηλεκτρίζει.
Το “Reviving In The Deep Spirit” συνεχίζει στο ύφος του προηγούμενου κομματιού και χαρακτηρίζεται από καταπληκτικά drums που χτίζουν όλο το ύφος της μουσικής. Το κομμάτι κλείνει με ένα μικρό σόλο που εναρμονίζεται πλήρως με το προηγούμενο ύφος της μουσικής.
Στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου που τιτλοφορείται “The End Is Endless”, οι Peace Of Spirit δείχνουν τις προθέσεις τους για το μέλλον τους.
Το ταξίδι αυτού του δίσκου φθάνει στο τέλος μόνο που αυτό είναι η αρχή του άπειρου στο τώρα. Με άλλα λόγια το ντεμπούτο τους περατώθηκε και το ταξίδι είναι σίγουρο πως θα συνεχιστεί με περισσότερη μουσική στο μέλλον.
Ούτε ο πόλεμος δεν τους λύγισε, ούτε οι δυσκολίες που αυτός γεννά. Ο άνθρωπος μέσα από τη δημιουργία είναι ικανός να τα ξεπεράσει όλα. Αυτό το μήνυμα είναι ίσως μια ελπίδα στις μαύρες μέρες που βιώνει ο πλανήτης και η ανθρωπότητα. Πάνε κόντρα στην αποχαύνωση ψηλαφώντας την αλλαγή νοοτροπίας από μέσα προς τα έξω.
Το δισκογραφικό ντεμπούτο των Peace Of Spirit είναι μουσικά ένα καζάνι που κοχλάζει από τα πιο ωραία συστατικά του post–rock.
Ισορροπεί μαεστρικά το σκοτάδι με το φως. Γεννά την ελπίδα για καλύτερες μέρες αρκεί όλοι μας να το θελήσουμε, να το πιστέψουμε και να δράσουμε. Με την κυκλοφορία του “Start Of The Way” αυτή η παρέα από τη Τεχεράνη άντεξε και ήρθε για να μείνει… Στο μέλλον θα ζητήσω παραπάνω ποικιλία στο ύφος αλλά η αρχή είναι πολύ καλή! Keep post–rocking αδέρφια…
Κείμενο: Σπύρος Θηβαίος
