Planet Of Zeus: Vigilante (Ihaveadrum 2014) PDF Εκτύπωση E-mail

“Best band we’ve seen out there” είχε πει για τους Planet of Zeus ο Neil Fallon των Clutch στην περσινή μεγαλειώδη συναυλία στο Γκάζι. Δεν ξέρω τι θα έκανα στην θέση τους αν ο προσωπικά αγαπημένος μου τραγουδιστής έλεγε κάτι τέτοιο για το συγκρότημά μου. Ίσως έκλαιγα από συγκίνηση στον γιακά του οποιοδήποτε άσχετου διπλανού και σκούπιζα τις μύξες πάνω του. Μην με παρεξηγείτε, δεν είμαι κάνας ξεδιάντροπος. Θα έλεγα ένα ευχαριστώ για τον γιακά που μου διέθεσε.

Το παραπάνω γεγονός και μόνο θα έπρεπε να αποτελεί λόγο για τον οποιοδήποτε μουσικόφιλο ροκά για να ασχοληθεί με το συγκρότημα από την Αθήνα. Η αλήθεια είναι πως η σκηνή στην οποία ανήκει ο ήχος τους, ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια, όπως τα κουνούπια στο Μεσολόγγι τον Αύγουστο. Ευτυχώς χωρίς να μας πρήζουν, όσο τα ενοχλητικά έντομα.

Ο νέος δίσκος των Planet of Zeus ήρθε για να μείνει, να δώσει νέο αέρα μπλα μπλα μπλα και όλες αυτές οι κοινοτυπίες. Ώρες, ώρες τα δελτία τύπου είναι πιο βαρετά κι από ομιλία του Σαμαρά σε ΔΕΘ. Όχι, δεν διάβασα το δικό τους, αλλά βαριέμαι να το κάνω. Αντί γι’ αυτό μπήκα κατ’ ευθείαν στο “Vigilante”, όπου τα πράγματα τα βρήκα καλύτερα από κάθε άλλη φορά.

Τα μαστόρια έχουν αλλάξει. Όχι προς το κακό φυσικά και φαίνεται πως οι έπαινοι του Fallon τους επηρέασαν ακόμα περισσότερο δίνοντας μια περισσότερο αγνή rock’n’roll αίσθηση στο νέο εγχείρημα. Ο Μπάμπης τραγουδά με ύφος που για μένα ταιριάζει καλύτερα στον ήχο τους, κόβοντας ελαφρώς το υπερβολικό γρέζι – ουρλιαχτό, δοκιμάζοντας να γίνει πιο μελωδικός αλλά ταυτόχρονα δυναμικός, σαν να φοίτησε δίπλα στον Fallon. Μην φοβάστε, δεν αντιγράφει και δεν το λέω λόγω ευγενείας. Οι Planet of Zeus έχουν ένα δικό τους στυλ το οποίο φυσικά έχει στηριχθεί κάπου. Δεν υπήρξε παρθενογένεση και δεν κρύβουν τις επιρροές τους. Όμως όταν παίζουν καταλαβαίνεις πως είναι αυτοί, χωρίς να λες «πωπώ αυτό το riff είναι εντελώς Clutch». Είναι σαν να ακούς Testament και να λες ότι αντιγράφουν τους Metallica. Θα φας φάσκελο σαν αυτό του Θου – Βου λόγω αστοχίας στα μαχαίρια. Είναι απλά της ίδιας σχολής. Πάμε παρακάτω.

Ο δίσκος ξεκινά με δυο Clutch-ιές, “The Great Dandolos” και “Second Coming” που χαίρεσαι πραγματικά να βλέπεις μια μπάντα από την γειτονιά σου να αποδεικνύεται ένας από τους καλύτερους μαθητές των Αμερικανών. Όσοι τους γουστάρατε για τα metal στοιχεία, με τα οποία έπεφταν και τα σκαλοπάτια στο Entertainment Stage, μην απογοητεύεστε, γιατί πολύ απλά είναι στην θέση τους. Τύμπανα και μπάσο πιάνουν τις κιθάρες από τον λαιμό και τις ταρακουνάν μέχρι που όλοι μαζί λένε στον θεατή κάτω από την σκηνή «κοπανήσου ρε μαλακισμένο!». Έτσι, απλά, όμορφα κι ωραία. “Burn This City Down” για παράδειγμα, όπου έχει να πέσει πολύ air guitar για τα κλασικού περιεχομένου κιθαριστικά μέρη, σαν να ήθελαν να βγάλουν την μοντέρνα metal εκδοχή ενός άλλου “Cities on Flame (with rock’n’roll)”. Σε κάποια φάση είπα να πάω κι εγώ μια τουαλέτα, σαν παιδί που είμαι και άφησα τον δίσκο να παίζει. Πέρασε που λέτε ένα “Tornado” και έπεσαν τα κωλόχαρτα από τις θήκες τους, έτρεχα με τα παντελόνια κάτω να πιάσω τα ρολά, έφυγαν οι οδοντόβουρτσες τον κατήφορο και όλα τα σαπούνια έκαναν μανούβρες στις κούρμπες της μπανιέρας. Τα οποία δεν θέλησα να σηκώσω μην πεταχτεί κάνας macho man από πίσω και έχουμε δράματα.

Ε, λοιπόν, ιδού ο καλύτερος (για μένα) δίσκος των Planet of Zeus, όπου το blues μπλέκεται με το metal και το ένα μπούτι μας με το άλλο στις συναυλίες τους, λόγω ξύλου, κλοτσοπατινάδας, καράτε και Planet of Zeus – Ζίτσου.

Κείμενο: Βασίλης Μπακογιάννης

Μοιραστείτε το άρθρο με τους φίλους σας