Fightcast: Siamesian (To React Records 2014) PDF Εκτύπωση E-mail

Fightcast__SiamesianΓια το metalcore τα έχουμε ξαναπεί. Καλό, χρυσό αλλά επαναλαμβανόμενο. Εύκολα μπορείς να βαρεθείς σε ακρόαση, ακόμη κι αν δεν πρόκειται για κακό δίσκο. Είναι λίγα αυτά που μπορεί να κάνει ο καλλιτέχνης στα στενά πλαίσια που οριοθετούν το συγκεκριμένο υπο-ιδίωμα. Μπόλικο groove, ογκώδης ήχος, γκαρίδες από τον τραγουδιστή, άντε και λίγα καθαρά στα ρεφραίν, βάλε και κάνα μελωδικό σόλο αραιά και πού. Ίσως το θέμα του παρόντος κειμένου να είναι το κατά πόσο αξιόλογος μπορεί να είναι ένας καλός metalcore δίσκος. Γιατί το Siamesian των Fightcast είναι όντως καλός metalcore δίσκος.

Δυστυχώς δεν κατέχω το concept του άλμπουμ με την ορθοδόξου αγιογραφίας νοοτροπία στο εξώφυλλο. Δυο σιαμαίοι άγιοι; Ένας Θεός που μας ομογενοποιεί σε ένα σαρκικό ζυμάρι (αηδία); Η τέχνη είναι προσωπική υπόθεση, οπότε ας δώσει ο καθένας την δικιά του ερμηνεία. Στα του ήχου τώρα.

Τα σχεδόν σαράντα λεπτά της διάρκειας του δίσκου διαθέτουν την κλασική metalcore δομή, χωρίς να αποτελεί ένα αδιάκοπο χοροπηδητό άκουσμα φτιαγμένο μόνο για mosh pit και wall of death. Νομίζω πως αποτελεί αυτοσκοπό για, σχεδόν όλες τις μπάντες του είδους το να τα κάνουν όλα λίμπα στις συναυλίες και να μην συγκεντρώνονται αρκετά στην πρόοδο της μουσικής τους. Οι Fightcast δείχνουν να θέλουν να κάνουν μια σωστή δουλειά, χωρίς όμως να ξεφεύγουν ιδιαίτερα από την παραπάνω εικόνα.

Θα ακούσετε τα γνώριμα riff δυο, τριών συγχορδιών με ασήκωτο βάρος, θα ακούσετε όμως και πιο και πολύπλοκα για τα δεδομένα της σκηνής. Υπάρχουν σημεία που το πράγμα φέρνει σε djent ήχους, θυμίζοντάς μου σε μικρό βαθμό δουλειές του Cloudkicker των «άγριων» κομματιών επί εποχής του “Discovery” άλμπουμ, ως προς το ανάπτυγμα ορισμένων συγχορδιών με το απαραίτητο mid-tempo groove.

Άλλο ένα στοιχείο άξιο προσοχής είναι τα κοφτερά riff που δηλώνουν μια επιρροή από την NWOSDM σκηνή. Ανεβασμένες ταχύτητες και ανάλογα φωνητικά δίνουν μια μικρή φρεσκάδα που θα μπορούσε να χρωματίσει τον δίσκο καλύτερα αν είχε περισσότερες πρωτοβουλίες, όπως κάνουν στο “The Good Tyrant”. Όμορφα, τεχνικά σόλο διανθίζουν το κομμάτι που άνετα θα μπορούσε να έχει βγει από ένα υπόγειο του Γκέτεμποργκ.

Γενικά η φρεσκάδα δεν είναι το ατού του Siamesian, έχει όμως στοιχεία που οι οπαδοί του είδους θα κατανοήσουν και θα ακούσουν με ευχαρίστηση. Εγώ δυστυχώς μετά από δυο τρεις ακροάσεις δεν μπορώ να πω πως με άγγιξε ιδιαίτερα, μιας και δεν ανήκω στους κόλπους των metalcore-άδων. Καταλαβαίνω βέβαια πως ο δίσκος έχει τις στιγμές του, είναι προσεγμένα δουλεμένος και μελωδικός, αλλά ρε φίλε είναι metalcore. Είναι δύσκολο να προσφέρει ποικιλία και ποιοτική μουσική. Ο ρόλος και ο σκοπός του είναι άλλος άλλωστε και οι Fightcast φαίνεται να μην το αρνούνται (μάλλον).

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας