Trendy Hooliguns: Hooligunισμός (HumanSushi Records 2015) Εκτύπωση

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα συγκροτήματα που μπορούν να συνδυάσουν το κοπάνημα, την παρωδία, τον αυτοσαρκασμό, το χαβαλέ, αλλά και αλήθειες που πονούν. Όλα αυτά φαίνονται από την αρχή κιόλας του album, μέσω του εισαγωγικού τραγουδιού 'Χάθηκες'. Βαλσάκι με σουρεαλιστικούς στίχους, στο οποίο το ακορντεόν εκτοπίζεται απότομα από την παραμορφωμένη κιθάρα, η οποία σε βάζει στο νόημα του αληθινού ήχου του συγκροτήματος. Ίσως, μάλιστα, η επιλογή του ακορντεόν να μην είναι τελείως τυχαία, αλλά να σατιρίζει, εμμέσως πλην σαφώς, πολλά και διάφορα ελληνικά συγκροτήματα κάθε κατεύθυνσης, τα οποία αρέσκονται στη σοβαρότητα και στην κουλτουρολαγνεία που δέρνει την εποχή μας... Αλλά δε λείπουν και κάποια πονεμένα σχόλια εκ μέρους του συγκροτήματος, τα οποία διαφαίνονται στο δεύτερο τραγούδι, 'Την Είδε Αλλιώς'. Μπορεί να σέρνεται μια ιδέα σεξισμού στους στίχους του τραγουδιού, αλλά η αλήθεια είναι πως είναι αρκετοί οι άνθρωποι που έχουν ζήσει ερωτικές ιστορίες ανάλογες με αυτή που περιγράφεται στο τραγούδι. Όλα αυτά, υπό τους ιδιαιτέρως βαρείς ήχους που χαρακτηρίζουν το group. Ο ήχος τους είναι καθαρά μεταλλικός, χωρίς εκπτώσεις, ενώ οι punk καταβολές είναι παραπάνω από κραυγαλέες. Πιο πολιτικοποιημένο είναι το απολαυστικό 'Φόκο Φόκο', του οποίου οι στίχοι ξεφεύγουν αρκετά από το χαβαλέ και περιγράφουν αυτό από το οποίο επιμελώς κρυβόμαστε και δε θέλουμε να παραδεχτούμε...Οι κιθάρες λυσσομανούν και η οργή ξεχειλίζει σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται στιχουργικά και 'Το Πάρτυ'. Βέβαια, εδώ η μουσική αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο metal και τη reggae. Δείτε το σαν πέρασμα στο επόμενο τραγούδι που λέγεται 'Πλέμπα' και φέρνει στο νου το σύνθημα Πέντε μέρες στη δουλειά για μια νύχτα γκλαμουριά. Όλο το σύγχρονο μικροαστιλίκι σε τεσσεράμισι λεπτά. Παρόμοια θεματολογία, λιγάκι πιο συναισθηματική και ταυτόχρονα πιο σατιρική, έχει και το 'Ψάχνω Αδελφό'. Κινείται σε πιο hip-hop μονοπάτια, χωρίς φυσικά να ξεφεύγει από τη metal γραμμή που ακολoυθούν οι Trendy Hooliguns σε όλο το album. Με το τελείωμά του, έρχεται η ανελέητη μεταλλική επίθεση του 'Χέσε μέσα'. Τέτοιος τίτλος είναι ωραίο να συνοδεύεται από τέτοια μουσική. Όσο για τους στίχους, ρεαλιστική απαισιοδοξία και άγιος ο θεός! Από αυτό το μοτίβο δεν απέχει πολύ και το 'Πετάω Ψηλά'. Μετά από αυτό, τα τέσσερα λεπτά του 'Φίλε' καταπιάνονται με τις βουτηγμένες στο αλκοόλ και την ανασφάλεια σχέσεις των ανθρώπων, ενώ δε λείπουν και αιχμές για την αδράνεια και την παθητικότητα που μας πνίγει όλους. Κι ύστερα, ένα ρεσιτάλ ανδρισμού και ήττας στο τραγούδι 'Τα Μπούτια Σου'. Αλλά το highlight του album είναι το 'Χίπστερ'. Λες και σε έχουν πάρει και σε έχουν ρίξει από ψηλά σε κάποιο πολυσύχναστο δρομάκι του Κεραμεικού ή του Γκαζιού. Απότομη προσγείωση στην ελληνική πραγματικότητα της νεανικής μόδας, της νεανικής ομοιομορφίας και του δήθεν νεανικού προοδευτισμού. Ύμνος στην αφανή και ταυτόχρονα πρόδηλη κοινωνική παθογένεια που φωλιάζει στις εν λόγω περιοχές και διασπείρεται όπου κι αν τολμήσεις να γυρίσεις το κεφάλι σου. Οι Trendy Hooliguns δε στέκονται μόνο σ' αυτό. Επεκτείνουν την καυστικότητά τους στην άλλη ανερχόμενη, αν όχι καθεστηκυία, τάση του ρεμπέτικου, που πλασάρεται ως underground εν έτη 2015. Έλεος! Μου φαίνεται πως αυτήν ακριβώς τη λέξη έχουν στο μυαλό τους και οι Hooliguns όταν γράφουν στίχους. Η τελευταία τους δουλειά απαιτεί γερά νεύρα και σίγουρα δεν αποτελεί soundtrack μιας βραδιάς με φεγγάρι και κρασάκι.

Κείμενο: Φαίδων Κυτρίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας