Kevel: Hz Of The Unheard (Self Released 2014) PDF Εκτύπωση E-mail

kevel_-_Hz_of_the_Unheard_-_coverΈχεις νέο συγκρότημα, ελπιδοφόρο και φρέσκο στην «αγορά», βγάζεις τον δίσκο σου και θες να τον παρουσιάσεις στον κόσμο. Ο κιθαρίστας του συγκροτήματος, που τυχαίνει να λέγεται Σαμαράς το προωθεί και φτάνει τελικά σε έναν Μπακογιάννη. Φτύνεις την τύχη σου δηλαδή. Δυο ονόματα, μια δίψα για εκδίκηση. Δεν θα το προχωρήσω, ούτε θα πω το όνομα του πάτερ Γκαντέμιου γιατί θα πέσει η ΔΕΗ στην Πτολεμαΐδα. Μια βδομάδα χωρίς ρεύμα θα είμαστε.

Kevel και Instrumental progressive sludge post metal λοιπόν. Όπως λέμε “executive assistant sales manager” αντί για βοηθός πωλήτριας. Καλά, θα μου πεις, πώς αλλιώς να το πω ρε φίλε; Εγώ θα σου πω; Προώθηση πρέπει να κάνεις. Θα βάλεις τον Γαρδέλη με μάγκικο ύφος των ‘80s πάνω σε KTM να λέει “heavy metal ρε” άμα θες να δεις προκοπή. Εντάξει, δε λέω, το post metal δεν φημίζεται για το αισιόδοξο ύφος του, αλλά μάλλον για την καταπιεσμένη οργή ή/και μελαγχολία που ανά διαστήματα αποσυμφορίζεται σκάζοντας σαν χείμαρρος. Είναι σχεδόν πάντα βαρύ και συναισθηματικά φορτισμένο. Οπότε ο Γαρδέλης δεν μας κάνει. Ίσως να έκανε ο Ξανθόπουλος σε ρόλο Bruce Banner (αυτός που μεταμορφώνεται σε Hulk). Αν όμως κάποιος δώσει την πρέπουσα προσοχή στο “Hz of the Unheard” θα βρει πράγματα που δεν χαρακτηρίζουν την κλασική post νοοτροπία, οπότε πάλι δεν βρίσκω cult αντιπρόσωπο.

(Εδώ πρέπει να αποσαφηνίσουμε ότι ο όρος post metal δεν χρησιμοποιείται ετυμολογικά, καθώς ελάχιστοι μπορούν να χαρακτηριστούν «μετά-metal», το ακατηγοριοποίητο είδος δηλαδή, που εξέλιξε τον ήχο του metal και πολλοί βάζουν το όνομα των Neurosis σαν σημείο αναφοράς. Τα περισσότερα συγκροτήματα χρησιμοποιούν τον όρο για μια περιγραφή που συγγενεύει κατά κύριο λόγο με το post rock και αναπτύσσεται με metal ήχο. Αρκετοί αρέσκονται να το αναφέρουν ως atmospheric sludge.)

Τα πέντε κομμάτια του δίσκου (ναι, είναι λίγα) είναι instrumental, λίγο post metal, λίγο sludge, δεν είναι progressive (αν progressive για σας σημαίνει Rush και Dream Theater) αλλά είναι προοδευτικά κατά μια έννοια. Στο πρώτο, “Pavlova” κρατούν χαλιναγωγημένο το post στοιχείο, αν και υποβόσκει εκεί γύρω και το εμπλουτίζουν με αρκετό groove, κάτι που σε παρόμοιους δίσκους δεν συνηθίζεται. Σκεφτείτε παλιούς Intronaut να μπλέκονται στο πεντάγραμμο με Keelhaul και το τελικό μίγμα να τείνει περισσότερο στους δεύτερους. Οι εναλλαγές με τα post σημεία δίνουν χαρακτήρα και βάθος, από το να ήταν μια ξερή σύνθεση για headbanging. Το συμπέρασμα βέβαια όπως καταλαβαίνουμε όλοι, είναι πως το συγκρότημα αποτελείται από άρρωστους γλυκατζήδες. Ολόκληρο κομμάτι αφιέρωσαν σε μια πάστα, τι να λέμε τώρα (υπήρχε και μια μπαλαρίνα Pavlova αλλά εμείς το γλυκό θέλουμε).

Στο δεύτερο, “EoD (Edward on Death Row)”, εμπνέονται από την πλέον αποκρουστική σκηνή της ταινιάρας “The green mile”, όπου ο ψυχασθενής δεσμοφύλακας μετατρέπει μια ανώδυνη εκτέλεση (οξύμωρο του κερατά, όχι αστεία) σε ατέλειωτο βασανιστήριο για τον συμπαθή Edward DeLacroix. Ίσως η πιο ξεκάθαρα metal σύνθεση του δίσκου, με λίγες προοδευτικές σφήνες να υπενθυμίζουν το ιδιαίτερο άκουσμα. Η εισαγωγή για παράδειγμα, μου έδειξε επιρροές από Tool και Isis, αλλά για μόνο λίγο. Το κλείσιμο από την άλλη έμοιαζε πολύ τραχύ σε αντιπαραβολή με την τραγική θεματολογία του κομματιού. Δεν ξέρω τι ήθελαν να πετύχουν στο συναίσθημα αλλά κατέληξα πως το “EoD” (εκείνο το 'R' μάλλον αποδήμησε εις Κύριον πριν την ηλεκτρική καρέκλα) θα μπορούσε να ονομαστεί “Wrath for Percy” ή “Up Yours Percy” κτλ, καθώς η δυναμική του τελευταίου λεπτού παίρνει τις κραυγές του ηλεκτροπληγμένου και τις μετατρέπει σε υπόσχεση για τιμωρία. Απολαύστε ανάλυση ρε. Ούτε ο Μπακογιαννόπουλος στην Κινηματογραφική Λέσχη δεν έκανε τέτοια.

Σειρά του “Siphon of Sin” με την σκοτεινή εισαγωγή και τα ξεσπάσματα, που αν διέθεταν πιο sludge ηχόχρωμα θα έγραφα για προφανείς Capricorns επιρροές. Η νοοτροπία τους συγκλίνει σε σημεία αν και οι Kevel είναι σαφώς πιο «τυπικοί» στον metal χαρακτήρα και γενικά παρουσιάζουν πιο τεχνική εικόνα. Πάντως ειλικρινά δεν ξέρω ποιο μπορεί να είναι το θέμα. Λογικά δεν έχει να κάνει με υδραυλικά. Φαντάζεστε στιχομυθία με τον υπάλληλο;

-          Γεια σας, ένα σιφόνι θα ήθελα.

-          Για την τουαλέτα;

-          Όχι, για την αμαρτία μου.

Ε, δεν πάει. Κάτι άλλο θέλει να πει ο – μουγκός – ποιητής. Τουλάχιστον καταλαβαίνω τα riff, τα οποία συνεχίζουν στον ίδιο καταιγιστικό ρυθμό, σε απόσταση από τα post στοιχεία. Αχνοφαίνονται κάπου εκεί αλλά μόνο για να χτίσουν το υπόβαθρο της ατμόσφαιρας, ενώ το progressive κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος.

Το “Seeds of Famine” χαρακτηρίζεται από stoner νοοτροπία και θα τολμήσω να πω πως ίσως αποτελεί την πιο αδύναμη σύνθεση του άλμπουμ. Ωστόσο από τα μισά περίπου και μετά αλλάζει το κλίμα με το ευφάνταστο ανάπτυγμα στην κιθάρα και το ελαφρύ ιντερλούδιο πριν το τέλος να δίνουν έναν χαρακτήρα που έλειπε νωρίτερα.

Το ομώνυμο περνά ξυστά από το “Hearts Alive” των Mastodon σε άκρως ενδιαφέροντα “blackgaze” ξεσπάσματα υπό μορφή ρεφραίν. Αν ακούσατε προ διετίας το ντεμπούτο των Sannhet θα βρείτε τις ομοιότητες στο instrumental shoegaze που λοξοκοιτά προς μαύρη μεριά. Λιγότερο δυναμικό αλλά σαφώς πιο ιδιαίτερο από τα υπόλοιπα, δίνει στον δίσκο το προσωπικό χαρακτηριστικό που μπορεί να τους φτιάξει όνομα.

Το "Hz of the Unheard" είναι μια ιδιαίτερη, αξιοπρόσεκτη αλλά όχι άριστη δουλειά. Πρόκειται για ένα σύνολο συνθέσεων που ανοίγουν τον δρόμο για μια συνέχεια πέρα από τα τετριμμένα που θα ακουστεί σε όλα τα underground μουσικά site του πλανήτη. Προς το παρόν διαθέτει υψηλό επίπεδο και πολλά στα οποία μπορεί να επικεντρωθεί ο ακροατής. Προσφέρει ποιοτική ώρα, συνδυάζοντας νεύρο και καλές ιδέες από διαφορετικές σκηνές. Υστερεί μόνο στο μυστήριο και την ατμόσφαιρα που θα μπορούσαν να το απογειώσουν*.

*Κάπως έτσι δουλεύει και το καταπληκτικό artwork, το οποίο υποβάλλει άμεσα τον θεατή σε ένα συγκεκριμένο συναίσθημα μέσω της κραυγής του χαρακτήρα, αντί να τον αφήσει κυριολεκτικά να χαθεί μέσα του. Αν θέλετε να το απολαύσετε, πρέπει να το βρείτε ολόκληρο μιας και το εξώφυλλο αποτελεί μόνο το 1/4 του συνολικού έργου.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας