Wovenhand @ Θεσσαλονίκη & Αθήνα (07-08/10/2014) PDF Εκτύπωση E-mail
Τετάρτη, 15 Οκτώβριος 2014 15:50

Wovenhand, Moa Bones @ Fuzz Club, Αθήνα (08/10/14)

Ο David Eugene Edwards θα μπορούσε να είναι άνετα κάποιος από αυτούς τους τύπους που γυρνάνε στους δρόμους και διαλαλούν τις (ψευδο)προφητείες τους. Δεν τον βοηθάει το παρουσιαστικό του αλλά σίγουρα μόλις τον δεις με πόσο ψαρωτικό τρόπο απαγγέλει τις δικές του, κάνοντας τες τραγούδια παλιότερα με τους 16 Horsepower ή τώρα με τους Wovenhand δεν μπορείς να μην τον πιστέψεις. Άλλωστε ο γεμάτος σύμβολα και μισομασημένα λόγια κόσμος του, που μεταφέρεται στις παραβολές (sic) των Wovenhand μάλλον δεν είναι αληθινός. Αλλά και ποιός θα το κρίνει τέλος πάντων...

Moa_Bones_Fuzz_810

Moa_Bones_Fuzz_810_vΟ Moa Bones που άνοιξε το live κατάφερε να κερδίσει το μεγαλύτερο μέρος του κοινού και μαζί και μένα που την προηγούμενη φορά που τον είχα δει να ανοίγει τους Swans δεν είχα αποκομίσει την ίδια θετική άποψη. Το σετ που παρουσίασε ήταν σχετικά μικρό, επιλέγοντας τραγούδια μέσα από το προηγούμενο, το επερχόμενο album του, αλλά και δύο διασκευές σε Loudon Wainwright και Neil Diamond. Ειδικά η δεύτερη μου φάνηκε εξαιρετική. H αμερικάνικη folk / pop είναι η προφανής επιρροή του. Η πολύ καλή φωνή του (που μου θυμίζει λίγο Starsailor) μαζί μόνο με μια κιθάρα του κατάφεραν να γεμίσουν με ευκολία τον χώρο και το πάθος με το οποίο ερμήνευσε, ήταν νομίζω καθοριστικό στο τελικό ζεστό χειροκρότημα του κοινού.

Ο κόσμος που γέμισε ωστόσο το Fuzz Club την περασμένη Τετάρτη προφανώς είχε έρθει για τα καλόπαιδα από το Denver. Αυτό που επιφύλασσαν βέβαια οι Wovenhand ενδέχεται να μην το περίμενε και η πλειοψηφία του κοινού. Ο Eugene στα 12 χρόνια δισκογραφικής του παρουσίας με τους Wovenhand, έχει παρουσιάσει επαρκώς την alt country που πρωτακούσαμε στους 16 Horsepower, έχει περάσει από τα πιο μελωδικά και σπαραξικάρδια μονοπάτια αλλά πλέον βρίσκεται σαφώς στην πιο αγριεμένη φάση της πορείας του. Βέβαια ακόμα και αυτοί που δεν το περίμεναν (έχοντας χάσει πιθανόν την εξέλιξη της πορείας του), γρήγορα θα μπήκαν στο νόημα.

Το live άρχισε στην προγραμματισμένη του ώρα με τη μπάντα να επιλέγει το Hiss από το τελευταίο της album “Refractory Obdurate” για ξεκίνημα, ένα από τα δυνατά κομμάτια που έχουν γράψει. Προσωπικά θεωρώ το κομμάτι αρκετά μέτριο για ένα τόσο καλό album αλλά η live εκδοχή του με άφησε απόλυτα ευχαριστημένο. Ο ήχος είναι εξαιρετικός (το Fuzz βελτιώνεται διαρκώς σε αυτό το θέμα νομίζω). Αρκούντως θορυβώδης, με τις κιθάρες να “ξυρίζουν” αλλά παράλληλα να μην χάνεται η έντονη μελωδική βάση των τραγουδιών. Δεν το κρύβω πως προτιμώ τον heavy ηχητικό προσανατολισμό των δυο τελευταίων album. Οι Wovenhand νομίζω βρίσκονται πλέον πιο κοντά σε μπάντες όπως οι Queens of the Stone Age (χωρίς το χορευτικό του πράγματος) ή οι Tool (χωρίς την ατελείωτη πολυπλοκότητα) παρά στους Black Heart Procession ας πούμε.

Wovenhand_fuzz_810_bΗ συνέχεια είναι εξίσου δυναμική. Γυρίζουν στο προηγούμενο –εξίσου εξαιρετικό- τους album, “The Laughing Stalk”. Closer, Maize και King O King βέβαια! Το πολύ σφιχτοδεμένο rhythm section μπουκώνει με την καλή έννοια τον χώρο του club και ο ηλεκτρικός χείμαρρος που ξεχύνεται από τους ενισχυτές φτιάχνουν την βάση ώστε η επιβλητική φωνή του ψευδοπροφήτη να μιλήσει για βασιλιάδες, κορίτσια, προδοσίες κτλ. Άλλοτε σαν σαμάνος με γεμάτες μυστήριο κινήσεις των χεριών και του κεφαλιού συμπληρώνει το τελετουργικό της μύησης μας στον αποκρυφιστικό κόσμο των Wovenhand.

To Horse Head Fiddle που προηγείται του King O King είναι διασκευή σε 16 Horsepower αλλά όχι το κομμάτι που θα θέλαμε να ακούσουμε από ολόκληρη δισκογραφία τους...

Η συνέχεια ανήκει στο “Refractory Obdurate”. To Masonic Youth με το punk ξέσπασμά του δίνει το έναυσμα για να απογειωθεί το live. Από εκείνη τη στιγμή και μετά το πήρε ο διάολος και δεν ξαναγύρισε παρά μόνο όταν ακούστηκε playback μουσική από τα ηχεία του Fuzz, δείχνοντας μας την πόρτα της εξόδου. Η μια κομματάρα πίσω από την άλλη…Corsicana Clip, μετά η απίστευτη εκτέλεση του ομώνυμου του album και μετά  λίγο πίσω ξανά για να ακούσουμε το Long Horn. Το εντελώς metal Field of Hedon και το Salome…Αχ αυτό το Salome..Το κορίτσι που χορεύει.. με την αμαρτία…Κορυφαία στιγμή του live κατά την ταπεινή μου γνώμη.

Το Good Shepherd κλείνει την κανονική διάρκεια του σετ, μόνο όμως για λίγο, γιατί ο Eugene επιστρέφει μόνος με το ηλεκτρικό του μαντολίνο. Παίζει το Whistling Girl, δίνοντας μας επιπλέον ανατριχίλες. Ο ήχος του γεμίζει τόσο τον χώρο που ψάχνεις να δεις μήπως παίζει και κανείς άλλος.

“Forgetting what we know / The sun slips from your shoulder / As you enter in the wood / Without thought of thorns.”


Wovenhand_fuzz_810_c 

To Kicking Bird βρίσκει ξανά όλη την μπάντα επί σκηνής. Μ’ αυτό τελειώνουν την μυσταγωγία τους, αφήνοντας στον αέρα τον ηλεκτρισμό και τις αναθυμιάσεις των συναισθημάτων που με τόσο πάθος συντάραξαν για άλλη μια φορά στη χώρα μας. Μέχρι την επόμενη φορά. Στο επανιδείν…

Setlist

Hiss

Closer

Maize

Horse Head Fiddle

King O King

Masonic Youth

El-Bow

Corsicana Clip

The Refractory

Obdurate Obscura

Long Horn

Field Of  Hedon

Salome

Good Shepherd

Encore

Whistling Girl

Kicking Bird

Wovenhand, Sugar Factory @ Fix Factory Οf Sound, Θεσσαλονίκη (07/10/14)

Τους Wovenhand ο υπογράφων το συγκεκριμένο review τους είχε χάσει την προηγούμενη φορά που εμφανίστηκαν προ ενάμισι χρόνου περίπου στην πόλη της Θεσσαλονίκης και βάσει των εντυπώσεων από καλούς φίλους που είχαν παρευρεθεί αλλά και την κυκλοφορία του τελευταίου τους “Refractory Obdurate” (που μου άρεσε απίστευτα πολύ...), θα ήταν αδιανόητο να τους χάσω και δεύτερη φορά. Λόγω και του εργάσιμου της ημέρας, ο κόσμος ήταν μάλλον λιγότερος από το Μάρτη του 2013 (με κάποιες από τις  γνωστές συναυλιόφατσες της πόλης να δηλώνουν όλως περιέργως απούσες...) αλλά και πάλι ήταν αρκετός για να δημιουργήσει μια ζεστή ατμόσφαιρα.

Χωρίς καμιά καθυστέρηση στο πρόγραμμα, γύρω στις 9μισι οι Sugar Factory πήραν θέση επί σκηνής ο ένας απέναντι στον άλλο καθισμένοι και σκυφτοί πάνω στις κιθάρες τους για να μας παρουσιάσουν ένα 30λεπτo ορχηστρικό σετ με φόντο οπτικά visuals που έδεναν απόλυτα με τις μελωδίες των συνθέσεων τους.  Έξι συνολικά συνθέσεις από όλες τις μέχρι τώρα κυκλοφορίες τους (7’’single“440 / Explosions”, “Digital EP” και το τελευταίο 7’’ single “Chamber Music / θβ”) απέδειξαν πόσο καλά μπορούν να συνδυαστούν ο μουσικός αυτοσχεδιασμός με τη μελωδία αλλά και με industrial ήχους. Η παρουσία τους ήταν μεστή και ουσιαστική όπως πρέπει για μια support μπάντα ενός μεγάλου ονόματος που ακολουθεί. Προσωπικά, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν τους γνώριζα καν και την επομένη κιόλας της συναυλίας έσπευσα να ακούσω το υλικό τους μετά και την επικοινωνία με την μπάντα που μου έστειλε άμεσα τη setlist τους που παραθέτω στη συνέχεια:

Setlist

•                     S.F.

•                     Sudden Pause

•                     White Noises

•                     Chamber Music

•                     Ruby

•                     Explosions

Λίγο πριν τις 10μισι, η πλατεία του Fix Factory of Sound είχε γεμίσει αρκετά χωρίς να γίνεται το αδιαχώρητο και η εμβληματική φιγούρα του David Eugene Edwards είχε ανέβει στη σκηνή με το χαρακτηριστικό του καπέλο με το φτερό όπως πάντα. Λιγομίλητος και απόλυτα συγκεντρωμένος στην κιθάρα του, ο  Eugene ξεκίνησε δυναμικά με το “Hiss” από την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά και στη συνέχεια με τα “Closer” και “Maize” από το προηγούμενο τους άλμπουμ “The Laughing Stalk”. Η ειδική μνεία στους εξαιρετικούς 16 Horsepower που για 13 χρόνια ήταν το μουσικό όχημα του Eugene δε θα μπορούσε φυσικά να λείψει και μετουσιώθηκε επί σκηνής με τη διασκευή του “Horse Head Fiddle” με το Eugene να αρχίζει να γίνεται όλο και πιο εκφραστικός με τους μορφασμούς και τις κάπως αιρετικές παντομίμες του.

Οι τόνοι άρχισαν να ανεβαίνουν με το “King O King” και εν συνεχεία το εξαιρετικό “Masonic Youth” από το τελευταίο τους άλμπουμ για να επιστρέψουν στα παλιότερά τους με το “Whistling Girl” (από το “Mosaic” του 2006) . Το “El-bow” μας επανέφερε στις πρόσφατες συνθέσεις τους ενώ στα “Corsicana Clip” και “The Refractory”, ο Eugene πήρε για πρώτη φορά το μαντολίνο στα χέρια του για να μας οδηγήσει σε πιο neo-folk μουσικά μονοπάτια- ειδικά στο τελευταίο ο ενθουσιασμός του κοινού χτύπησε κόκκινο. Μια μικρή μόνο παρένθεση από το “The Laughing Stalk” ακολούθησε με το “Long Horn” για να κλείσει το κύριο σετ τους με μια ακόμη δυναμική τριάδα από την τελευταία τους δουλειά με τα “Field of Hedon”, “Salome” και “Good Shepherd”, το ρολόι να δείχνει πλέον 12 παρά είκοσι πέντε και το κοινό να τους αποθεώνει περιμένοντας με αγωνία ένα ή και περισσότερα encores…

Δυστυχώς, το encore ήταν τελικά μόνο ένα και περιελάμβανε όλο και όλο δύο μόνο τραγούδια, με το “Kicking Bird” σε μια εκπληκτική σόλο εκτέλεση με τον Eugene να παίρνει το μαντολίνο και να σολάρει με απίστευτες εναλλαγές  που σε έκαναν να πιστέψεις ότι ακούς ακόμη ένα έγχορδο τουλάχιστον και το “Glistening black” (που το περίμενα πως και πως...) με όλη την μπάντα επί σκηνής να κλείνει δυναμικά και αυτή την παρουσία τους στην πόλη μας.

Σε γενικές γραμμές, το setlist τους το μονοπώλησαν οι δύο τελευταίες δουλειές τους δείχνοντας την πίστη του Eugene στο νέο υλικό του (ειδικά το “Refractory Obdurate” το έπαιξαν σχεδόν ολόκληρο...) με ελάχιστες εκλάμψεις από τα πέντε πρώτα άλμπουμ τους. Σίγουρα, τα τραγούδια τους δεν μπορούν να τα αποδώσουν πολύ καλύτερα στη σκηνή από όσο είναι στα άλμπουμ αλλά οι εισαγωγές με drums, οι καταιγιστικές κιθάρες και η ιδιαίτερη βραχνάδα της φωνής του Eugene δίνουν μια άλλη διάσταση στις live εμφανίσεις τους. Οι Wovenhand απέδειξαν ότι βρίσκονται στη μάλλον πιο ώριμη φάση της πορείας τους με τον ήχο τους να ακούγεται πιο σκληρός από ποτέ.

Στα παραλειπόμενα της συναυλίας, ο εκπληκτικός φωτισμός από το πίσω μέρος της σκηνής που αποτύπωνε στον απέναντι τοίχο του εξώστη το καπέλο του Eugene μέσα σε ένα στρόγγυλο φόντο και έγινε αντιληπτό από όλο το κοινό με επιφωνήματα τουλάχιστον θαυμασμού...

Setlist

•                     Hiss

•                     Closer

•                     Maize

•                     Horse Head Fiddle (16 Horsepower cover)

•                     King O King

•                     Masonic Youth

•                     Whistling Girl

•                     El-bow

•                     Corsicana Clip

•                     The Refractory

•                     Long Horn

•                     Field of Hedon

•                     Salome

•                     Good Shepherd

Encore:

•                     Kicking Bird

•                     Glistening black

Ανταποκρίσεις:

Βασίλης Μπέκας (Αθήνα)

Θωμάς Παπάς (Θεσσαλονίκη)

Φωτογραφίες:

Νίκος Αργυρόπουλος (Αθήνα)

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας