Είμαστε πλέον στα μέσα του καλοκαιριού. Έξω ο καύσωνας και η ζέστη έχουν ήδη κάνει την εμφάνιση τους και όλοι μας (όσοι μπορούν τουλάχιστον), προετοιμάζονται να μπουν σε κλίμα διακοπών. Μέσα σε αυτή την περίοδο, οι αμερικάνοι 3 Doors Down, επέλεξαν να μας παραδώσουν το νέο τους πόνημα, το πέμπτο κατά σειρά, με τίτλο ‘’Time Of My Life’’.
Το εξώφυλλο του, εντυπωσιακό. Θυμίζει κάτι από γνωστές ιστορίες φαντασίας (βλέπε Harry Potter) και η αλήθεια είναι πως ουδέποτε μας είχαν συνηθίσει σε τέτοια εικαστικά περιβάλλοντα. Αντιθέτως , τις προηγούμενες δουλειές τους, κοσμούσε συνήθως κάτι πιο λυτό όπως για παράδειγμα μια φωτογραφία με τα μέλη της μπάντας (‘’3 Doors Down’’ – 2008) ή το λογότυπο τους πάνω σε μαύρο φόντο (‘’Away From The Sun’’-2002). Το artwork ωστόσο, δεν έχει να κάνει σχεδόν ποτέ, με το πιο ουσιαστικό πράγμα που οφείλουμε να εξετάσουμε εδώ : τη μουσική.
11 χρόνια μετά και την πρώτη τους προσπάθεια (‘’The Better Life”-2000) και 4 άλμπουμ μετά, όπως συμβαίνει συνήθως με κάθε συγκρότημα, τα χαρακτηριστικά που ταυτοποιούν τον ήχο τους έχουν πλέον εδραιωθεί. Προσπαθούν λοιπόν να κάνουν κάτι το διαφορετικό, σχετικά με τις προηγούμενες φορές.
Και μάλιστα σύμφωνα με τους ίδιους, αυτό ακριβώς ήθελαν. Να μεταπηδήσουν δηλαδή σε ένα άλλο επίπεδο. Ωστόσο, δεν μπορώ να σας κρύψω πως ακούγοντας πριν από περίπου 4-5 μήνες για πρώτη φορά, μέσω του ραδιοφώνου, το πρώτο single από αυτή τη δουλειά (‘’When You’re Young”), είχα αρχίσει ήδη να αμφιβάλω στο κατά πόσο αυτό που επεδίωκαν θα είναι εφικτό. Είναι από τα χαρακτηριστικά κομμάτια που αμέσως στοχεύουν στην γνωστή και αναμασημένη συνταγή των ‘’Here Without You’’, ‘’When I’m gone’’, ‘’Let Me Βe Myself” κ.α. Βάλτε απλά όλα αυτά τα κομμάτια στη σειρά. Δεν μοιάζει σαν να ακούτε το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά; Τι γίνεται με τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου; Αυτό που παρατήρησα από την αρχή, είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει καθοριστεί η σειρά των κομματιών στο άλμπουμ αυτό. Ο ρυθμός της διαδοχής μεταξύ τους, μοιάζει πολύ με τον τρόπο με τον οποίο «κινείται» η φάση του εναλλασσόμενου ρεύματος. Έτσι λοιπόν, έχουμε πάντα στην αρχή ένα κομμάτι ζωηρό και γρήγορο, το οποίο αμέσως μετά το διαδέχεται ένα πιο αργό, μελωδικό και μπαλαντοειδές. Δηλαδή τα μονά στη σειρά είναι τα γρήγορα και τα ζυγά είναι τα πιο αργά. Εξαίρεση σε αυτή την κατάσταση έχουμε μόνο στο τέλος, καθώς το 12ο και τελευταίο κομμάτι του δίσκου (‘’Believer”) είναι ίσως και το πιο σκληρό και γρήγορο τραγούδι που μπορεί κανείς να συναντήσει , φτάνοντας στα όρια του hard rock και του heavy metal. Αυτή τη δομή την είχαμε πετύχει ξανά στο ‘’Minutes To Midnight’’ των Linkin Park, έναν κατά πολλούς, πετυχημένος δίσκος για εκείνο το συγκρότημα.
Το τελικό αποτέλεσμα για τους 3 Doors Down εδώ, μπορώ να πω πως καταφέρνει να τους δώσει αυτό που χρειαζόντουσαν. Μια βαθιά ανάσα ζωής, καθώς κινδύνευαν να πέσουν στην υπόληψη πολλών, στα επίπεδα των καναδών Nickelback, οι οποίοι πλέον με την σειρά τους, πρέπει να προσπαθήσουν πολύ προκειμένου να αντιστρέψουν το κλίμα που επικρατεί εις βάρος τους. Πλέον απομένει να μάθουμε, πόσο θα αντέξει αυτός ο δίσκος στον χρόνο.
Κείμενο : Πέτρος Μελίδης
