Aenaon: Extance (Code666 2014) Εκτύπωση

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν τώρα τελευταία στην  μουσική, εδώ γύρω. Εκεί που είχαμε από thrash μέχρι κλασικό black metal αμφιβόλου ευφυΐας και αισθητικής (κρανία, καρφιά, πριόνια, σκεπάρνια, σφυροκάλεμα κτλ) και από λαϊκοέντεχνο ροκ μέχρι Μποφίλιου (να ξέρετε, στο Rockwave θα πέσει wall of death με το «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει») φτάσαμε σε σημείο να βγαίνει εκνευριστικά έξυπνη μουσική.

Ο λόγος γίνεται για τις ελληνικές μπάντες που πλέον πρωτοπορούν στους τομείς τους σε σημείο που ο τύπος, εγχώριος και διεθνής, δίνει απλόχερα τους υψηλότερους βαθμούς του, μέσω διθυραμβικών κριτικών. Μέσα στο ’14 έχω ξεχωρίσει τρεις δουλειές που έχουν πιάσει ταβάνι, όσον αφορά την ποιότητα και την μουσική ευφυΐα. Χαζοί δεν είστε – έτσι πιστεύω τουλάχιστον – οπότε καταλαβαίνετε πως η μια εκ των τριών είναι το Extance των Aenaon, όπως αναφέρει και ο παραπάνω τίτλος του άρθρου. Ένα progressive metal αριστούργημα που στροβιλίζεται μέσα σε μια νεωτεριστική black ατμόσφαιρα, εμπλουτισμένο με πρωτοποριακή, avant-garde νοοτροπία.

Αυτό το avant-garde ξέρω ότι ξινίζει τα μούτρα μερικών, θέτοντας στο μυαλό τους υπερβολικούς τους όποιους καλλιτέχνες φέρουν τέτοια χαρακτηριστικά. Οι Νορβηγοί Shining είναι ένα χειροπιαστό παράδειγμα αυτής της υπερβολής, που έχει φανατικούς φίλους και αδαείς εχθρούς. Αυτοί χάνουν. Η αλήθεια είναι πως σε αυτιά πολλών, το μίγμα distortion, κραυγών, πνευστών και jazz ήχων ακούγεται σαν το Δρομοκαΐτειο μεταφρασμένο σε μουσική. Για να προλάβω όσους αρχίζουν τις γκριμάτσες απαξίωσης τύπου «άντε ρε με τις μ@λακί#ς, παίξτε metal ρε μο^νι@» θα πω πως τα πράγματα στο Extance είναι αρκετά πιο ομαλά, χωρίς να δικαιολογώ τέτοιες αντιδράσεις βέβαια.

Ο δίσκος πρώτα απ’ όλα και για να μην παρεξηγούμαι, απευθύνεται σε ανοιχτά μυαλά και ξεβουλωμένα αυτιά. Θα χρειαστεί να έχετε γράψει ώρες μπροστά σε ηχεία που παίζουν εν γένει προοδευτικά και πρωτοπόρα πράγματα, άντε και μια δόση ακραίων ακουσμάτων, σαν αυτά που ακούει γνωστός παραγωγός του Rock FM και λακίζει πέρα, γιατί δεν συνεισφέρουν στην καρα-pop εικόνα του σταθμού. Βέβαια μιας και θεωρώ το Extance αρκετά άμεσο, υπάρχει η πιθανότητα να σας κάνει το κλικ, ακόμη κι αν είστε ξένοι με τις συγκεκριμένες σκηνές. Εφόσον σας άρεσαν κάποτε έστω και λίγο οι Opeth, δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρείτε κάτι ενδιαφέρον στα 66 λεπτά της διάρκειάς του. Αν από την άλλη έχετε ευχαριστηθεί οποιαδήποτε δουλειά των αλλοπρόσαλλα ευφυών Νορβηγών Shining και θέλατε να έχουν μια πιο κλασικά ακραία μουσική προσέγγιση, εδώ έχετε βρει το άλμπουμ της χρονιάς σας. Επίσης ξέρω ότι πολλοί λένε για ομοιότητες και επιρροές από Dodheimsgard και Sigh, αλλά τα δικά μου ακούσματα είναι ελαφρώς διαφορετικά και δεν έχω εντρυφήσει σε αυτές τις μπάντες.

Υπάρχουν απίστευτες μελωδίες που θα κεντρίσουν το ενδιαφέρον του ακροατή, θα τον εξιτάρουν με τις εξάρσεις της και θα τον μαγνητίσουν με την ατμόσφαιρα που δανείζεται στοιχεία από black και death της γκρίζας αισθητικής των Opeth. Αρκετά riff θυμίζουν την νοοτροπία των Σουηδών, όπως στο άνοιγμα του “A Treatise on the Madness of God”, στο οποίο έχει συμβάλει και η μαγευτική παραγωγή του ήχου που τον μετατρέπει σε πραγματικό γλύκισμα για τα αυτιά μου. Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι θα ήταν γελοία εικόνα αν τα αυτιά μου είχαν στόμα και μονολογούσαν «αχ, ωραίο αυτό, τσομπ, τσομπ, αχ θέλω κι άλλο, μιαμ, μιαμ». Συγχωρέστε τις ανωριμότητες μου.

Θα ακούσετε λίγα blastbeats συνοδευόμενα από πανέμορφα riff, χαλαρωτικά μέρη, εξάρσεις της δίκασης με καθαρά φωνητικά, αλλά αυτό με το οποίο θα εκπλαγείτε είναι η εκπληκτική χημεία του σαξοφώνου που έχει κολλήσει με τον υπόλοιπο κλασικό ήχο σαν να αποτελούσε ανέκαθεν κομμάτι του. Η κύρια μελωδία του “A Treatise on the Madness of God” ξεδιπλώνεται μέσα από το πνευστό και αναπτύσσεται στην συνέχεια από το ίδιο, κάνοντας υπερήφανο τον Munkeby των Shining για τον ήχο που έχει περάσει στο metal υπό τον όρο blackjazz. Το ήρεμο σημείο στο απίστευτο “Der Mude Tod” σχηματίζεται πάλι από το χάλκινο και δίνει μια όμορφη στιγμή πριν από την καταιγίδα, που πάλι το σαξόφωνο εξαπολύει με απερίγραπτο επικό ήχο (συγχαρητήρια στην παραγωγή, δηλαδή φίλε, ‘νταξει) και ένα σόλο που μου σηκώνει την τρίχα όποτε το ακούω.

Αρκετοί guest artists με κυριότερες αυτές του Mirai Kawashima των Sigh στο “Land of No Water” και της Τάνιας των Universe 217 στο “Funeral Blues”, ένα κομμάτι που αρχίζει σε blues – προφανώς – ρυθμούς με την βαθειά και ζεστή φωνής της προαναφερθείσας κυρίας, μαζί με κάποιους πειραματισμούς μεταλλοφώνου που δίνουν άλλη μια έκταση στο ηχόχρωμα του συγκροτήματος. Φυσικά κανένα κομμάτι δεν μένει σε ένα μόνο μοτίβο, αλλά εναλλάσσεται ανάμεσα σε αρκετά, με κύριο ύφος το τραχύ των άγριων φωνητικών και του καθαρά progressive ήχου. Θα ακούσετε μέχρι και τενόρο να τραγουδά, αλλά και κάτι γυναικεία βογκητά – από τα πονηρά – στο “Grau Diva”. Το μόνο μελανό σημείο και θα εξηγηθώ. Μένω σε ένα χωριό 2, άντε 2,5 χιλιάδων κατοίκων. Μόνος άνθρωπος είμαι, ακούω την άλλη να κάνει «αχ, βαχ, ωχ, α, ω», τι θα γίνει δηλαδή; Να μας σηκωθεί θέλετε; Μετά τι θα κάνουμε που το μόνο θηλυκό εδώ είναι ψητή προβατίνα; Ας φώναζε τουλάχιστον «τι μ’ κάνεις Μήτσο μ’» να ξενερώναμε λιγάκι. Όπως καταλάβατε μου έχει γυαλίσει το μάτι εδώ…

Αν ξεχάσετε τις παραπάνω βλακείες που έγραψα, καταλαβαίνετε πως έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο που φέρνει τους Aenaon στην πρώτη σειρά των πρωτοποριακών progressive σχημάτων της εποχής. Στην οποία οι Θεσσαλοί θα ήταν πρωτοκλασάτο όνομα, αν ο μέσος όρος IQ της ανθρωπότητας ήταν μεγαλύτερος από ότι τώρα (ισχύει για πολλά progressive συγκροτήματα).

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας