Pineal: Smiling Cult EP (Self Released 2014) PDF Εκτύπωση E-mail

Οι Pineal ξαφνιάζουν τον ακροατή, όχι εξαιτίας των καινοτόμων ιδεών τους, αλλά εξαιτίας της τεχνικής τους αρτιότητας. Συνήθως, ο όρος “τεχνική αρτιότητα” παραπέμπει σε γυρίσματα ρυθμών, δύσκολα drums και οργώματα σε ταστιέρες. Εδώ όμως, δε μιλάμε για κάτι τέτοιο. Η μουσική των Pineal είναι flat, διότι το συγκεκριμένο τρίο από το Λονδίνο γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει post metal και sludge metal. Βαδίζοντας στα χνάρια των Black Sabbath, των Tool και των Isis, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μια σκοτεινή και υποχθόνια ατμόσφαιρα που σκιαγραφείται και από το εξώφυλλο του EP τους. Μισό λεπτό μετά τις πρώτες απλωτές και παραμορφωμένες κιθάρες στο ξεκίνημα του πρώτου τραγουδιού, ξεκινάει ο αργόσυρτος ρυθμός, που λίγα δευτερόλεπτα αργότερα αρχίζει να συνοδεύεται από μια φωνή που (τουλάχιστον σε χαμηλές οκτάβες) σε κάνει να πιστεύεις πως αναστήθηκε ο Layne Staley. Η πρώτη γεύση από αυτό το πρώτο τραγούδι, με το όνομα “Theta”, είναι κάτι παραπάνω από θετική. Τα πράγματα βελτιώνονται ακόμα περισσότερο στο δεύτερο τραγούδι, με όνομα “ADL” (το οποίο δε σταματάει να μου θυμίζει το “Dead guy” των Ministry, σε πιο αργό tempo). Ο τρόπος με τον οποίο το μπάσο γεμίζει κάθε στιγμή του τραγουδιού είναι υποδειγματικός, ενώ το εκρηκτικό τελευταίο μισό λεπτό του τραγουδιού αποτελεί ένα από τα ωραιότερα σημεία του EP. Η αγάπη του συγκροτήματος στους κοφτούς ρυθμούς φαίνεται και στο τρίτο στη σειρά “Civil Obedience”, το οποίο δίνει τη θέση του στο μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι του EP, “Acerbic”. Για τρία λεπτά, οι Pineal μας οδηγούν με δεμένα μάτια κατά μήκος μιας υπόγειας διαδρομής που καταλήγει στην απρόσμενη κραυγή “...stay with us!...”, πράγμα στο οποίο υπακούμε χωρίς κανέναν ενδοιασμό στα δύο λεπτά που απομένουν. Η διάθεση φαίνεται να ηρεμεί στην αρχή του επόμενου τραγουδιού, αλλά ο εφιάλτης επιστρέφει σε όλη την υπόλοιπη διάρκεια του “Somatic”. Η πρώτη αυτή δουλειά των Pineal, που μόλις ξεπερνάει τα 25 λεπτά, κλείνει με το “Tides”, τραγούδι αρκετά πληθωρικό ώστε να καταφέρνει επάξια να δικαιολογήσει το όνομά του.

Αν με το “Smiling cult” οι Pineal άγγιξαν τέτοιο επίπεδο στην πρώτη τους κιόλας απόπειρα, τρομάζω να σκεφτώ τι θα συμβεί στις επόμενες...

Κείμενο: Φαίδων Κυτρίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας