Riti Occulti: Riti Occulti (Nordavind Records 2015) PDF Εκτύπωση E-mail

Μια doom μπασογραμμή ανοίγει τον δίσκο των Ιταλών Riti Occulti και ένα στοιχειωμένο synth πέφτει από πάνω που μαζί με το black metal αλύχτισμα δίνουν τον τόνο του album. Occult death/doom με πολλά ψυχεδελικά στοιχεία, όπως αυτά ορίζονται τόσο από τιτάνες όπως οι Electric Wizard όσο και όλο το κύμα ψυχεδέλειας που έχει εμφανιστεί στην underground heavy μουσική. Μια χαρά σα να λέμε!

  

Μέσα σε 7 κομμάτια μέσης διάρκειας 6 λεπτών οι Riti Occulti δίνουν μια πολύ ενδιαφέρουσα προοπτική γύρω από το πως μπορεί να παιχτεί doom/death χωρίς ίχνος κιθάρας! Και όμως η μπάντα δεν έχει κιθάρα, και τα ογκώδη riff που πετάγονται, προέρχονται από το παραμορφωμένο μπάσο που μαζί με τα υπερστιβαρά drums αναγκάζει τον ακροατή σε ένα υπνωτισμένο headbanging.  Ακόμα ένα περίεργο της μπάντας είναι η χρήση μπουζουκιού! Και πραγματικά η χρήση του είναι εντυπωσιακή. Δίνοντας έναν μυστηριακό αέρα που δύσκολα μπορεί να στηθεί με κιθάρα, αυτοί οι Ιταλοί δείχνουν ότι έχουν μελετήσει αρκετά τους συμπατριώτες τους Goblin και όσα μαγικά πράγματα κάνανε τη δεκαετία του '70.

  

Φυσικά έχουμε αυστηρά mid-tempo ταχύτητες, με αρκετές περάσματα ακόμα πιο αργά στήνουν μια αποπνικτική ατμόσφαιρα, η οποία σε συνδυασμό με την εναλλαγή black και καθαρών  φωνητικών δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το στιχουργικό περιεχόμενο της μπάντας: left hand path. Μια μικρή αναζήτηση άλλωστε για το πρώτο τους album(Secta) δείχνει ότι και εκεί το concept είναι βουτηγμένο στο σκοτάδι και τη αλχημεία! Το πρώτο βιντεοκλίπ του album,για το κομμάτι Alcyone κάνει ακόμα πιο ξεκάθαρες τις διαθέσεις της μπάντας, με την πανταχού παρούσα taro και occult θεματολογία. 

  

Για να συνεχίσουμε όμως στο album. Από το It's All Grey και το εντελώς heavy riff του που ανοίγει το δίσκο, μέχρι το Never a Joy και τα περίεργα και ονειρικά του σημεία, που κλείνει το album, είναι δύσκολο να μην μπει ο ακροατής στην ατμόσφαιρα που του επιβάλλουν οι Ritti Occulti. Από τα album που είναι πολύ καλό να ακουστούν ολόκληρα, και μάλιστα στη σειρά που τα έβαλε το συγκρότημα, καθώς οτιδήποτε διαφορετικό χαλάει το ύφος και το συναίσθημα που μπορούν να βγάλουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Alcyone, που παρά το καλό πρώτο σοκ που προκαλεί στον ακροατή/θεατή, χάνει στο βιντεοκλίπ, σε αντίθεση με την εμφάνιση του στο album στο οποίο ρέει σωστά, σε ίδιους τόνους με τα υπόλοιπα κομμάτια.

 

Συνολικά είναι δίσκος που προτείνεται με σιγουριά. Αρκετά ενδιαφέρουσα προσέγγιση σε έναν ήχο που ενώ φαινομενικά είναι στάσιμος, εξελίσσεται με εντυπωσιακούς ρυθμούς, και δίσκοι όπως αυτός ξεδιπλώνουν πολλές νέες επιλογές!

Κείμενο: Κωνσταντίνος Μπατσίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας