Obliteration: Black Death Horizon (Indie Recordings 2013) PDF Εκτύπωση E-mail

Με ένα χρόνο καθυστέρηση ανακάλυψα τον τελευταίο δίσκο των Νορβηγών Obliteration (από το Kolboth, την πατρίδα των Darkthrone!) και δεν θα μπορούσα να χαρώ περισσότερο από την ανακάλυψή αυτή! Η μπάντα αποτελείτε από μέλη μέχρι 25 ετών και το Back Death Horizon είναι ο τρίτος δίσκος, εξελίσσοντας και άλλο τον old school death metal ήχο που στήνουν. Δεν είναι τυχαίο που βρέθηκαν νωρίς στην καριέρα τους να παίζουν live στο Hole in the Sky(2006) και να φτάνουν σήμερα να παίζουν το φετινό Roadburn Festival. Πάμε όμως στα του album...

Με το που ξεκινάει το The Distant Sun (They are the key), ένας απόκοσμος αέρας γεμίζει το χώρο με το πρώτο riff να εμφανίζεται με σαμπαθικό τρόπο! Η φωνή μπαίνει αρκετά θεατρικά για το είδος, και διατηρεί έναν σχεδόν υπνωτιστικό ρυθμό μαζί με την άψογη lead κιθάρα οδηγεί σε ένα δαιμονισμένο death metal ξέσπασμα. Και τόσο απλά, έχουν δώσει το ύφος του δίσκου!

 

Το Goat Skull Crown αποτελεί ορισμό death metal κομματιού, που μπαίνει μανιασμένα, κάνει ένα πέρασμα από μια σκοτεινή doom ψαλμωδία και συνεχίζει ακόμα πιο βίαια, για να κλείσει καταστρέφοντας τα πάντα. Το Transient Passage ξεκινά υποβλητικά και στο 1.40 ακούγεται μέσα στην "ησυχία" μια από τις πιο απόκοσμές κιθάρες που έχω ακούσει. Η blastbeat συνέχεια του, με το σχεδόν black metal feeling δεν δίνει χρόνο για διάλλειμα. Στο Ascendance (Sol Invictus) λέω τώρα θα τους πιάσω, πόσα καλά κομμάτια στη σειρά θα έχουν; Με το break λίγο μετά την αρχή που φέρνει το μπάσο μπροστά μου κόπηκε η ανάσα για να με αποτελειώσει με το σχεδόν tech-thrash πέρασμα πριν το φανταστικό σόλο! Με το Sepulchral Rites έχουμε άλλον ένα death metal χείμαρρο που οδηγεί στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, με την εντελώς doom εισαγωγή του και την σχεδόν punkικη συνέχειά του για να οδηγήσει σε ένα φρενιασμένο blastbeat μέρος, αγγίζοντας black/thrash καρδιές! Το σάπιο και ανατριχιαστικό τελείωμά του λέει πολλά για τις συνθετικές τους ικανότητες.

 

Πέρα από το τρομερό songwriting, ο δίσκος έχει και άλλα πράγματα να επιδείξει, με πρώτο απ'όλα την τρομερή παραγωγή! Ειδικά μπάσο και τύμπανα, είναι εντυπωσιακά! Το μπάσο σε αναγκάζει να πάλλεσαι μαζί του ενώ τα ντραμς (που δεν έχουν ούτε triggers ούτε τίποτα τέτοιο) έχουν σεμιναριακό ήχο. Φυσικά ρόλο παίζει και η φαντασία του Kristian Valbo που γεμίζει καταπληκτικά τα κομμάτια, και δεν είναι τυχαίο που πλέον οι Aura Noir τον χρησιμοποιούν σαν live drummer. Οι κιθάρες, στα (πολλά) σόλο ξεφεύγουν από το κλασσικό μπούκωμα του ήχου και ξεσαλώνουν στον ήχο των τέλη 80's, όπως άλλωστε και όλοι οι ήχοι του album! Αν προσπαθούσαμε να φτιάξουμε μα λίστα με τα old school στοιχεία, του δίσκου, δεν θα τελειώναμε ούτε αύριο, παρόλα αυτά, κάτι τέτοιο θα ήταν αχρείαστο. Οι Obliteration, παρότι μικρότεροι σε ηλικία από τους περισσότερους του ήχου τους, δείχνουν τι μπορείς να κάνεις αν έχεις εντρυφήσει στον ήχο και έχεις διάθεση να δουλέψεις σκληρά. Το φανταστικό songwriting είναι απλά κάτι που έρχεται φυσικά γι'αυτούς! Επενδύστε άφοβα.

Κείμενο: Κώστας Μπατσίδης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας