Therapy?: Disquiet (Amazing Record Co. 2015) PDF Εκτύπωση E-mail

Ας ξεκινήσουμε από κάτι που οι Therapy έχουν κατακτήσει. Όλα τους τα album τα σπάνε! Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ακούσεις ένα album αυτού του συγκροτήματος για να πειστείς για τη μεγαλοσύνη του. Το ακούς μόνο και μόνο για την επιβεβαίωση αυτού του αξιώματος. Η γνώμη μου είναι πως πρόκειται για ένα από τα ουσιαστικότερα ροκ συγκροτήματα που έχουν περάσει ποτέ από το πρόσωπο της Γης. Ακόμα και τα στραβοπατήματά τους (πχ. “Semi-detached”, “Shameless”) αποτελούν αξιόλογα album, που, όπως ανέφερα και παραπάνω, τα σπάνε! Ακόμα πιο αξιέπαινους κάνει τους Therapy το γεγονός ότι μονίμως αλλάζουν πρόσωπα στη μουσική τους. Εκείνο που κρατούν κοινό είναι κάποια συγκεκριμένα στοιχεία στον ήχο τους και, πολύ περισσότερο, το σκοτάδι της ψυχής τους. Το πιο κραυγαλέο παράδειγμα αλλαγής παρατηρήθηκε 20 χρόνια πριν, όταν έγινε το πέρασμα από το “Troublegum” στο “Infernal love”. Εκεί φαίνεται η τεράστια αξιοπρέπεια αυτού του group. Δεν αναπαρήγαγαν καθόλου την άκρως πετυχημένη συνταγή του breakthrough album τους, αλλά δοκίμασαν κάτι εντελώς καινούριο. Αυτό συνέχισαν να κάνουν σε όλη την υπόλοιπη πορεία τους, σε πιο ήπιο βαθμό. Κοινώς, για τους Therapy δεν υπάρχει συνταγή. Είναι μία από τις αιτίες που βελτιώνονται όλο και περισσότερο, σε όλα τα επίπεδα.

Ερχόμαστε στο σήμερα. Το ανατριχιαστικό εξώφυλλο του “Disquiet” θα ταίριαζε περισσότερο σε album των Unsane. Το μουσικό περιεχόμενο, βέβαια, είναι Therapy με τα όλα του. Θυμάστε ένα σχεδόν metal τραγούδι, με όνομα “Fear of god”, από το album “One cure fits all”; Ε, σε αυτό το κλίμα κινούνται αρκετά από τα τραγούδια του “Disquiet”, με λίγο περισσότερο γκάζι, όμως. Στιχουργικά, οι Therapy καταπιάνονται με τα γνωστά θέματα που πάντα τους απασχολούσαν. Εγκλωβισμός, απαισιοδοξία, κοινωνική αποσάθρωση, απόρριψη, περιθωριοποίηση, αμηχανία και θλίψη. Μπορεί όλα αυτά να φαίνονται εφηβικά, αλλά οι Therapy τα τοποθετούν και τα αναλύουν με τον ώριμο τρόπο που ταιριάζει στην πέμπτη δεκαετία ζωής που τα τρία μέλη του group διανύουν.

Έχουμε συνηθίσει να ξεκινούν τα album αυτού του group με τραγούδια για κοπάνημα. Το “Disquiet” δεν αποτελεί εξαίρεση. Με τις πρώτες κοφτές κιθάρες του “Still hurts”, που συνοδεύονται από τους χαρακτηριστικούς στίχους “Help me... I'm stuck...”, καταλαβαίνεις το όλο σκεπτικό. Δεν αργεί να γίνει φανερό πως η παραμόρφωση στην κιθάρα είναι βαρύτερη από οποιοδήποτε προηγούμενο album. Οι εναλλαγές ρυθμών είναι παρούσες και ο Neil Cooper στα drums πάντα κεφάτος να τις επιβάλλει. Αλλαγή κλίματος με τα “Tides” και “Good news is no news”, δύο από τα θλιβερά (με την κυριολεκτική έννοια) τραγούδια των Therapy. Ταξιδιάρικα και ατμοσφαιρικά (στα μέτρα του συγκροτήματος), μας μεταφέρουν στα γκρίζα μονοπάτια του μυαλού μας. Με στίχους όπως “these tides leaving me behind, day by day by day...” και “I'm sorry about your troubles, but I got troubles of my own...” δε θα μπορούσαν να μας μεταφέρουν κάπου αλλού. Η αλλαγή έρχεται με το ξεκίνημα του “Fall behind”, το οποίο πέφτει σα βόμβα στα αυτιά μας. Πρόκειται για ένα τραγούδι στο οποίο οι μεταλλικές κιθάρες με τα άγρια drums δίνουν τη θέση τους σε απόμακρες κιθάρες με ήρεμα drums και τούμπαλιν. Αποτελεί όμως, ιδανικό πέρασμα για το υπόλοιπο του album.

Ανάλογα λειτουργεί και το πιο υποχθόνιο “Idiot cousin”. Έρχεται, λοιπόν, το “Helpless Still lost” να μας θυμίσει κατά πολύ τον ύμνο “Unbeliever” από τα παλιά. Εδώ, τα λόγια περιττεύουν. Απλά ακούς κι απολαμβάνεις το μεγαλείο της μουσικής των Therapy. Το αστείο είναι πως και το επόμενο “Insecurity” θυμίζει τραγούδι εκείνης της εποχής. Το “Trigger inside”. Όχι, μη βιαστείτε να βγάλετε αρνητικά συμπεράσματα. Οι Therapy δεν έχουν γίνει αντίγραφα του εαυτού τους. Ένας παρόμοιος ρυθμός που παραπέμπει στα παλιά δεν είναι αρκετός για να στηρίξει την κατηγορία της αντιγραφής. Υπάρχουν τόσα άλλα στοιχεία που διαφοροποιούν τα σημερινά από τα παλιά τραγούδια, που θα ήμασταν άδικοι αν προχωρούσαμε σε αυτού του είδους την καχυποψία. Αντιγραφή σίγουρα αποτελεί ο τίτλος του επόμενου τραγουδιού. Μα “Vulgar display of powder”; Θα παρεξηγηθούν τα εναπομείναντα μέλη των Pantera αν μάθουν ότι ο τίτλος του πιο αγαπητού τους album έχει σατιριστεί κατά ένα γράμμα του αλφαβήτου; Μπορεί και να παρεξηγηθούν αρχικά, αλλά αν στη συνέχεια ακούσουν τις βαριές κιθάρες και τους στίχους από τη συγκεκριμένη δημιουργία των Τherapy, ίσως ηρεμήσουν. Εξάλλου, είναι σίγουρο πως δεν υπάρχουν κακές προθέσεις. Καθώς προχωρούμε προς το τέλος του album, ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους δύο πιο γρήγορους ρυθμούς που περιέχονται στην τελευταία αυτή δουλειά του group. To “Words fail me” αγγίζει τα όρια του progressive. Δεν είναι οι πρώτη φορά που οι Therapy φλερτάρουν με αυτά τα όρια, προσαρμόζοντάς τα στα δικά τους μέτρα και σταθμά. Όσο για το εκπληκτικό “Torment Sorrow Misery Strife”, μάλλον πρόκειται να πέσει αρκετό ξύλο, όταν εκτελεστεί ζωντανά. Δεν είναι ιδιαίτερα άγριο τραγούδι, αλλά η ασταμάτητη ταχύτητά του ευνοεί ένα σχετικό πανικό μπροστά από τη σκηνή. Για το φινάλε, κάτι από Black Sabbath, αναμειγμένο με τη Therapy λογική του τι σημαίνει αργό τραγούδι. Το “Deathstimate” (άκου τίτλος!) διαρκεί εφτά ολόκληρα λεπτά και τελειώνει ακόμα πιο βαριά σε σχέση με το πώς άρχισε. Παρά τη μεγάλη διάρκειά του (αν δεν κάνω λάθος είναι το δεύτερο μακροσκελέστατο τραγούδι του group, μετά το “Magic mountain”), κυλάει πανεύκολα, χωρίς να κουράζει ούτε στο ελάχιστο. Φυσικά, οι στίχοι του κινούνται στις ίδιες οδούς απόγνωσης που μας βολτάρει όλο το υπόλοιπο album, αλλά και κάθε τέτοιου είδους τραγούδι των Therapy.

Τι έχουμε, λοιπόν, στα χέρια μας; Έχουμε ένα στοιχείο που χρειαζόμασταν. Οι Therapy πραγματοποιούν το πιο αντιφατικό κατόρθωμα. Σου ρίχνουν στα μούτρα μια δουλειά βγαλμένη από τα μαύρα σκοτάδια της ψυχολογίας, καταφέρνοντας παράλληλα να σε γεμίσουν με μια περίεργη αισιοδοξία. Από που πηγάζει; Μα φυσικά, από την απόδειξη ότι ακόμα και στην προχωρημένη και αλλοτριωμένη εποχή μας, υπάρχουν συγκροτήματα που εξακολουθούν να αναπαράγουν τη γνήσια αισθητική της ροκ μουσικής, χωρίς κανένα σταριλίκι και χωρίς κανέναν συμβιβασμό.

Κείμενο: Φαίδων Κυτρίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας