Τελευταίο τραγούδι... (3o μέρος) PDF Εκτύπωση E-mail
Κυριακή, 08 Μάιος 2016 12:58

last_song

Pink Floyd – A Momentary Lapse Of Reason [1987]

momentary'Sorrow'

Το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι το πρώτο που καταγράφεται ως άλμπουμ των Pink Floyd, ενώ είναι ουσιαστικά προσωπικό άλμπουμ του David Gilmour. Απέχει αρκετά (αν όχι πολύ) από το κλασικό μοτίβο των Pink Floyd, καταφέρνοντας να δημιουργήσει αίσθηση μόνο σε μερικές στιγμές από την 50λεπτη διάρκειά του. Η σπουδαιότερη από αυτές τις στιγμές είναι η τελευταία, η οποία ακούει στο όνομα 'Sorrow'. To “Sorrow' είναι ένα σχεδόν εννιάλεπτο αριστούργημα, ικανό να σε καθηλώσει, παρά τα ολοφάνερα 80s rock στοιχεία που το χαρακτηρίζουν.

Turbonegro – Retox [2007]

retox'What Is Rock!?/Back In Denim/Into The Void'

Οι Turbonegro είναι αριστούχοι σε αυτό που ονομάζεται death punk. Στην τελική, είναι αυτοί που εισήγαγαν τον όρο... Στη μακρά πορεία τους ως συγκρότημα, έχουν εκδώσει αρκετά άλμπουμ, των οποίων τα τελευταία τραγούδια κλείνουν το πακέτο με εκπληκτικό τρόπο. To 'What Is Rock...' είναι άξιος εκπρόσωπος αυτής της παράδοσης, τόσο με το δολοφονικό του ρυθμό, όσο και με τους άκρως εριστικούς του στίχους, οι οποίοι απέχουν σκοπίμως από κάθε τι που μπορεί να ονομαστεί politically correct. Αυτό είναι που λατρεύουμε!

Hole – Celebrity Skin [1998]

celebrity_skin'Petals'

Μπορεί το άλμπουμ που περιέχει το 'Petals' να μην ήταν τόσο επιτυχημένο όσο το προηγούμενο του group, σίγουρα όμως ήταν πιο ώριμο και σύμφωνο με την εποχή του. Δεν προσπάθησε ούτε στο ελάχιστο να αναβιώσει το κλίμα που χαρακτήριζε τις αρχές ή τα μέσα της δεκαετίας του '90. Τοποθετήθηκε θαρραλέα στην εποχή του και πρόσφερε ένα set φοβερών τραγουδιών, στα οποία εξέχουσα θέση κατέχει το 'Petals'. O Billy Corgan έχει βάλει το χεράκι του στη σύνθεσή του, δίνοντας την ώθηση για ένα συναισθηματικό τραγούδι, το οποίο μαγνητίζει τον ακροατή, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει από τότε.

Afghan Whigs – Congregation [1992]

congregation'Miles Iz Ded'

Ήταν αρχές του 1992, όταν ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα του Ohio κυκλοφορούσε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας, τόσο ως προς τη μουσική του, όσο και ως προς το artwork του. Ακόμα και η δισκογραφική εταιρία (Sub Pop), που το ανέλαβε, ήταν ένας θρύλος της εποχής. Δεν είναι παράξενο που το κρυμμένο τελευταίο τραγούδι του άλμπουμ είναι ένα από τα αγαπημένα των απανταχού οπαδών του group. Δεν είναι καν τυχαίος ο τίτλος του, δείχνοντας μερικές από τις καταβολές του αξεπέραστου αυτού συγκροτήματος. To 'Miles Iz Ded' είναι μια από τις πιο δυναμικές στιγμές του άλμπουμ. Τα τραχιά φωνητικά του Greg Dulli, παρέα με την επιβλητική κιθάρα και τους πονεμένους στίχους, δημιουργούν ένα τραγούδι που δύσκολα θα ξεχαστεί στο χώρο της εναλλακτικής rock.

Porcupine Tree – Fear Of A Blank Planet [2007]

fear_of_a_blank_planet'Sleep Together'

Οι Porcupine Tree ποτέ δε φοβούνταν να δημιουργούν μακροσκελή τραγούδια. Στα εφτάμιση λεπτά του 'Sleep Together' ξεπερνούν τον εαυτό τους. Η κλιμάκωση του τραγουδιού είναι υπέροχη, καταφέρνοντας να κλείσει το άλμπουμ με τρόπο που σου καρφώνεται στο νου. Είναι ένα τραγούδι σκληρό και ταυτόχρονα χαλαρό, επιθετικό και ταυτόχρονα ήρεμο. Βγαλμένο από την εποχή όπου οι Porcupine Tree είχαν ήδη ακολουθήσει μια αρκετά progressive metal πορεία, αποτελεί ένα σπουδαίο δείγμα των τεχνικών, αλλά και δημιουργικών ιδιοτήτων του group.

Talking Heads – Remain In Light [1980]

remain-in-light'The Overload'

Το, κατά πολλούς, ωραιότερο άλμπουμ των Talking Heads τελειώνει με ένα εξάλεπτο τραγούδι, που κινείται στα χνάρια των Joy Division. Τόσο οι στίχοι, όσο και η φωνή του David Byrne θυμίζουν τον αλησμόνητο Ian Curtis. Η ενορχήστρωση, όμως, επιμένει να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα των Talking Heads. To τραγούδι 'The Overload' δεν είναι μονάχα ένα απίστευτο τραγούδι που κλείνει ένα εξαίρετο άλμπουμ. Είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχει συνθέσει ποτέ το πρωτοπόρο αμερικανικό συγκρότημα, με διόλου τυχαία τη συμμετοχή του Brian Eno στην παραγωγή.

Mudhoney – Tomorrow Hit Today [1998]

tomorrow-hit-today'Beneath The Valley Of The Underdog'

Όταν, προς το τέλος του 1998, έγινε γνωστό πως οι Mudhoney κυκλοφορούν νέο άλμπουμ, δεν ήταν λίγοι αυτοί που πίστεψαν πως το άλμπουμ αυτό θα αποτελέσει μια μουσική αποτυχία, η οποία απλά θα επιβεβαιώσει το θάνατο του grunge. Ο θάνατος του grunge ήταν γεγονός, όχι όμως και η μουσική αποτυχία του άλμπουμ. Η τραχύτητα των Mudhoney μπορεί να μην είναι τόσο έντονη στο συγκεκριμένο άλμπουμ, αλλά αντικαθίσταται από την ωριμότητα του group, η οποία αποδεικνύεται περίτρανα από τότε μέχρι σήμερα. Τα έντεκα πολύ καλά τραγούδια αυτής της δισκογραφικής δουλειάς συνοδεύονται από ένα δωδέκατο, το οποίο είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια και, ταυτόχρονα, το πιο σκοτεινό. Στην πραγματικότητα, είναι ένα από τα πιο σκοτεινά τραγούδια που έχει δημιουργήσει ποτέ το θρυλικό συγκρότημα από το Seattle.

Isis – Oceanic [2002]

oceanic'Hym'

Στις αρχές της χιλιετίας, φανερώθηκε πως οι Isis ενδιαφέρονταν να επεκτείνουν τη μουσική τους έξω από τα αυστηρά όρια του metal. Έτσι, κυκλοφόρησαν το δεύτερο full-length άλμπουμ τους, το οποίο υιοθετεί πολλά post-rock στοιχεία, παράλληλα με τα αναπόφευκτα metal στοιχεία. Το αποτέλεσμα είναι ένα αριστούργημα, του οποίου το δεύτερο μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι βρίσκεται στο τέλος, προκειμένου να κλείσει αυτό το ωριαίο ταξίδι με τον καλύτερο τρόπο. Στα εννιά λεπτά του, την οργή διαδέχεται η μελαγχολία και το αντίθετο. Η απόκοσμα βαριά ατμόσφαιρά του είναι ικανή να στοιχειώσει τον πρόθυμο ακροατή, που χαίρεται να ακούει το, παρελθοντικό πλέον, συγκρότημα.

Pennywise [1991]

pennywise_1991'Bro Hymn'

Η συνεισφορά των Pennywise στην punk μουσική δεν είναι αμελητέα. Ένα από τα καλύτερα σύγχρονα άλμπουμ του είδους είναι το ντεμπούτο του συγκροτήματος. Ενεργητικό, απολογιστικό, μηδενιστικό, απαισιόδοξο, εχθρικό, χαβαλεδιάρικο και αδερφικό, το πρώτο άλμπουμ των Pennywise έχει να επιδείξει ένα από τα καλύτερα τραγούδια της μακράς πορείας τους. Και βρίσκεται στο τέλος του άλμπουμ, για να νοσταλγήσει το «παλιό καλό παρελθόν», το οποίο στα 90s είναι πλέον ολοφάνερο πως έχει τελειωτικά ισοπεδωθεί.

Pantera – Far Beyond Driven

far_beyond_driven'Planet Caravan'

Δεν είναι λίγες οι φορές, που οι διασκευές τραγουδιών είναι μια σκέτη αποτυχία. Στην περίπτωση του 'Planet Caravan' μιλάμε για την εντελώς αντίθετη εκδοχή. Το 'Planet Caravan' των Pantera έχει καταφέρει να διατηρήσει την ταξιδιάρικη και μελαγχολική ατμόσφαιρα του 'Planet Caravan' των Black Sabbath, ντύνοντάς τη με πιο καθαρούς ήχους και πιο κρυστάλλινη παραγωγή. Ταυτόχρονα, αποτελεί μια έκπληξη, διότι απέχει από το βαρύ και επιθετικό μοτίβο της μουσικής των Pantera.

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας